چشمه های شور و شادی جوانانی که خشکیده است / از اشتغال تا عشق دانشگاه برای رسیدن به هدف

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، جوان، کلمه ای که انسان با به زبان آوردنش ناخودآگاه افرادی را در ذهنش تصور می کند که مشغول کار و فعالیت و شادی هستند، روز به روز آغاز فعالیتشان گسترده تر می شود و به سمت و سوی پیشرفت قدم های بزرگی را بر می دارند، اما چرا امروزه جوانان شور و شوق این سن حساس را ندارند و دغدغه هایشان حرف اول را می زند...

 

روز 11 اردیبهشت ماه  به نام روز جوان نام گذاری شده تا حداقل یک روز هم که شده دور از هرگونه شعارزدگی، کمی بیشتر به دغدغه های این بخش مهم و موثر از جامعه توجه شود و به یادمان بیاید که جوانان در جریان تحولات مختلف فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و… کشور همیشه نقش موثر و قابل توجهی دارند.
جمعیتی که دهه 1360 به دنبال نبود کنترل جمعیت در کشور به دنیا آمده است، هم اکنون بین 30 تا 38 سال سن دارد. این جمعیت از سال 1420 به سوی سالخوردگی می رود.

 

هنگامی که سر صحبت را با جوانان باز می کنیم هر کدام از دغدغه هایی می گویند که دولتمردان متاسفانه عملی را در این بابت انجام نداده اند.

 

اینکه می گویند؛ هر خانواده ای را می بینیم با اینکه چندین تحصیلکرده در میان فرزندانشان وجود دارد اما بیکاری و دغدغه ی نداشتن کار حرف اول را می زند.

 

به نقش آنان در تصمیم گیری ها و تحقق مطالباتشان کمتر توجه شده یا میزان توجهات با توجه به مسائل، مشکلات و مطالبات خاص حوزه جوانی کافی نبوده است، خصوصا در حوزه های اشتغال، ازدواج و تامین زندگی مناسب و ایده آل، رفاه و تامین اجتماعی، مسکن، مشارکت اجتماعی و... می توان دغدغه های جوانان را مشاهده کرد.


 
نگرانیهایی که تنها و تنها یک علت دارد و آن چیزی نیست جز عدم برنامه ریزی مناسب توسط مسئولین مربوطه در حوزه جوانان در دولت های مختلف. بطوریکه در کشوری با این همه نعمت خداوندی و جوانان تحصیلکرده؛ امروزه یکی از بزرگترین دغدغه های کشور بحث بیکاری و ازدواج جوانان این مرز و بوم شده است.
 


امروزه کمتر خانواده ای را می توان یافت که نگرانی هایی در خصوص بیکاری فرزندانشان که حالا بیشترشان جوانانی تحصیل کرده نیز هستند، نداشته باشد. این در حالی است که هر روزه دولتمردان از وجود ظرفیت های زیادی برای تامین و ایجاد اشتغال و رفع موانع بیکاری در کشور در آینده ای نزدیک، سخن می گویند. درست است که بیکاری مشکل بزرگ اکثر کشورهاست اما این مشکل در ایران به حالت وخیم درآمده. بطوریکه یکی اهداف تمامی دولت ها در ایران حل این معضل بزرگ بوده که در کنار تورم دو علت اصلی فقر، فساد و بی عدالتی را تشکیل داده و بر مشکلات پیش روی جوان ایرانی و دغدغه های خانواده اش پیش از پیش افزوده است.


 جوان و اشتغال


جوان، خواستار شغلی است که در سایه آن بتواند استقلال خود را در عرصه اقتصادی تامین کند و این برای او یک نیاز و در عین حال یک درخواست است. چه بسیارند مشکلات و نابسامانی هایی که از بیکاری و تنبلی ناشی می شوند. جوان خواستار شغل است ولی نه هر شغلی، بلکه آن کار و شغل که در سایه آن حرمت و آبروی او محفوظ بماند. او نمی تواند با امر و نهی دیگران زندگی کند و نمی تواند سلیقه خود را در خرید اسباب و مایحتاجش نادیده بگیرد و همه این موارد وقتی برای او محقق می شود و وقتی جوان را قانع می کند که او از نظر اشتغال، مشکلی نداشته باشد. امروز مسأله اشتغال جوانان، از دغدغه های فکری مسؤلان سیاسی و فرهنگی هر کشور است.


دانشگاه، هدف یا وسیله


بسیاری از جوانان، آینده خود را از دریچه دانشگاه می نگرند. در نظر آنان دانشگاه کانونی است که امیدها، آرزوها و آرمان هایشان بدان جا ختم می شود. چنان چه جوان به دانشگاه راه یابد و پیوند او با دانشگاه برقرار شود گویی بخش دیگری از هویت اجتماعی اش تکوین می یابد، در این صورت برای مدت کوتاهی، دغدغه ای از جهت هدف زندگی و جایگاه اجتماعی خود ندارد؛ اما پس از گذشت مدتی از ورود به دانشگاه، همه چیز برایش عادی شده و این سؤال مطرح می شود که من به عنوان یک جوان، غیز از دانشجو چه چیزی هستم؟ بدون جواب ماندن پرسش های اساسی، احساس بی هویتی او را رنج می دهد؛ اما اگر دانشگاه نه به عنوان یک هدف، بلکه به منزله وسیله ای برای جوان، مطرح باشد خطر فقدان هویت او را آزار نخواهد داد.

 

واقعیت این است که دیگر جوان امروزی با جوان دیروز فرق دارد؛ هم از نظر دیدگاه و هم نیازها. جوان امروزی چه درست و چه غلط خواسته هایشان نسبت به گذشته زیاد شده، شرایط زندگی باعث شده که سطح توقعاتشان بالا رود، چرا که آنها خواهان سر و وضع مناسب و درآمد مکفی هستند، درآمدهای جزئی نمی تواند آنها را راضی کند.

 

انتهای پیام/