محبوبیت ذوب آهن سر بریده شد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از صاحب نیو؛ ویترین فوتبال اصفهان در تیم های ذوب آهن و سپاهان نمایش داده می شود؛ فوتبالی که امروزه در ایران و آسیا به خوبی شناخته می شود و اگر کمی به گذشته برگردیم وقتی تیم های سرخ آبی پایتخت به اصفهان می آمدند بخش عمده تماشاگران را به خود اختصاص می دادند و میزبانی فقط در این زمینه روی کاغذ نوشته می شد.

اما سپاهان بعد از مدتی و با درخشش و همچنین بازیکنانی که سرشناس بوده و یا بعداً در پست های خود بهترین های ایران شدند و با تکرار موفقیت ها هوادارن بسیاری در اصفهان پیدا کرد و حتی در برخی استان های دیگر هم این تیم هوادار دارد. اما دیگر تیم اصفهانی که یکی از با سابقه ترین تیم های باشگاهی ایران است و چهار قهرمانی در جام حذفی، نایب قهرمانی باشگاه های آسیا و بسیاری دیگر از عناوین را کسب کرده است، شرایط متفاوتی دارد.

ذوب‌آهن نخستین بازی رسمی خود را همزمان با بازگشایی ورزشگاه ۲۲ بهمن برابر پیکان انجام داد؛ ذوب‌آهن از فصل ۱۳۵۲ پا به جام تخت جمشید گذاشت؛ آن ها بعد از انقلاب از سال ۱۳۷۲ با خرید امتیاز تیم تام به لیگ کشور بازگشتند و به جز سال ۱۳۷۴ که در دسته دوم حضور یافتند در بقیه سال‌ها در دسته اول فوتبال کشور حضور دارند. جالب تر اینکه ذوب آهن بر خلاف بسیاری از تیم های دیگر ورزشگاه اختصاصی دارد؛ هر چه کاسه افتخارات این تیم با ریشه پر است اما در داشتن یار دوازدهم در ورزشگاه موفق نبوده و گاه غریبانه از بازی هایش میزبانی می کند.

گاهی وضعیت برای این تیم در ورزشگاه فولاد شهر به شکلی می شود که برخی تیم های شهرستانی هم از تعداد هوادارن حاضر بیشتری برخوردارند. در مورد غریبانه میزبانی کردن ذوب آهن دلایلی زیادی به میان می آید برخی می گویند این تیم هوادارن بسیاری دارد که در ورزشگاه حاضر نمی شوند، برخی پتانسیل اصفهان در این زمینه را برای دو تیم کافی نمی دانند، برخی مسیر فولادشهر را مشکل و خلاصه اینکه بسیاری دلیل برای این اتفاق مطرح می کنند. اما اگر کمی با تامل به موضوع نگاه کنیم، درمی یابیم که هیچکدام از این دلایل نمی تواند منجر به وضعیت سکوها در فولادشهر برای ذوب آهن باشد.

شاید ادبیات تندی باشد اما بدون شک فولادشهر نه با بلیت رایگان برای سبزپوشان سبز می شود و نه با اضافه کاری و ساعت کاری برای حضور کارگران در ورزشگاه می تواند مفید باشد.

اگر بخواهیم هواداران را پرشور در کنار تیم ببینیم تیم باید بازیکنان بومی توانا را به کار گیرد تا بومی گری بتواند مقدمات حضور هوادارن در ورزشگاه را به همراه آورد و یا اینکه بازیکنان سرشناس غیر بومی که محبوبیت دارند و از لحاظ فنی هم در شرایط خوبی هستند با بازی در این تیم هوادارن را با سکوها آشتی دهند. اما غالباً در فوتبال حرفه ای این دو روش در کنار یکدیگر بازده بیشتری دارد اما آن چه در این میان بسیار اهمیت دارد مستمر و ادامه داشتن این موضوع است، که البته استمرار و یکنواختی نداشتن آن در ذوب آهن باعث شده نتیجه مفید حاصل نشود.

اتفاق دیگری که می تواند شور هواداری به پا کند هدف گذاری در یک باشگاه است، برای مثال تیمی که هدف گذاری می شود برای صعود به لیگ برتر قطعاً هوادارانش در این تکاپو به یاری تیم خود می آید و این سناریو برای تیمی که می خواهد سقوط نکند هم ادامه دارد، این هدف گذاری در قهرمانی متفاوت تر متبلور می شود.

اما هدف گذاری در ذوب آهن چگونه است و آیا این تیم اصفهانی قرار است سقوط نکند؟ این تیم یک فصل و حتی یک نیم فصل خوب بسته می شود اما به یک باره بازیکنان کلیدی این تیم جدا می شوند که نمونه ای از آن در پایان لیگ هجدهم اتفاق افتاد؛ این ثبات نداشتن بدون شک میلی برای هوادار هم ایجاد نمی کند. این که بخواهیم ذوب آهن فقط در لیگ باشد به یقین در اصفهان که خود را یکی از پایه های فوتبال کشور می داند، انگیزه ای به حساب نمی آید که هوادار برای آن به ورزشگاه بیاید.

بنابراین یکی از دلایلی که ذوب آهن در جذب هوادار موفق نبوده و از طرفی هوادارنش را هم نمی تواند در ورزشگاه ببیند هدف گذاری است، هدف گذاری یقیناً به این معنی نیست که یک تیم در 10 بازی یا حتی در یک فصل مدعی باشد، هدف گذاری به معنای بستن تیم برای هدف تعیین شده در فصل های مختلف است که البته می تواند هدف معین شده محقق نشود، امّا تیم باید رنگ و بوی آن هدف را بدهد.

در حال حاضر هم این  تیم اصفهانی هوادارنی را دارد اما بدون شک در جذب و حضور در ورزشگاه مشکل دارد، مطمئناً دلایلی دیگری که گفته نشد در این موضوع هم تأثیر گذار است و مجموع همه آن ها باعث شده است که بگوییم محبوبیت تیم ذوب آهن که می توانست بسیار بالاتر از حال حاضر خود باشد سر بریده شد.

انتهای پیام/