زندگی کارگری زیر پای کرونا له شده است/ وعده‌های بی سرانجام دولت برای حمایت از کارگران

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از کُردتودی، کارگر را می توان اساسی ترین رکن یک جامعه دانست که در مسیر رونق و تولید حرکت می کند، گارگر ایرانی تمام تلاش خود را به کار می گیرد تا چرخ صنعت و اقتصاد کشور رونق پیدا کند.

کارگران درست است گردانندگان چرخ اقتصاد کشور و استان خود هستند، اما در بیشتر اوقات از حقوق اولیه خود محروم می مانند و مجبور است زندگی خود را با سختی اداره کند.

همسر و فرزندان قشر کارگری که بنیان اقتصادی کشور را تقویت می کند ، با سختی زندگی می کنند و چه بسیاء این کارگرها بارها شرمنده همسر و فرزندان خود شده اند و کاری هم از دستشان بر نمی آید.

تا اینجا قضیه مربوط به کارگرانی است که در واحدهای تولیدی مشغول خدمت هستند و این را می دانند سر هر ماه یک حقوقی دستشان می رسد و می توانند تا حدودی با برنامه ریزی دخل و خرج خود را کنترل نمایند.

اما بر می گردیم به استان کردستان، استانی محروم با مردمی مظلوم که در طول چندین سال برای حفظ امنیت کشور با ضد انقلاب جنگیدند تا دست اجنبی به خاک کشورمان نرسد، اما امروز محروم از هر صنعتی، جوانان آن با بیکاری و نبود منبع اشتغالزایی دست و پنجه نرم می کنند.

گوشه گوشه شهرهای کردستان را بگردید بساط دستفروشی توسط جوانانی که تحصیلات عالیه هم دارند اما از داشتن شغل خاصی محروم هستند چشم هر بیینده را خیره می کند و آنطرف تر کارگران ساختمانی که منتظرند کارفرمایی از راه برسد و با سپردن کار چند روزه بتواند نانی و غذایی برای خاتواده های خود که اغلب هم مستاجر هستند تامین نمایند.با همه این دردها در حال سوختن و ساختن بودند که ویروس ناشناخته کرونا آمد و زندگی آنها را فلج کرد.

وعده های کارگری دولت هیچکدام به سرانجام نرسید

این روزها کرونا زندگی عادی خیلی ها را شخم زده چه برسد به زندگی کارگرانی که در حالت عادی معلوم نبود بتوانند کاری را بگیرند یا نه! اما به ظاهر یکی از مشکلاتی که به واسطه کرونا برای آنها به وجود آمده است، نبود کار و پشت پرده آن هزینه های کمرشکن است که برایشان رقم میخورد.

امین پور یکی از کارگران ساختمانی بیجاری است که در سنت 35 سالگی نداشتن امنیت شغلی، نداشتن بیمه و کار مستمر او را خسته و فرتوت کرده، اما همچنان امیدوار است تا با همین شغل کارگری بتواند چراغ خانه اش را روشن نگه دارد.

او با گلایه از نبود واحدهای تولیدی و صنعتی در استان کردستان، گفت: رییس جمهور برای تحقق وعده های کارگری هر روز یک قول می دهد ، اما سزاور است من بعنوان یک شهروند ایرانی از داشتن یک بیمه که حق هر شهروند ایرانی است محروم باشم.

وی با تاکید بر اینکه همه وعده مسوولان دروغ است، افزود: در این روزهایی کرونایی اجاره ها سرسام آور و پول آب و برق خیلی بالا رفته و توان پرداخت آنها را ندارم و مطمئن هستن در این روزها آب و برق منزلم بخاطر بدهی قطع می شود.

بخاطر نداشتن تبلت و گوشی هوشمند فرزندم از درس جا مانده است

یکی دیگر از کارگران فصلی بیجار ادامه داد: هر روز در خبرهای استان کردستان خبر از افتتاح یک واحد تولیدی که هیچوقت به سرانجام نمی رسد صحبت می شود، چه کسی به فکر قشر کارگر و بیکار استان ما است، من امسال در این وضعیت کرونایی و اجاره نشینی پول خرید تبلت برای فرزندم را نداشتم و از درس جا مانده است.

بیمه حسرتی بر دل کارگران فصلی کردستان

محمدرضا جوان 30 ساله کردستانی عنوان کرد: یعنوان یک شهروند از داشتن یک بیمه ساده هم محروم هستم، یک دفترچه سلامت دارم و آن را هم هر جایی قبول نمی کنند و باید ویزیت رایگان پرداخت کنیم.

وی گفت: از وعده دروغ مسوولان خسته شده ایم و در این شرایط کرونایی که دولت مدعی حمایت از کارگران بیکار شده ناشی از کرونا است، کارگران کردستانی در بلاتکلیفی و بیکاری به سر برده و آنطور که باید و شاید خبری از حمتیت مسوُولان نیست و مجبورند برای لقمه ای نان، خطر ابتلاء به این بیماری سخت را به جان بخرند.

مسوُولان برای زندگی کارگران فصلی چاره بیندیشدند، اگر هوای کارگر را داشته باشند، کارگر هم هوای کاری را که انجام می دهد دارد و در این صورت شاهد بهروری بیشتر در کشور خواهیم بود.

انتهای پیام/