واقعه ای فراموش نشدنی بر مظلومیت کردستان در بمباران هوایی ۲۸ دی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آفتاب دل، انقلاب اسلامی ایران به مثابه ثمره دستاورد قرن ها مبارزه و تلاش در سنگلاخ های راه کمال انسانی و جتماعی، سربرآورد و گوهر حقیقت ناب اسلام را به عناون عزیزترین و گرانقدرترین گمشده ی خویشاز میان سال ها تحمیل غربت دین د ر صحنه ی حماسه ها و رنج های تاریخ به کف گرفت و این واقعیتیانکارناپذیر است از این رو بود که این انقلاب بسرعت تبدیل به کانون توجهات و تهاجمات دشمنان گوناگونی شد که این طلیعه ی خجسته را به معنای غروب حاکمیت استبدادی و استعماری خود تفسیر می کردند .

وقتی در روز 31 شهریور ماه 1359 هجوم سریع و هماهنگ رژیم بعثی عراق به مرکز نظامی و اقتصادی میهن اسلامی ما، قطعیت وقوع یک جنگ تمام عیار را در منطقه اعلام کرد .این واقعیت تلخ را نیز به همراه آورد .

دشمن از یکسو با شعار صلح طلبی به تبلیغاتی گسترده در عرصه ی جهانی دست زد و از سوی دیگر هیچ حریم و مرزی برای آزمندی ها ، جاه طلبی ها و بی رحمی های خویش نگاه نمی داشت .

بیمارستان ها ، مساجد، کلیساها و اماکن مذهبی ، مدارس و مراکز آموزشی و ساده ترین خانه های مسکونی شهری آماج پیاپی حملات موشکی و هوایی قرار گرفت و دردهای فراوان بردل و دیده ی مردم مظلوم بر جای گذاشت ، در این میان استان کردستان نیز که خود یکی از استان های مزی جنگزده بود از این حملات وحشیانه در امان نماند.

شهرها و روستاهای مرزی کردستان در طول هشت سال دفاع مقدس همواره زیر آماج توپخانه و سلاح های سنگین دوربرد دشمن بودند و علاوه بر این کردستان مجموعاً 935 نفر شهید و 662 نفر جانباز حاصل این بمباران ها بود و شاید به دلیل موقعیت جغرافیایی ، اجتماعی و استراتژیکی شهر سنندج به عنوان مرکز استان که پشتیبان جبهه های غرب و شمالغرب، بتوان بمباران 28 دی را مهمترین بمباران شهرهای استان کردستان در طول سال های دفاع مقدس نامید.

در ساعت 15 و 30 دقیقه روز 28 دی ماه سال 1365، 18 نقطه فقیر نشین شهر سنندج شامل، خیابان انقلاب، خیابان چهارباغ، آپارتمان های ادب، تک واحدی های بنیاد مسکن 2 نقطه، تقاطع بلوار جانبازان و خیابان فلسطین، میدان نبوت، خیابان نمکی، خیابان اکباتان، منازل مسکونی جنب پادگان و محله تقتقان آماج بمب و راکت هواپیماهای رژیم سفاک بعثی رعاق قرار گرفت. در این بمباران 220 نفر از مردم سنندج یه شهادت رسیده و تعداد 123 نفر هم جانباز شدند.

خاطرات زمانه مرادی همسر و مادر دو شهید :

اگر چه وضع مالی خوبی نداشتیم اما همه شاکر و خوشحال بودیم آن روز همسرم تا از روستا برگشته بود و بعد از دقایقی استراحت مشغول مرمت کف حیاط بود که چند ماه قبل بخاطر لوله کشی آب کنده کاری شده بود و فرزندم عادل نیز در حیاط بازی می کرد و ما احتمال ندادیم که یکروز حاشیه ی شهر را نیز بمباران کنند، در نزدیکی های عصر بود که در یک چشم بهم زدن بیشتر ملات شهر را هواپیماهای رژیم بعث عراق بمباران کردند و خانه ی کوچک ما هم به کلی تخریب شد و همسایه ها من را از زیر آوار بیرون آوردند به محض اینکه چشم باز کردم پسرم فواد (4 ساله) را که تازه یک جفت چکمه ی زرد برای او خریده بودیم را دیدم که خون آلود بر روی زمین افتاده بود واز که های زرد رنگش او را شناختم و بعد متوجه شدم همسرم نیز به همراه پسرم عادل که در بغل پدرش قرارا داشت شهید شده اند.

زندگینامه شهیدان بتول حسینی، چنور، خبات و چیمن مشیری علی آبادی:

شهیده بتول حسینی در شهر سنندج متولد شد، پدرش احمد و مادرش شهیده فاطمه بیابانی بود ، 15 دی ماه سال 1339 پا به عرصه ی وجود نهاد، دوران کودکی اش در کانون گرم خانواده سپری شد ، توفیق تحصیل علم را پیدا نکردو در محضر مادر دلسوزش درس چگونه زیستن را فرا گرفت و در سن هفده سالگی با آقای شکرالله مشیری علی آباد از دواج کرد و زندگی مشترکشان در کمال سادگی شکل گرفت ،

اول شهریور سال 1358، اولین فرزندشان چنور دیده به جهان گشود چنور دو ساله نبود که بردارش در آستانه سال جدید در شانزدهم اسفند ماه سال 1359 به جمع خانواده پیوست ، چنور و خبات به محفل خانواده صفای خاص بخشیده بودند وگاهی در بازی های کودکانه ی خود والدین را نیز شریک می کردند که سومین فرزند خانواده در 31 شهریور ماه سال 1362 دیده به جهان گشود و سه بهار از زندگی آخرین فرزند خانواده نگذشته بود که چنور با رسیدن به سن 7 سالگی در کلاس اول ثبت نام کرد .

بعد از امتحانات ثلث اول همان سال این مادر فداکار بر اثر بمباران هواپیماهای رژیم بعث عراق مظلومانه در بعداز ظهر روز یکشنبه 28 دی ماه سال 1365 به همراه سه فرزند دلبندش به شهادت رسیدند و فراز پاکشان در کنار هم در گلزار بهشت محمدی برای همیشه تاریخ حکایت از مقاومت ایثار و از خود گذشتگی مردم این دیار می کنند.

انتهای پیام/