به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از آناج: سید حسین موسوی تبریزی برای آذربایجانیها نامی آشناست، در اوایل انقلاب از او بهعنوان قاضی سختگیر یاد میکردند که با حکم منتظری به ریاست دادگاههای انقلاب آذربایجانشرقی و غربی منصوب شد و در ادامه به مقام دادستان کل انقلاب رسید.
دورانِ افول موسوی تبریزی بعد از مجلس سوم آغاز گردید و مردم دیگر او را در رأس نهادهای انقلابی نمیدیدند. شاید همین نیز موجب شد تا علیرغم تندخویی و تندوریهایشان چهرهای معتدل بهخود بگیرد و با ژست منتقد در جرگهی اصلاحطلبان جلوس کند.
معمولاً موضعگیریهای موسوی تبریزی حاشیهساز میشود و گروهی را مجاب میکند در برابر آنچه میگوید، دست به قلم شوند. چه آن زمانی که نظر امام راحل را دربارهی حجاب تحریف کرد و چه در برههای که به تطهیر سران فتنه پرداخت و گفت نمیداند حصر چیست، منتقدان با بازخوانی صحبتهایش در دههی پنجاه و شصت او را زمین زدند.
حالا موسوی تبریزی در واکنش به تجمع فیضیهی قم افاضاتی را مطرح و مدعی شده رحیم پورازغذی قبل از انقلاب با رهبر انقلاب اسلامی زاویه داشته است. این حوزوی اصلاحطلب عنوان کرده: "فردی که به آن اشاره کردم براثر خود بزرگبینی همه مراجع را بی اثر میبیند و در سخنرانیهای خود به آنها توهین میکند و میگوید در قم یک توضیح المسائل تولید نمیشود که به درد مردم بخورد. اگر این حرف را کسی که با حکومت، نظام یا برخی نهادها مخالف بود میگفت صبح فردا علیه او راهپیمایی راه میافتاد و تمام ائمه جمعه علیه او سخن میگفتند. در واقع رسانههای خارجی هم تا به حال اینطور در خصوص مراجع سخن نگفتند."
اما موسوی تبریزی چرا در این مقطع از زمان مدافعِ مراجع تقلید شده است و سعی دارد با هیاهو نقدهای پورازغدی به حوزههای علمیه را مخالفت با مراجع تقلید قلمداد نماید؟ آیا او همان چهرهای نیست که در فتنهی 88 مقابل اهانتهایی که همکیشانش به مراجع تقلید و رهبر انقلاب کردند ساکت ماند و در ادامه نیز بهتطهیرِ عوامل فتنه پرداخت؟!
موسوی تبریزی دامادِ آیتالله نوری همدانی از مراجع تقلید شیعیان است و سخنانِ رحیم پورازغدی در فیضیهی قم را تا حدِ مخالفت با نظام میداند اما گویا پاسخِ پورازغدی را به او نرساندهاند. این استاد نام آوازه در واکنش به تهاجماتی که به او شد گفت: "تمام حرفهایی که در فیضیه زدم، حرف امام و امثال شهید مطهری بود."
با این اوصاف، آن موسوی که مدعی زاویهی پورازغدی با امام خامنهای در دورانِ قبل از انقلاب است، فارغ از زاویههای بعد از انقلاب خویش با شخصیتها ! به زاویه با حضرت امام و شهید مطهری نیز متهم میشود و چنین تفاسیری میتواند خود او را در مظان اتهام قرار دهد.
با نیم نگاهی به تناقضات و رویکردهای موسوی تبریزی در گذشته اینگونه استنباط میشود که مشکل او نقدهای پورازغدی به حوزهها نیست، بلکه معضل وجود فردی همچون اوست که میتواند گفتمان اصلاحات و تناقضهایشان را بهچالش بکشد.
گزارش از: مجید قنبرزاده
انتهای پیام/
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه