به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از قابوسنامه، مایک پمپئو وزیر خارجه آمریکا در مصاحبه ای ضمن ابراز تمایل از حضور در تلویزیون کشورمان گفت: «ظریف امکان این را پیدا می کند که به اینجا به نیویورک بیاید و در عالیترین شهر آمریکا بچرخد و با رسانه های آمریکا و مردم آمریکا صحبت کند و تبلیغات ایران را در رسانه های آمریکایی پخش کند، من هم دوست دارم که این فرصت را داشته باشم، نه این که تبلیغات کنم بلکه، واقعیت را برای مردم ایران بازگو کنم و بگویم که رهبری ایران چه کرده و چگونه به ایران آسیب زده است».
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, قابوسنامه،,پنداری که در میان مردم ایران دیگر چیزی بنام اعتماد باقی مانده است که حال بخواهند به سخنان پمپئو گوش دهند و واقعیت را از زبان او بشنوند!. فقط خواجه حافظ شیرازی نمی داند که در این چهل سال، آمریکا و دولت های حاکمش، چه بر سر ایران اسلامی آورده اند.
,یک روز تهدید نظامی و قشون کشی ناوگان های خود را به رخ مان می کشند، یک روز می گویند اگر جنگ شود پایان جمهوری اسلامی ایران خواهد بود، یک روز کوفتن بر درب مذاکره باب می شود، یک روز گفته می شود مذاکره بدون پیش شرط، یک روز گفته می شود مذاکره فقط به همان 12 شرط و یک روز...
,ترامپ و دیگر مقامات ارشد کاخ سفید در یک سال و نیم گذشته بارها و بارها افکار عمومی جامعه ایرانی را به طور مستقیم یا غیر مستقیم مورد خطاب قرار داده اند. هدف از چنین سیاستی «ناکارآمد نشان دادن حاکمیت اسلامی»، «ایجاد شک و تردید در بین مردم نسبت به سلامت کارگزاران ارشد نظام» و حال نیز خط مذاکره و یا حضور مستقیم در تلویزیون صدا و سیمای جمهوری اسلامی! با هدف آگاه کردن جامعه! را در پیش گرفته اند.
,چنانچه این سیاست های ترامپ را به دقت رصد کنیم خواهیم دید که در انتهای تونل مذاکره به سبک آمریکایی، سیاستی که آمریکا دنبال می کند چیزی نیست جز همان سیاست «فروپاشی از درون به واسطه شورش های اجتماعی ـ اقتصادی مردم».
,جریان های نشانه داری در داخل هستند که به سیاست مذاکره دخیل بسته اند و آنرا بهترین روش برای اداره امور کشور و خارج شدن از چالش هایی که آمریکا در پیش روی مان قرار داده می پندارند. بر این جریان ها «ترس» غالب گشته است و ترس را پیش درآمد آمدن به جاده مذاکره می دانند.
,این نشانه داران آن قدر متوهم هستند که گویا در این شرایط توفانی، تنها راه بلدان این قافله هستند؛ غافل از این که راه بلدی آنها، قافله را به وسط کمین دزدان سرگردنه خواهد برد و مانند برجام، یک نافرجام دیگری را نصیب کاروان خواهند کرد. هیچ عقل سلیمی حاضر نیست که پس از چهل سال تجربه، به هر مذاکره ای تن دهد.
,وقتی ترامپ یا پمپئو این چنین قلدرمآبانه از مذاکره سخن می گویند این دیگر اسمش مذاکره نیست بلکه «بازی با برگ مذاکره» است که پیش از هر چیز، اسباب موفقیت ترامپ را در انتخابات آتی آمریکا فراهم می کند وگرنه این همه ورد مذاکره خواندن فی سبیل الله نیست؛ با اینکار هم میخواهد پای خودش را در انتخابات آینده آمریکا سفت کند و هم اینکه با وادار کردن نظام جمهوری اسلامی، تغییر رفتار در عرصه روابط بین المللی را رقم بزند.
