به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ایلام بیدار ؛ تعدادی از فعالان سیاسی با نوشتن نامهای خطاب به مسوولان عالیرتبه نظام خواستار بازنگری در تصمیمات اساسی و مذاکره مستقیم با آمریکا شدند.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, ایلام بیدار,در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
در این بیانیه تاکید شده که این مذاکرات «میتواند با قدرت و از موضع حفظ منافع ملی دنبال شود» و «در صورت هرگونه زیادهخواهی یا عدم ارایه تضمین برای پابرجا ماندن تعهدات، راه بازگشت همیشه باز است». یکی از نکات جالب این نامه کنار هم قرار گرفتن نامهایی است که قرابت سیاسی کمی با یکدیگر دارند.
,از امضاکنندگان این نامه میتوان به غلامحسین کرباسچی، احمد منتظری، ابوالفضل بازرگان، جلال جلالیزاده، جمیله کدیور، صدیقه وسمقی، حسن فرشتیان، رضا علیجانی، حسین کروبی، عیسی سحرخیز، حسن امینی، محمدصادق جوادیحصار، علی کشتگر، ویدا فرهودی، حمید آصفی و بهروز خلیق اشاره کرد.
,غلامحسین کرباسچی از امضاکنندگان این نامه معتقد است در صورتی که امریکا ضمانت دهد دیگر بدعهدی نکند ایران میتواند با ترامپ پای میز مذاکره بنشیند. او درباره نسبت امضاکنندگان این نامه با یکدیگر میگوید: «تحلیل و نظری که در این نامه ارایه شده برای مقابله با افراطیون خارجنشینی است که با بیانیهها یا حضور در رسانههای سعی در تشدید بن بست و خلق مشکلات جدید برای کشور دارند. کسانی که دغدغه منافع ملی دارند همواره به دنبال گشایش یک راه جدید هستند.»
,دغدغه مشکلات یا خیانت به کشور؟!
,همانطور که می دانیم نظام دارای مدیریت و سیاستهای اعلامی است و براساس این سیاستها و اصول، کشور اداره میشود، از این رو هر کس که بخواهد نمیتواند برای مسائل نظام پیشنهاد بدهد.
,با این احتساب، کسانی که خواستار مذاکره بیقید و شرط با آمریکا شدهاند، به دنبال اظهار حیات و اقدام علیه سیاستهای نظام هستند.
,با توجه به سابقه بد و تاریخی امریکا در قبال برجام همه دیگر میدانند که آمریکا به هیچ عهدی پایبند نیست، از این رو اقدام اخیر اصلاحطلبان، تحقیر کشور در مقابل دشمن است.
,جالب تر اینکه تعداد زیادی از همین افراد امضاکننده بودند که در فتنه ۸۸ به کنگره آمریکا و پارلمان اروپا رفتند و با التماس از آنها خواستند که تحریمها را تشدید کنید تا دولت قانونی وقت به زانو در آید.
,امروز آنها پس از تجربه تلخ برجام و بدعهدی آمریکا باز اصرار دارند دولت با حکام خائن کاخ سفید دوباره سر میز مذاکره بنشیند و به مطالبات نامشروع آنها در مورد قدرت دفاعی ایران پاسخ مثبت دهد. هر انسان منصف و بی طرفی یقین میکند که آنها منافع آمریکا را در ایران نمایندگی میکنند و کاری با منافع و مصالح ملی ندارند.
,چندی پیش ترامپ گفت، ایران بزودی به میز مذاکره برای پرداخت امتیازات بیشتر برمیگردد، منظور او همین نامه خفتبار بود که عوامل آمریکا در ایران در حال تدارک آن بودند و این نشان می دهد همه این اقدامات هدفمند بوده است.
,تجربه تاریخی برجام از حافظه تاریخی ملت محو نمیشود. دشمن در مذاکرات هیچ حرفی جز نقض عهد و پیمان ندارد ولو اینکه این پیمان بینالمللی و چندجانبه به امضای شورای امنیت سازمان ملل رسیده باشد. با چنین دشمنی گفتگو بی فایده است و تنها کسانی به آن توصیه میکنند که به قول رئیسجمهور دیوانه هستند.
,]
ارسال دیدگاه