بیعت با حضرت آقا/ صبحی برای اهالی فتنه طلوع نخواهد کرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از صاحب نیوز، آغازیدن این بار سخن بسیار سخت است. باید وضو از خون داشت تا بتوان از عشقی مایه گذاشت که آتشش در قلب تک تک محبان آقا سید علی زبانه می کشد. امروز ما تاریخی دیگر از غدیر است. غدیر، روزی که محبوب الهی از جانب حبیب دستور گرفت تا رسالتش را کامل کند. امر رسید تا نفس و برادر و وصی و خلیفه اش را برای هدایت همیشه ی تاریخ فریاد بزند. اما گویا مردم آن زمان وفا را از یاد برده بودند که نور خدا را نخواستند و به ظلمت خود تکیه کردند.

امروز دیگر آن زمان نیست. امروز ماییم و آقا سید علی، مردی که “آقا”یش می خوانیم و هر بار این واژه بر زبانمان جاری می شود، عطری ۱۴۰۰ ساله در دهانمان نیکو می شود و عشق بازی می کنیم با این واژه و خدا می داند هر بار صورت زیبایش را می بینیم قلوبمان از محبتش مملو می شود و اگر خدایی ناکرده غم بر چهره اش باشد، بغض گلویمان را می فشارد و دعا می کنیم دیگر زنده نباشیم که بی حیایی بعضی به جایی برسد که آقای ما لب بگشاید و بگوید “من جان ناقابلی دارم …” که اشک از دیدگان همه ی ما جاری شود و سینه هایمان به قدری تنگ شود که قلب ها را در خود جای ندهد.

آقایمان تنهاست، تنها پناهش اشک های نیمه شب و توسل به مادر سادات است که فرموده بود: «من رزق سال کشور را در شب‌های فاطمیه می گیرم» و می دانیم سر به دامان مهدی فاطمه دارد و دست در دست مولایش و به واسطه ی همین پناه استوار بود که گفت: «حالا که این بار (منصب رهبری) را روی دوش من گذاشتند، با قوّت خواهم گرفت؛ آنچنان که خدای متعال به پیامبرانش توصیه فرمود: «خذها بقوه». برای این مسئولیت، از خدا استمداد کردم و باز هم استمداد می کنم و هر لحظه و هر آن، در حال استمداد از پروردگار هستم تا بتوانم این مسئولیت را در حد وسع خود – که تکلیف هم بیش از وسع نیست – با قدرت و قوت و حفظ شأن والای این مقام، حفظ کنم و انجام بدهم. این، تکلیف من است که امیدوارم ان شاءالله مشمول لطف و ترحم الهی و دعای ولی عصر (عج) و مؤمنان صالح باشم. (۱۲ تیر ۱۳۶۸ در جمع ائمه جمعه سراسر کشور به اتفاق مجلس خبرگان رهبری.)»

با همه ی تنهاییش و بی لیاقتیمان در یاوریش فریاد می زنیم جان همه ی ما فدای لحظه ای از زندگی ات آقا. امروز و در این عید بزرگ بیعتی دوباره با او می بندیم تا بکوشیم خنده را بر لبانش بنشایم و آن گونه عمل کنیم تا رضایت خاطرش را به دست آوریم، ان شاءالله.

اما این روزها اخباری به گوش می رسد که آثار خشم را در نگاهمان پدیدار می کند. آن بی حیاهای ۸۸ دوباره به تکاپو افتاده اند. از نامردان صحبت می کنند. از آن بی غیرتانی که خون به دل آقای ما کردند. از آن هایی که در دوران ریاستشان عزت کشور را به باد دادند و استقلال را به سخره گرفتند. از آن هایی که غرق اند در غرب. از آن هایی که رابطه با غرب را حلّال مشکلات می دانند. از نامرد مردمی که قهقهه ی مستانه می زدند و می زنند بر چهره ی کثیف استکبار و در عوض ذلت خریدند و می خرند برای خودشان. از آن عزت فروشان. از آن هایی که مرحوم امام (ره) در وصف حالشان فرمود: آن هایی که خواب امریکا را می بینند، خدا بیدارشان کند.

هنوز خاطرات ۸۸ از ذهن هیچ کداممان پاک نشده است. هنوز بی قانونی ها، آشوب ها، اغتشاشات و در آخر فتنه را فراموش نکرده ایم. هنوز شهدایمان را به یاد داریم. به یاد داریم چگونه نامردان با حرف هایشان بر طبل فتنه کوبیدند. خروش آن شعارهای مرگ بر فتنه گر هنوز در اذهانمان تجلی می کند. آن روزهایی که پس از نماز جمعه محکم آقایمان، قفل از دهانمان گشوده شد و از عمق دلمان مرگ فتنه و فتنه گر را فریاد زدیم.

همه ی اینها را گفتیم و باز هم می گوییم تا فراموشمان نشود روزی در این خاک الهی عده ای نامرد حرمت عزای حسین (علیه السلام) را هم شکستند و خون به دل مهدی فاطمه کردند؛ تا به خاطر داشته باشیم عزت ما در اسلام است اما نه اسلام آمریکایی؛ عزت ما آن جایی است که گردن سرکشان و زورگویان را به خاک بساییم نه جایی که پای ظلم را بر گلویمان بفشارند.

اما سخنی با همه ی آن هایی که از عزت فروشان حمایت می کنند. بدانید گرچه حمایت زر و زور با شما باشد خدای جبار روزی گردن ظلم را خواهد درید. تنها علاج فتنه گر توبه است. اما آنکه در آخر چه مجازاتی دارد با ما نیست. توبه راهی است برای جبران بخشی از ظلمی که کرده اند و کرده اید که حامی ظالم به زبان همچو ظالم است به عمل.

آخرین کلام در این عید ولایت، گفتاری باشد از حضرت حافظ علیه الرحمه؛ زبان حال همه ی آن های همچو منی خطاب به آقایمان حضرت آیت الله العظمی الامام سید علی حسینی خامنه ای، نایب بر حق حضرت حجه ابن الحسن (عج) روحی و ارواح العالمین لتراب مقدمه الفداء:

مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد * نقش هر نغمه که زد راه به جایی دارد

عالم از ناله عشاق مبادا خالی * که خوش آهنگ و فرح بخش هوایی دارد

پیر دردی کش ما گر چه ندارد زر و زور * خوش عطابخش و خطاپوش خدایی دارد

محترم دار دلم کاین مگس قندپرست * تا هواخواه تو شد فر همایی دارد

از عدالت نبود دور گرش پرسد حال * پادشاهی که به همسایه گدایی دارد

اشک خونین بنمودم به طبیبان گفتند * درد عشق است و جگرسوز دوایی دارد

ستم از غمزه میاموز که در مذهب عشق * هر عمل اجری و هر کرده جزایی دارد

نغز گفت آن بت ترسابچه باده پرست * شادی روی کسی خور که صفایی دارد

خسروا حافظ درگاه نشین فاتحه خواند * و از زبان تو تمنای دعایی دارد

انتهای پیام/پ