امام محمد تقی(ع) چگونه امامت خود را در کودکی به اثبات رساندند؟/ تفاوت شیوه مبارزات جوادالائمه با سایر امامان(ع)

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از صاحب نیوز؛ امام جواد (ع) فرزند امام رضا (ع) هستند که ۱۷ سال امامت کردند و در ۲۵ سالگی به شهادت رسیدند و جوان‌ترین امام در هنگام شهادت بوده است.

امام جواد (ع) در کودکی و پس از شهادت پدر بزرگوارشان به امامت رسیدند. سن کم ایشان سبب شد تا شماری از اصحاب امام رضا(ع)، در امامت او تردید کنند، اما بیشتر آنان امامت محمد بن علی(ع) را پذیرفتند.

در این رابطه با حجت الاسلام سید احمد موسوی، کارشناس مسائل مذهبی و امام جمعه موقت شهرضا به گفت و گو پرداختیم.

صاحب نیوز: در رابطه با امام جواد و شهادت ایشان بگویید.

حجت الاسلام موسوی: آخرین روز ماه ذی القعده، شهادت حضرت محمدی تقی، امام جواد (ع) است؛ نکات فراوانی در زندگی امام جواد (ع) است که باید مورد تامل و دقت قرار بگیرد و معارف ایشان باید خط مشی زندگی ما شود.

حوادث خاص و اتفاقا ویژه ای که در زندگی امام جواد(ع) است که باید برای ما مورد دقت قرار بگیرد و از حواث پیش آمده عبرت بگیریم؛ امام به عنوان جوان ترین امام شیعه هستند که در سن 25 سالگی به شهادت می رسند.

ائمه (ع)در مظلومیت بودند و جریان طاغوت فشاری هایی زیادی بر ایشان وارد می کردند که امام در جوانی و 25 سالگی از طرف حکومت طاغوت وقت به شهادت می رسند.

دین مبین اسلام از این فضای ظلم و با فشارهای متعدد و مختلف بر ائمه و شعیان خاص، به دست ما رسیده است و باید قدر این دین را بدانیم.

معروف ترین القابی که از امام جواد شنیدیم و در روایات نقل شده است، تقی است که اما مظهر تقوای خدا هستند و این تقوا باید به ما شعیان منتقل شود و باید با تقوا زندگی کنیم.

جواد ائمه هستند، جواد از جود و بخشش است؛همه ائمه اطهار (ع)، اهل جود و کرم و بخشش هستند، برخی از ویژگی ها در امامی در یک دوره ای برجسته تر دیده شده است و مردم آن امام را با این لغت می شناسند.

پیشوایی نهم را با لقب جواد ائمه می شناسیم، باید در توسلات و مشکلات و گرفتاری های خود به امام جواد توجه داشته باشیم که ایشان مظهر جود و بخشش الهی هستند؛ توسل به امام جواد (ع) بسیار مجرب است.

ما به عنوان شیعیان باید از این صفات بهره مند شویم؛ باید به ویژه در این ایام که مشکلات اقتصادی که از ناحیه خارجی و داخلی، مردم را تحت فشار گذاشتند نیازمند به روحیه جود، کرم و بخشش هستیم تا بتوانیم از مشکلات عبور کنیم.

حضرت امام جواد (ع) در کودکی به مقام امامت رسیدن، شبهاتی در این زمینه مطرح است، ممکن است در این مورد توضیح دهید.

امام جواد(ع)، امام هادی (ع) و حضرت مهدی (عج) را داریم که قبل از دوره بلوغ به امامت رسیدند؛ شبه و سوالی به ذهن می آید که به عنوان مثال آیا یک کودک پنج ساله می تواند عهده دار مقام عالی امامت شود؟

یکی از جواب های این سوال این است که قرآن کریم به دو پیامبر الهی حضرت عیسی بن مریم (ع) و حضرت یحیی (ع) در کودکی به مقام نبوت رسیدن، اشاره می کند.

جواب بعدی این است که حکم الهی در موضوع نبوت و امامت، متفاوت از نوع علم و سواد آموزی که ما انسان ها و تصور رفتن به مدرسه، حوزه و دانشگاه، است؛ امامت لطف الهی است که خداوند به بندگان مخصوص و ممتاز خود اهدا می کند.

عصمت و علم را در اختیار بندگان ممتاز خود می دهد تا چراغ راه و حجت خدا بر دیگران باشند و مردم برای ادامه راه زندگی صحیح دچار مشکلات نشوند.

امام جواد (ع) در سن هشت سالی به مقام امامت رسیدن و زمان امامت ایشان 17 سال بود؛ شیعه در زمان امامت حضرت جواد(ع) از وجود ایشان بهره مند شده است و بزرگانی همچون حضرت عبدالعظیم حسنی شاگری امام جواد را کردند.

