اثر هنری که از غم و شادی انسانها بگوید ماندگار می‌شود/بیجار قطب عکاسی ایران است؛ دریایی از استعداد ولی بدون حمایت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛به نقل از  کُردتودی،امروزه هر اتفاق عکاسی و هر رخداد هنری در جای جای این کشور پهناور برگزار می شود بدون شک نام یک بیجاری در آن میدرخشد.

جمشید فرجوند فردا یکی از هنرمندان بیجار گروس است که از دریچه لنز دوربینش تصاویری خلق کرده که چشم هر بیننده ای را به خود خیره می کند و توانسته در مسابقات ملی و بین المللی خوش بدرخشد و عنوان عکاس برتر جهان اسلام را به خود اختصاص دهد.

کسب عنوان برتر جشنواره ملی نورنگار و دریافت لوح تقدیر و جایزه 10 میلیون تومانی جشنواره تازه ترین مقام عکاس برتر جهان اسلام است که هفته گذشته مفتخر به دریافت آن شد.

به همین دلیل گفتگوئی با این هنرمند خوش ذوق بیجاری انجام داده ایم که شما را به خواندن آن دعوت می کنیم.

آقای فرجوند از چه سالی شروع به عکاسی کرده اید؟

عکاسی را از سی سال قبل و برخلاف اکثر عکاسان که همیشه با موضوعات فقر و به قول عکاسان گدا گرافی شروع میکنند با عکاسی ورزشی شروع کردم و به مرور  شیفته عکاسی مستند اجتماعی شدم و انسان دغدغه اصلی من شده و بوده و از رنجشان آزرده می شوم و با شادی هایشان اوج میگیرم و معتقدم اثر هنریی ماندگار می شود که بتواند غم و شادی انسانها را بازگو کند.

اولین عکسی که گرفتید با چه موضوعی بود؟

همانطور که گفتم حرفه عکاسی را باگرفتن عکسهای ورزشی شروع کردم و اولین عکسهای جدی من ورزشی و سپس عاشورای بیجار بوده و سپس جذب زندگی اقشار پایین دست جامعه شده ام که خودم هم به آن قشر تعلق و ارادت دارم و امیدوارم که با عکسهایم مظلومیت آنها را فریاد زده باشم.

تا کنون چند جایزه دریافت کرده اید ؟

دویست و هفت جایزه ملی و بین المللی عکس و پنج جایزه فیلم کوتاه -که همه را هم متعلق به مردم نجیب و شریف استانم میدانم.

استاد بزرگوار مضمون بیشتر عکس هاتون چیست؟

من شیفته انسان هستم از رنج هایشان آزرده و با شادیهایشان اوج میگیرم و از غم و شادیهایشان گفته و میگویم و صد البته زیبایی هایش را به دنیا نشان خواهم داد.

یک عکس خوب باید چه ویژگی هایی داشته باشد؟

گذشته از تمام مسایل فنی از قبیل رنگ و نور و توازن وتعادل و ترکیب  عکسی که بتواند انسان را از خواب بیدار کند یعنی مثل سیلی به صورتت بخورد را عکس خوبی میدانم و معتقدم اثر هنری و بخصوص عکس با طرفداران میلیاردی آن که بیش از فوتبال طرفدار دارد باید انسان را بیدار کند نه اینکه او را بیخیال و به خواب و رویا دعوت کند.

وضعیت هنر عکاسی در استان کردستان را چگونه ارزیابی می کنید؟

متاسفانه انسجامی در بین عکاسان استان وجود ندارد ، شاید آنها صاحب دفتر و انجمن و تشکیلات باشند اما ارتباطمان زیاد و خوب و دایمی نیست که مطمئنن باعث لطمه به کار بعضی ها میشود، اداراتی هم که برای همین امور تاسیس شده اند به هیچ عنوان یاریگر هنرمندا ن این نوع رشته ها نیستند و مسئولین ارشد استان و شهر هم که بیخیال این قشر تاثیرگذار هستند، اگر انجمن سینمای جوان بود و کلاسهای آموزشی داشتیم به جرات بیجار را قطب عکاسی ایران میدانستم که دریایی از استعداد است ولی متاسفانه بدون پشتیبان.

دریافت جایزه جشنواره نورنگار چندمین جایزه شما است؟

این جایزه دویست و هفتمین جایزه عکاسی من بوده و تمام جوایزی را که تا کنون دریافت کرده ام را متعلق به مردم شریف و نجیب شهر و خصوصا روستاهای استان کردستان و به ویژه بیجار میدانم و حمل برخود ستایی نباشد رکوردار کسب جایزه در ایران هستم  و جهانش را بی اطلاعم.

از اینکه این شهرستان افراد سرشناس و هنرمند و خلاق در زمینه هنر  و نوآوری کم نداره بعنوان شخصیت برتر جهانی در قالب هنری خودتان (عکاسی )  بفرمایید  چه مراحلی رو طی کردین تا به این جایگاه رسیدید؟

از خط خطی کردن دفاتر مدرسه تا به امروز که عشق تصویر وجودم را لبریز کرده به این نکته فکر کرده ام که شاگردی کردن و خود را مطیع امر استاد دانستن و آنگاه از او حتی فراتر بودن و مطالعه و دیدن آثار بزرگان و کار و کار وکار.

و این را هم بگویم سی سال کار عکاسیم را موقعی تکمیل شده میدانم که بتوانم کتابهای تقریبا آماده ام را به چاپ برسانم ، کتابی که آداب و رسوم به یاد ماندنی، طبیعت و حیات وحش بی نظیر در کنار مردمانی نجیب و نوع دوست و قانع ، این قطعه را برای عکاسی من شبیه به بهشت کرده است.

با توجه به پیشنهادهای مختلف برای تدریس در دانشگاههای معتبر ایران روزی کار خود را تمام شده میدانم و شروع بتدریس میکنم که کتابهایم به دست همین انسانهای شریف برسد آنهایی که مثل فرزندشان مرا به خانواده هایشان راه داده دستشان را میبوسم و این یادگاری تصویری را تقدیمشان میکنم .

متاسفانه مدیران ارشد استان همیشه بیجاری بوده اند و کوچکترین اعتنایی حداقل به اهالی هنر نداشتند و بدون اسپانسر چاپ این گنجینه ها که توسط من ثبت شده اما به همه تعلق دارد غیرممکن است و به عرض شما برسانم که با توجه به اینکه کلاس رسمی ندارم اما از علاقمندان به رشته هایی که تخصصم بوده در کلبه ام پذیرا و راهنمایشان بوده ام.

اساتید شما در عرصه هنر چه کسانی بودند؟

خوشنویسی را با آقای اکبر فریدونی و شمس الدین کلامی و نقاشی را با استاد مسعود نادرزاده که خوشبختانه سالم و تندرست هستند و من دست بوسشان هستم.

کلام پایانی شما با علاقمندان عکاسی چیست ؟

عکاسان برای دل خودشان کار کنند کاری که سفارش دل باشد هیچگاه کهنه نمیشود و تاریخ مصرف ندارد و اینکه هنرمند اصیل به هیچ دولت و حکومتی نیاز ندارد اما تمام دولتها و حکومتها به هنرمندان اصیل نیاز دارند بس اصیل باشیم.

و کلام آخر دغدغه هایم را با عکس فریاد میزنم هر چند چنین توانایی را در خودم هم نمیبینم اما امیدوارم کسی صدای مظلومیت بیجار و استان کردستان را بشنود.

انتهای پیام/