نخستین پارک ملی آبی کشور در آستانه نابودی/ خبری از حفاظت در منطقه محافظت شده نایبند نیست

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از هرمز؛منطقه محافظت شده نایبند یکی از منحصر به فردترین پارک ملی طبیعی جنوب کشور است که بین دو استان هرمزگان و بوشهر واقع شده است؛ این پارک با مساحتی بالغ بر 49 هزار 815 هکتار مابین دو بخش عسلویه از توابع شهرستان کنگان و بخش کوشکنار شهرستان پارسیان قرار دارد.

بنا به آخرین اطلاعات اطلس مناطق حفاظت شده ایران حدود 27 هزار هکتار این منطقه در دریایی و مابقی مساحت آن در خشکی واقع شده که بخش شرقی آن در قسمت خشکی کوشکنار و بخش آبی آن در قسمت جنوبی بندر” تِبن ” واقع شده است.

منطقه نایبند به دلیل قرار گرفتن در جوار آب های خلیج فارس، پوشش منحصر به فرد گیاهان حرا و قرار گرفتن در محدوده دماغه نایبند زیستگاه مناسبی برای گونه های منحصر به فرد جانوری است از این رو در حیات وحش منطقه گونه های نادر کل و بز ، قوچ و میش ،جییر و جیرفتی به وفور دیده می شود همچنین مجتمع‌ های بزرگ مرجانی، علفهای دریایی، خورها را در خود جای داده که زیستگاه مناسبی برای گونه های دریایی از قبیل لاک پشت عقابی و لاک پشت سبز، ماهی گل خورک، دلفین ها،کوسه ها و پرندگانی از قبیل فلامینگو ، گیلانشاه ، پلیکا ن سفید ، سلیم ، آبچلیک ،کاکایی ، پرستوها ی دریایی ، اگرت پا خاکستری و سایر گونه های مهاجر می باشد.

وجود سواحل ماسه‌ ای زیبا و صخره‌ ای جلوه بصری منحصر به فردی را به این پارک خشکی- دریایی بخشیده از این رو منطقه نایبند نخستین پارک آبی ثبت ملی در کشور است از این رو این منطقه به دلیل تنوع بالای زیستگاهی و وجود گونه های منحصر به فرد در سراسر سواحل خلیج فارس بی همتاست.

در سالهای اخیر به پشتوانه افزایش فعالیت های صنعتی، پیشرفت تکنولوژی و ایجاد دهها واحد صنعتی گسترده در شهرستان پارسیان و عسلویه اکوسیستم پارک کلی نایبند نیز تحت الشعاع آلاینده های صنعتی قرار گرفته از سوی دیگر حضور چشم گردشگران بی مبالات و شکارچیان غیر قانونی در منطقه موجبات تخریب بخش قابل توجهی از این اکوسیستم منحصر به فرد فراهم شده است.

منطقه محافظت شده نایبند با وجود اهمیت بالا در اکوسیستم طبیعی نتوانسته توجه مقامات را به خود جلب کند و با وجود ارائه راهکارهای فراوان از سوی دوستداران طبیعت و نگهبانان محیط زیست هیچ اقدام در خور شانی را به خود ندیده است.

روزانه دهها تن مواد شیمیایی و آلاینده صنعتی دور از چشم مسئولان امر وارد دریا می شود که زمینه نابودی ذره ذره این منطقه را فراهم کرده از این رو مردمان بومی و ساکنان این منطقه که تا دیروز خوشی هایشان را در این تالاب می گذرانند و منبع ارتزاق اصلی بخش اعظمی از صیادان روستانشین محسوب می شده اکنون روزشمار نابودی منطقه در سایه بی توجهی ها را نظاره گرند.

انتهای پیام/