به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا به نقل از شاخه طوبی، نیره کاشی؛ شاعرجوان سمنانی شعری به زبان مادری سروده است که در ادامه با هم می خوانیم:
, شبکه اطلاع رسانی دانا, به نقل از شاخه طوبی، , شاخه طوبی,,
هَمَن وارَش مِوارِه دانَه دانَه(همین که باران دانه دانه می بارد)
, هَمَن وارَش مِوارِه دانَه دانَه,هَمَن کُو گوفکی مادِه نارَ بانَه(همین که درخت انار شکوفه می دهد)
, هَمَن کُو گوفکی مادِه نارَ بانَه,مِوارِه زَندَگی نُم نُم هوا پی(از آسمان نم نم زندگی می بارد)
, مِوارِه زَندَگی نُم نُم هوا پی,زمین پُر مابو مَرگوژُن صدا پی(زمین پر می شود از صدای گنجشکها)
, زمین پُر مابو مَرگوژُن صدا پی,دیمی دارین ولَه آرُوم مَخَندِه(گل روی شاخه گل آرام می خندد)
, دیمی دارین ولَه آرُوم مَخَندِه,خُدایَه که داره نُم نُم مَخَنده ( این خداست که دارد آرام آرام لبخند می زند)
, خُدایَه که داره نُم نُم مَخَنده ,***
,هَمَن کُو اَفتا کَش مِرِه زَمینی( همین که آفتاب زمین را در آغوش می گیرد)
, هَمَن کُو اَفتا کَش مِرِه زَمینی,کِلین واری مَبو دُنیا پیشینی(دنیا ظهرها مثل تنور گرم می شود)
, کِلین واری مَبو دُنیا پیشینی,زَمین سُوزَه قَبا سَر مِنجه وَختی(زمین قبای سبز به سرش می کشد)
, زَمین سُوزَه قَبا سَر مِنجه وَختی,دیمی دارُن مِنینَن سَر درختی(روی درخت ها میوه های سردرختی می نشینند)
, دیمی دارُن مِنینَن سَر درختی,کویری مَفتَشا آرُوم مَخَندِه(مهتاب کویر آرام می خندد)
, کویری مَفتَشا آرُوم مَخَندِه,خدایَه که داره نُم نُم مَخَندِه(این خداست مه دارد آرام آرام لبخند می زند)
, خدایَه که داره نُم نُم مَخَندِه,***
,هَمَن پُک پُک مَخَندَن گُلمَه زاری( همین که پنبه زارها دانه دانه می خندند)
, هَمَن پُک پُک مَخَندَن گُلمَه زاری,رَزَ کیژِه مَبین نَقاشی واری(کوچه باغ ها مثل نقاشی رنگانگ می شوند)
, رَزَ کیژِه مَبین نَقاشی واری,مَوارِه وَلگَه وارَش آسَمُون پی(باران برگ از آسمان می بارد)
, مَوارِه وَلگَه وارَش آسَمُون پی,زَمین آستَه آستَه پُر مابو خُزون پی(و زمین آهسته آهسته از خزان پر می شود)
, زَمین آستَه آستَه پُر مابو خُزون پی,یا وَختی مَرگوژا آرُوم مَخَندِه(یا وقتی که گنجشک آرام می خندد)
, یا وَختی مَرگوژا آرُوم مَخَندِه,خدایَه که داره نُم نُم مَخَندِه(این خداست مه دارد آرام آرام لبخند می زند)
, خدایَه که داره نُم نُم مَخَندِه,***
,زَمَستُون مِه چَه سوزی دارِه اَن وا(زمستان می آید و باد چه سوزی دارد)
, زَمَستُون مِه چَه سوزی دارِه اَن وا,میارِه خُوشتُون هُمرا خُشکَه سرما( همراه خودش سرمای خشک می آورد)
, میارِه خُوشتُون هُمرا خُشکَه سرما,بازَن اِسپی مِبو دُنیا سراسر(باز هم دنیا سراسر سفید می شود)
, بازَن اِسپی مِبو دُنیا سراسر,زِمین سر ماکَرِه باز اِسپی چاوَر(زمین باز چادر سپید سر می کند)
, زِمین سر ماکَرِه باز اِسپی چاوَر,وَرَه پُک پُک مِه و آرُوم مَخَندِه( برف دانه دانه می آید و آرام می خندد)
, وَرَه پُک پُک مِه و آرُوم مَخَندِه,خدایَه که داره نُم نُم مَخَندِه(این خداست مه دارد آرام آرام لبخند می زند)
, خدایَه که داره نُم نُم مَخَندِه,,
انتهای پیام/ش
]
ارسال دیدگاه