به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از پایگاه اطلاع رسانی فاروج، ازساعات ابتدایی روز بوی اسپند درشهر پیچید، مادران و پدران شهدا از دقایق اولیه روز چشم به راه مسافرانی بودند که از فرزندانشان پیغام داشتند، کوچه وخیابان ها از ساعات ابتدایی روز بیقرار آمدن کسانی بود که به نظر می رسید غریبند اما با این همه منتظر، نمی شود باور کرد، این هایی که آمده اند هیچ نسبت خونی بامیزبانانشان ندارند.
, شبکه اطلاع رسانی دانا, فاروج,
امروز بسیاری از خانواده های شهدا صبح را زودتر از همیشه شروع کردند، مادران شهدا با وسواس خاصی حیاط وحتی بخشی از کوچه را آب وجارو کردند، مهمانان ویژه ای درراهند وآن ها شب را با اشک به صبح امروز گره زدند تا آماده استقبال شوند، صدای بلندگو ها که بلند شد ونوای، کجائید ای شهیدان خدایی پیچید، همه بویژه پدران ومادران شهدا سراسیمه خود را به چهارراه رضوی رساندند، میهمانان رسیده بودند، مادرانی که نای راه رفتن بیشتری داشتند زودتر رسیدند، آتش اسپند را بیشتر کردند وبه مردم که برای استقبال آمده بودند خوش آمد گفتند.
جوانان هم همراه رفقایشان خود را رسانده بودند تا از قافله مشتاقان عقب نمانند، همه آمده بودند، پیر، جوان، کودک، بازاری، اداری،نارنجی پوشان شهرداری و....
چشمی نبود که خیس نباشد، نقطه ثقل نگاه ها، تابوت هایی بود که در کنارهم روی خودرو آرام گرفته بودند، اما حرکت پرچم ها وپیشانی بندهایی که از خودرو آویزان بود انگار، بیقراری مهمانان را نشان می داد، شاید نگران پادرد مادر شهید مقیم بودند یا نگران قلب ضعیف پدرشهید نیک پی که جز نفرات اول در استقبال بودند.
مادران وپدران شهدا جان دوباره ای گرفته بودند این را از آن جایی می شد فهمید که تعداد نشستن هایشان درمسیر طولانی تشیع کم وزمانش هم کوتاه شده بود، شاید نگران بودند مبادا از نگاه فرزندانی که درآن تابوت ها آرمیده بودند دورشوند و آنها غصه بخوردند که چرا پدرومادرانشان همراهشان نیست، سربالایی رسیدن به گلزار شهدای گمنام را هم به سرعت رد کردند وهمراه فوج جمعیت خودرا به شهدای گمنام ورفقای فرزندانشان رساندند.
یکبار دیگر همه آنجا گردشهدا حلقه زندند، مداحان زبان حال خانواده شهدا راشرح دادند، سینه زن ها برسینه کوبیدند ومادران وپدران شهدا، آرام آرام فقط اشک ریختند ودرددل هایشان را به مهمان ها گفتند وتا رفتن کامل خودروی حامل شهدا برای آنان دست تکان دادند و آخرین سفارش هایشان را برای شفاعت به دوستان فرزندانشان گفتند.
انتهای پیام /
,
,
, , ,
امروز بسیاری از خانواده های شهدا صبح را زودتر از همیشه شروع کردند، مادران شهدا با وسواس خاصی حیاط وحتی بخشی از کوچه را آب وجارو کردند، مهمانان ویژه ای درراهند وآن ها شب را با اشک به صبح امروز گره زدند تا آماده استقبال شوند، صدای بلندگو ها که بلند شد ونوای، کجائید ای شهیدان خدایی پیچید، همه بویژه پدران ومادران شهدا سراسیمه خود را به چهارراه رضوی رساندند، میهمانان رسیده بودند، مادرانی که نای راه رفتن بیشتری داشتند زودتر رسیدند، آتش اسپند را بیشتر کردند وبه مردم که برای استقبال آمده بودند خوش آمد گفتند.
,
جوانان هم همراه رفقایشان خود را رسانده بودند تا از قافله مشتاقان عقب نمانند، همه آمده بودند، پیر، جوان، کودک، بازاری، اداری،نارنجی پوشان شهرداری و....
چشمی نبود که خیس نباشد، نقطه ثقل نگاه ها، تابوت هایی بود که در کنارهم روی خودرو آرام گرفته بودند، اما حرکت پرچم ها وپیشانی بندهایی که از خودرو آویزان بود انگار، بیقراری مهمانان را نشان می داد، شاید نگران پادرد مادر شهید مقیم بودند یا نگران قلب ضعیف پدرشهید نیک پی که جز نفرات اول در استقبال بودند.
,
,
,
, , ,
,
مادران وپدران شهدا جان دوباره ای گرفته بودند این را از آن جایی می شد فهمید که تعداد نشستن هایشان درمسیر طولانی تشیع کم وزمانش هم کوتاه شده بود، شاید نگران بودند مبادا از نگاه فرزندانی که درآن تابوت ها آرمیده بودند دورشوند و آنها غصه بخوردند که چرا پدرومادرانشان همراهشان نیست، سربالایی رسیدن به گلزار شهدای گمنام را هم به سرعت رد کردند وهمراه فوج جمعیت خودرا به شهدای گمنام ورفقای فرزندانشان رساندند.
,
,
,
,
, , ,
,
یکبار دیگر همه آنجا گردشهدا حلقه زندند، مداحان زبان حال خانواده شهدا راشرح دادند، سینه زن ها برسینه کوبیدند ومادران وپدران شهدا، آرام آرام فقط اشک ریختند ودرددل هایشان را به مهمان ها گفتند وتا رفتن کامل خودروی حامل شهدا برای آنان دست تکان دادند و آخرین سفارش هایشان را برای شفاعت به دوستان فرزندانشان گفتند.
,
,
انتهای پیام /
,]
ارسال دیدگاه