ناامیدی در شهر سرپل موج می‌زند/ زنی تصمیم به خودسوزی جلو فرمانداری دارد/ برخی هنوز چادر ندارند/ مردمی خسته از عکس، فیلم و شعارهای دولت!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، با آنکه حدود 50 روز از زلزله 7.3 ریشتری استان کرمانشاه در 21 آبان 96 می‌گذرد مردم روستاهای مناطق زلزله زده که تقریباً 2 هزار روستا را در برمی‌گیرد روز به روز از خدمات متنوع بهره‌مند می‌شوند اما مردم شهرهای آسسیب‌دیده از جمله سرپل ذهاب هنوز تغییر محسوسی را در وضعیت خود ندیده‌اند و فقط روزهای غم و مهنت را به شب رسانده و اکنون 51 روز از آن شب هولناک پاییزی می‌گذرد.

وظیفه خدمات‌رسانی به مردم زلزله کرمانشاه در روستاها به سپاه پاسداران و در شهرها نیز به دولت واگذار شده است که تقریباً 2 هزار روستا و 6 شهر را شامل می‌شود.

خدمات رسانی به روستاها از مرحله اسکان اضطراری در چادر عبور کرده و اسکان موقت در کانکس نیز رو به پایان بوده و حتی در اغلب روستاها این اسکان نیز به پایان رسیده است؛ اما در مقابل، مردم شهرها هنوز در بلاتکلیفی به سر می‌برند و حتی برخی از آنها هنوز هم چادر ندارند و در این شرایط نامناسب آب و هوا، بدون سرپناه شب را به روز می‌رسانند.

اغلب مردم شهر سرپل ذهاب دیگر از دست فیلم و عکسهایی که از آنان گرفته می‌شود و هیچ نتیجه‌ای برایشان ندارد خسته شده‌اند و این عکس گرفتن‌ها را نوعی سوء استفاده تلقی می‌کنند.

ریزان پالانی ساکن شهر سرپل ذهاب که جلو چادرش در حال شستن ظرف است با دلی پُر می‌گوید: هیچ کس به فریادمان نمی‌رسد و مانند سگی شده‌ایم که فقط پارس می‌کند و کسی به پارس کردن آن توجه نمی‌کند؛ خدا از ملت راضی باشد ولی دولت برای ما کاری نکرده است!

او در حالی که برای ملت ایران از جمله مردم کردستان که یار و غمخوار مردم زلزله‌زده بودند دعای خیر می‌کند، می‌گوید: «شیر خشک، کنسرو، نان و ... به چه درد ما می‌خورد 50 روز از زلزله می‌گذرد اما هنوز دولت برای مردم کاری نکرده است»؛ «شوهرم مریض و از کارافتاده است و خودم هم بیماری اعصاب و روان دارم؛ دیگر امیدی برایم باقی نمانده است».

پالانی با انتقاد از اینکه در طول روز دو ساعت آب دارند و باید برای آوردن آب به آن طرف جاده بروند، می‌گوید: همین دیروز زنی برای آوردن آب می‌خواست به آن طرف جاده برود که با ماشین تصادف کرد و از دنیا رفت و اکنون چهار فرزند او یتیم و بی‌سرپرست شده‌اند.

این زن میانسال با انتقاد از عملکرد دولت، می گوید: وضعیت رسیدگی به ما بسیار نامناسب است؛ اکثر روستاها در کانکس اسکان داده شده‌اند اما برخی از ما در شهر سرپل ذهاب هنوز چادر هم ندارد!

از ادامه زندگی ناامید شده‌ام و تصمیم دارم خودم را جلو فرمانداری سرپل ذهاب به آتش بکشم چون امیدی به آینده ندارم!

نورمراد مرادی در حالی که دست در دست فرزندش دارد و محزون به یکی از خرابه‌های محله فولادی شهر سرپل ذهاب تکیه داده، می گوید: دولت شب و روز شعار می‌دهد که چکار کرده‌ایم و چکار خواهیم کرد؛ من با آنکه خانواده شهید هستم هنوز چادر هم ندارم!

تنها منبع درآمدم یک تاکسی است که آن هم ویران شده و قابل استفاده نیست؛ به هر کسی که فکرش را بکنید نامه داده‌ام، از علی دایی و جواد خیابانی گرفته تا خود نهاد ریاست جمهوری، اما هنوز هیچ نتیجه‌ای نگرفته‌ام.

برای همه مردم شهر سرپل ذهاب روشن است که محله فولادی بیشتری خسارت را دیده و بیشترین کشته را داده اما هنوز هیچ اقدامی برای مردم این محله نشده است.

انتهای پیام/