زبان حالی برای دانش آموزان/ گوشی هایمان همچنان جان ما دردرون کیف ما

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل ار سپید پوش: الهام تیموری کارشناس علوم تربیتی، نویسنده، شاعر و طنز پرداز خوش ذوق کودک نوجوان در اوایل بازگشایی مدارس مسئولان، مدیران آموزش پرورش و پدران و مادران را از فرهنگ سازی و گرایش های دانش آموزان به شبکه های اجتماعی (لاین،وایبر،تانگو،وی چت) با خبر ساخت گفت: در عصر جدید اگر ما از دانش آموزان غافل شویم این شبکه های اجتماعی هستند که جای خود را به رهنمودهای والدین، دبیران و مشاوره خواهد  داد و همدم یار دانش آموزانی میشود که مورد توجه نه تنها خانواده بلکه بی توجهی  بعضی از مسئولان مدارس قرار می گیرند. این امر رفته رفته آسیب های  در اجتماع، خانواده و فرهنگ ملت ما به وجود میاورد.

در این رابطه شاعر خوش ذوق ما شعری را در قالب طنز برای مورد توجه قرار دادن مسئولان سروده است.

گرچه گوشی همچنان جانِ من است

در درون کیف و همراه من است

همچنان اینترنتش فعال هست

وایبرم پُر زِ جوک باحال هست

گرچه همچون ماهِ پیش و قبل از آن

میفرستم عکس در واتس آپ و لاین

گرچه وی چت صبح تا شب روشن است

حال ما چون گل ، میان گلشن است

گرچه فیلم و وُیس و نقاشی بِـپاست

لایک کردن تا اَبد در خونِ ماست

گرچه وی پی اِن بُوَد هر لحظه جور

می کنیم در فیس بوک اَخبار تور

گرچه در صد تا گروه عضویم ما

حرف و مطلب ، داغ ، می دزدیم ما

گرچه زیرِ میز آنتن ها کم است

لیک آن هم که نباشد ماتم است

گرچه دارد انتهای هر کلاس

یک پریز برق از نوع سه فاز

می شود در زنگ تفریح شارژ کرد

بعد که آمد معلم باز کرد

قفل گوشی را و هی ذوق مرگ شد

بین دنیای مجازی غرق شد

لیکن این دل باز دریای غم است

کار او این هفته تنها ماتم است

اول مهر است و آپدیت می روم

با گوشی یا اینکه تبلت می روم

هفتم است اینک کلاس درس من

باز هم غیبت ..تعلل…انجمن

باز محدودیت و محرومیت

حمل گوشی جرم با محکومیت

باز هم اخراج و قول و واسطه

باز هم آنتن ، فضولی ، رابطه 

باز هم آشوب و بلوا و فریب

در حیاط مدرسه صدتا رقیب

باز هم دعوا سر رنگ و مدل

میشود هر کس ز مال خود دودِل

قول رفتن به علا الدین دهند

زنگ آخر شد به شادی می دوند

ای عجب از این زمانه این فلک

قبل تر ها رسم بود چرخ و فلک

درس و مشق و مدرسه در جای خود

گیم و وایرلس شده حالا نخود

در درون نیمکت ها چفت چفت

می نشست شاگرد ممتاز و خِرِفت

زیر میز یک لقمه ی نان گر که بود

سی نفر زاغ زبل آن می ربود

تا دلت می خواست تفریح داشتیم

در روند رشد تسریع داشتیم

هوش ما مخصوص درس و مشق بود

واکمن و گوشی نبود و کشک بود

القضا حالا چنین واهی شده

زندگی کابوس بیداری شده

نسل آینده همه گوشی به دست

یک نفر نَه ، ده نفر آنلاین هست !

این شده تقدیر ما تقصیر ماست

قصه ی ما بود یک تعبیر راست !

شاعر:ال.تیموری