در مورد ماجرای سوال پرسیدن از امام جواد و  متحیر شدن عالمان را بفرمایید.

دشمن همینگونه که امروز شبه افکنی می کند، آن زمان هم تلاش کردند از کم سن بودن امام جواد علیه شیعه و امامت استفاده کنند؛ تصور کردند که فرصتی به وجود آمده که ضربه ای به شیعه بزنند.

پیش خود گفتند که اگر سوالاتی را از یک امام هشت ساله بپرسیم و ایشان از پاسخ این سوالات عاجز بماند، طبیعتا امام و شیعیان زیر سوال می رود اما تاریخ ثابت کرده که امامت منسبی الهی است و بحث سن و سال در آن مطرح نیست.

حاکمان مراسمی را برگزار کردند و قاضی القضات شهر، یحیی بن اکثم را آوردند و سوال را عالم وقت مطرح کرد، می دانستند که حضرت جواد (ع) یک کودک هشت ساله است اما این را هم می دانستند که ایشان پسر امام رضا (ع) است امامی که لقب عالم آل محمد(ص) را داشتند.

یحیی بن اکثم در جمع علما سوالی را از امام جواد (ع) می پرسد، حضرت این سوال را از بعدهای مختلف پاسخ دادند که همه از این پاسخ ها متحیر شدند؛ امام جواد (ع) سوالی را از قاضی القضات پرسیدند که او از پاسخ دادن به سوال امام درماند و این برای همه نمایان شد که امامت لطف الهی است.

امامت حضرت در سن کودکی و امامت فرزندانشان، امام هادی، در سن قبل بلوغ زمینه سازی برای پذیریش آخرین امام است که ایشان امام غایب است و دسترسی به ایشان ممکن نیست.

در سیره ایمه اطهار که نگاه کنیم، شیوه مبارزه امامین رضا و جواد متفاوت از دیگر معصومین است، آیا دلیل خاصی برای تغییر وجو داشته است؟

بله، در زندگی امام جواد (ع) و پدرشان امام رضا (ع) شاهده یک فراز تاریخی مهم هستیم که دشمن طاغوتی در این دوره تلاش می کند از راه اظهار دوستی به نظام امامت ضربه بزند.

مامون تلاش کرد از طریق اعطای ولی عهدی دوستی خود را با امام رضا به اثبات برسند و از این طریق عوام فریبی کند و امام و شیعیان را تحت کنترل خود قرار دهد

مامون در قضیه امام جواد هم تلاش کرد ام فضل، دختر خود را به ازدواج امام جواد در بیاورد؛ این دو امام هم مانند همه ائمه اطهار مبارزه داشتند اما شکل مبارزه تغییر پیدا کرده و به شدت دشوار شد.

دشمن رسما اعلام دشمنی نکرد و در قالب دوستی و عوام فریبی جلو آمد، اما امام رضا (ع) توطئه مأمون را خنثی کرد و امام جواد نقشه مامون، ام فضل و معتصم را ناکام گذاشتند؛ حاکمان بنل عباس مجبور شدند این دو امام عزیر را به شهادت برسانند.

باید با طاغوت مبارزه کرد اما کسی توان مبارزه با طاغوت را دارد که علاوه بر داشتن آمادگی ها لازم از نظر تقوا، عالم و دشمن شناس و بصیر باشد.

اگر بصیرت امام رضا (ع) و امام جواد(ع) و شیعیان آن ها نبود، عوام فریبی مامون قطعا مسیر تاریخ را عوض می کرد؛ این دو امام بصیر با نور الهی ولایت دشمن را افشا کردند.

در بخشی از سخن گفتید که باید با طاغوت مبارزه کرد و دشمن شناسی و بصیرت را دو مقوله مهم می دانید، در رابطه با این موضوع و زمان حاضر بیشتر توضیح می دهید.

در زمان ما هم همین موضوع مهم است، دشمنان در موقعیت هایی آشکار، بی پرده و در قالب جنگ و تحدید و تحریم علیه ما دشمنی می کنند، اما گاهی به تعبیر رهبر انقلاب دستکش مخملی بر دستان چدنی خود قرار می دهند و مشت آهنین خود را با دستکش مخملی آراسته کردند، کسی که شیعه اهل بیت (ع) است و سیره امام رضا (ع) را دیده و با زندگی امام جواد آشنا است قطعا باید دست پلید دشمن را در این حوادث ببیند.

دشمن تلاش می کند که در بیت امام جواد (ع) نفوذ کند و در نهایت ام فضل دختر مامون، به دستور حاکم وقت عباسی، حضرت جواد را به شهادت می رساند؛ امام جواد (ع) از مبارزه با طاغوت دست بر نمی دارد و همین روش و سیره امام باعث رسوای دشمن می شود.

گفت و گو از محمدرضا باقری

انتهای پیام/