زیلایی همچنان بر مدار صفر درجه/گرد و خاک ماشین های مدیران احمدی هم علاج واقعه نشد/گلایه های یک خواهر شهید از نبود آرد و نفت+تصاویر

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ ،به نقل از ایل بانو، از کاستی و کمبودهای دهستان زیلایی زیاد نوشته شده است، کاستی هایی که گاهی دل هر انسانی را به در می آورد، کهگیلویه و بویراحمد از نبود اشتغال و نبود کارخانه های صنعتی رنج می برد و دهستان زیلایی نیز به عنوان یکی از دهستان های این استان این رنج را بیشتر از بقیه تحمل می کند.

در برخی از مناطق زیلایی عمق محرومیت را می توان دید که یکی از دلایل این محرومیت صعب العبور بودن این مناطق است. در سنوات گذشته به دلیل فقری که وجود داشت مردم در هر جایی که می توانستند خانه می ساختند و اسکان پیدا می کردند، این مکان ها ممکن بود در نوک کوه ها ، در ارتفاعات و یا در دشت ها باشد.

آنقدر از محرومیت های زیلایی نوشته شده است که دیگر زبان و کلمات نیز کم آورده اند، رنج خانواده ها در زمان کاشت و برداشت محصول، از زمستان گرفته تا در گرمای تابستان، قابل وصف کردن نیست و فقط باید رفت و از نزدیک دید.

عمق محرومیت را می توان با یک روز زندگی کردن در کنار اهالی دهستان زیلایی حس کرد، محرومیتی که تا کنون مسئولان نتوانسته اند بر آن پیروز شوند هر چند که در چند سال اخیر کارهای بزرگی برای دهستان زیلایی انجام شده است. از جمله آنها نیز مدرسه و خانه بهداشت هستند که مردم زیلایی از آن به قدری بهره مند هستند، اما نبود صنعت در این منطقه باعث شده است که محرومیت در این دهستان به وضوح قابل مشاهده باشد.

دهستان زیلایی در منطقه ای سردسیر قرار گرفته و زمستان های سوزناکی دارد، اما با این وجود هنوز به این منطقه گازرسانی انجام نشده است و مردم زیلایی برای گرم کردن خود در فصل زمستان از هیزم استفاده می کنند در حقیقت درختان زاگرس سپر بلای مسئولان شده اند و در حال از بین رفتن هستند.

سال 96 بود که طرح از بین بردن محرومیت در زیلایی در شورای ادارای استان تصویب شد اما اکنون بیش از 10 ماه از آن می گذرد و سوال اینجاست این طرح تا کجا پیش رفته است؟ آیا قرار است مردم زیلایی باز هم به فراموشی سپرده شوند؟ آیا قرار است زیلایی در آینده به دلیل مهاجرت زیاد خالی از سکنه شود؟

چند ماه قبل نیز موافق نامه 73 میلیارد تومانی بین آقای استاندار و معاون رئیس جمهور بسته شد، اکنون این موافقت نامه تا کجا پیش رفته است؟ رسانه های استان تا کی باید محرومیت زیلایی را فریاد بزنند تا شاید کسی پیدا شود و برای این دهستان فکری اساسی کند، در این روستا زنان بی سرپرست و بد سرپرست زیادی زندگی می کنند که با بچه های قد و نیم قد و گاهی با شکم خالی شب را صبح می کنند.

هنوز گرد و خاک ماشین های شاسی بلند مدیران احمدی بر چهره زیلایی تازگی دارد اما هیچ خبری از نتایج این گشت و گذار به مردم این مناطق مخابره نشده است!

زیلایی با وجود محرومیت اما در هشت سال دفاع مقدس نقش پررنگی ایفا کرده است، و شهدایی را تقدیم نظام جمهوری اسلامی ایران کرده است، خواهر یکی از این شهدا از مسئولان استانی گلایه مند است که در زیر بخشی از صحبت های این خواهر شهید را می خوانید.

 وی که همانند یک مرد در کاشت محصولات کشاورزی به همسرش کمک می کرد در گفت و گو با خبرنگار این پایگاه خبری گفت: هیچکس به داد ما نمی رسد چرا مسئولان به ما رسیدگی نمی کنند؟

وی ادامه داد: پنج خواهر هستیم که بردارمان شهید شده است اما سراغی از ما نمی گیرند در خانه ما پنج خواهر هیچی چیزی پیدا نمی شود، همه چیز گران شده است توان خرید نداریم.

خواهر شهید بیان کرد: برای توزیع نفت نیز گاهی بی عدالتی انجام می شود و به ما نمی رسد، ما نیز مجبور هستیم برای گرم کردن خودمان از هیزم استفاده کنیم، مجبور هستیم که آرد را گونی 80 هزار تومان خریداری کنیم.

حرف های این مادر قابل تامل بود پسر جوانی آن طرف تر در حال شخم زدن زمین با چهارپا بود که وقتی از وی پرسیدیم چقدر درس خوانده ای در جواب گفت: فوق لیسانس دارم و اینجا کشاورزی می کنم!

انتهای پیام/