,چنین سیاستی، سیاست نخ نما شده ای است که از ابتدای پیروزی انقلاب اسلامی آنرا بارها با آمریکا تجربه کرده ایم. رهبر معظم انقلاب اسلامی در مرداد 1393 در دیداری که با دیپلمات های ایرانی داشتند در خصوص «آفت مذاکره با آمریکا» فرمودند: «این کار ما را در افکار عمومی ملت ها و دولت ها به تذبذب متهم می کند و غربی ها با تبلیغات عظیم خودشان، جمهوری اسلامی را دچار انفعال و دو گانگی جلوه می دهند» .
,واقعیت های موجود در فهم بزک کنندگان شیطان بزرگ نمی گنجد لذا اصرار می کنند که مذاکره تنها راه و تنها مسیر فلاح است. غافل از اینکه مسیری که آنان مبلغ آن هستند، مسیری بن بست است که نه به راه، بلکه به باتلاق ختم می شود.
,در پس پرده اصرار هیات حاکمه امریکا به «مذاکره» چیست؟ اگر مذاکره ضروری و واجب است چرا آمریکا چنین شرایطی را رقم زد تا اکنون شب و روز دنبال مذاکره باشد؟ از یک واقعیت نباید غافل شد. ترامپ انتظار اقتدار و ایستادگی جمهوری اسلامی را در برابر این همه تهدید نداشت. با این گنده گویی ها و زبان تهدید، رویاهایی برای خود در خواب دیده بود که با تیزاب واقعیت های جمهوری اسلامی ایران، عیار این رویاها بافی ها بیش از پیش بر همگان آشکار شد.
,اکنون دستان ترامپ برای جنگ! در حنای انتخابات 2020 گیر کرده است، همه جهانیان فهمیده اند که آنچه که ترامپ مدعی آن است چیزی جز زورگویی نیست که در قرن بیست و یکم دیگر خریداری ندارد. وانگهی، جمهوری اسلامی ایران هم چندان دست بسته نیست و این همان اصل کلیدی است که نفرات اصلی شورای امنیت ملی آمریکا شروع به فهم آن کرده اند.
,در پایان، فصل الختام که برای نشانه داران داخلی ضروری است که آنرا نصب العین خود کنند پیروی از مسیر و خط رهبری در این خصوص است که باید روی کلمه به کلمه مواضع و سخنان ایشان حساب کرد.
,چه خوب گفت امیر مومنان در خطبه 241 نهج البلاغه، در حالی که یاران خود را به جهاد دعوت می کرد، برخی از این قانونمندی ها را که رمز پیروزی است، بیان کرد: «وَاَلله مُسْتَأْدیکُمْ شُکْرَهُ وَ مُوَرّثُکُمْ أَمْرَهُ وَ مُمْهلُکُمْ فی مضْمَارٍ مَحْدُودٍ لتَتَنَازَعُوا سَبَقَه،ُ فَشُدُّوا عُقَدَ اَلْمَآزر وَ اطْوُوا فُضُولَ اَلْخَوَاصر. لاَ تَجْتَمعُ عَزیمَهٌ وَ وَلیمَهٌ؛ مَا أَنْقَضَ اَلنَّوْمَ لعَزَائم اَلْیَوْم وَ أَمْحَی اَلظُّلَمَ لتَذَاکیر اَلْهمَم. خداوند، شکر گزاری را بر عهده شما نهاده، و امر حکومت را در دست شما گذارده، و مهلتی محدود داده تا برای پیش افتادن و جایزه گرفتن، با هم ستیز کنید. پس کمربندها را محکم ببندید، و دامن همّت بر کمر زنید، که عزم و اراده برای (به دست آوردن ارزشهای والا) با خوشگذرانی و شکم بارگی قابل جمع نیست. چه قدر نابودکننده است خواب برای تصمیمهای روز، و تاریکیهای فراموشی برای همّتهای بلند!».
,به قلم علی صفاری
,انتهای پیام /
]
ارسال دیدگاه