به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج، بعد از پیروزی حجتالاسلام والمسلمین روحانی در انتخابات ریاستجمهوری ویژه برنامهای در سالن پورشریفی ترتیب داده شد و جوانان حامی رئیسجمهور در تبریز گرد هم جمع آمدند و به شادی پرداختند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, آناج,با اتمام مراسم بعضی از آنان به سمت آبرسان حرکت کردند و دیری نگذشت که عدهای انگشت شمار در میانِ شور و نشاط جوان شروع به سر دادن شعارهایی در حمایت از فتنهگران و علیه سایر شخصیتهای نظام کردند. نیروی انتظامی در صحنه حاضر بود و شاید اگر سریعاً اقدام نمیکرد بر تعداد جوانانی که از روی هیجانات به جمع تفرقهافکنان میپیوستند افزوده میشد و از طرفی یک دوگانگی و حتی درگیری در بین مردم عادی به وقوع میپیوست.
,در آن برهه خیلیها میگفتند هدف از سر دادن چنین شعارهایی در جشن شادی چیست و چرا باید در هر تجمعی یک حاشیه و تنشی ایجاد شود. با این روایت از تبریز سراغ شهرهایی را میگیریم که در آن تجمعات به میدان بزن و بکوب تبدیل میشود و همواره هستند کسانی که آتش بیار معرکه شوند.
,عصر دیروز فیلمی در فضای مجازی منتشر شد که بر جهتدهی به اعتراضات مردمی صحه میگذاشت، عدهای در تهران در حال اعتراض به وضعیت نابسامان اقتصادی کشور بودند که در این میان کامیونی در میان تجمعکنندگان شروع به خالی کردن آجر کرد! این بدان معنا بود که مردم نیروی انتظامی حاضر در صحنه را که نظارهگر ماجرا بودند هدفِ آجرهایشان قرار دهند تا بازار درگیری و تلفات آن را داغ نمایند!
,یا در فیلمی دیگر هجوم عدهای به مغازه بازاریان و پایین آوردن کرکرههایشان مشهود بود و کسبهها در برابر آنان برای آنکه آسیبی نبینند چارهای جز سکوت نداشتند و نهایتاً چند ساعتی مغازهشان را بسته میدیدند تا آبا از آسیاب بیفتد.
,اما مشکل از کجاست؟! آیا در ایران فرهنگِ تجمع وجود ندارد یا آنکه مردم هنوز معترض را از معاند تشخیص ندادهاند تا هنگام مواجهه با رفتارهای ساختار شکنانه صفشان را از آنان جدا نمایند؟! چرا باید همواره تجمعات ورزشی، شادیهای اجتماعی و حتی مطالبات اقتصادیمان رنگ و بوی سیاسی به خود بگیرد و شعارهایی سر داده شود که با هدف از تجمع در تناقض آشکار است؟
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه