به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ بعد از ناهید و اسرافیل حالا می توان مدعی شد که آیدا پناهنده به یک فیلمسازی تبدیل شده که می توان به خوبی امضای کارگردانیش را بر ردپای فیلم های او به خوبی تماشا کرد و هویت مستقلی برای او قائل شد و این دستاورد در سینمایی که فیلمسازانش عموما فردیت خود را پشت تقلید از دیگران پنهان می کنند، شایسته ستایش است.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,حاال می توان گفت که فیلم های پناهنده، مولفه های ثابتی دارد که در نهایت منجر به خلق یک اتمسفر و «مود» ویژه در این فیلم ها می شود. فیلم های او پر از خرده ایده هایی است که درام مرکزی را شیرینتر و دلپذیرتر می کنند.
, . ,شعبده بازیهای جادووار و نزدیک به «کرامت» کاراکتر تی تی، یا سکانس معرفی هوتن شکیبا و آن مهمانی عجیب، یا شغل و حرفه کاراکتر دانشمند که به حل معادله های بزرگ فیزیک کوانتوم مشغول است، چند نمونه از این ایده ها در «تی تی» است. از سوی دیگر پناهنده از ورود به ساحت «ملودرام» نمی ترسد و بی واهمه از برچسب های مرسومی که ملودرام و احساساتگرایی را مذموم می دانند، به سمت این گونه محبوب اما مهجور می رود.
,سومین مولفه فیلم های آیدا پناهنده، تکیه مناسب و به اندازه بر بافت بومی زادگاه اوست، و جغرافیای شمال کشور در فیلم هایش خود به شخصیت تبدیل می شوند و داستان را به پیش می رانند.
,تی تی، اگرچه ضعف های ریز و درشتی دارد، اما کاملترین فیلم پناهنده است. این کمال بیش از هر چیز مدیون انسجام و تناسب فرم و تم فیلم، در کنار چند بازی خوب و قابل توجه و البته شخصیت پردازیهای هوشمندانه است. کاراکتر تیتی علاوه بر بازی شاکردوست، به دلیل پرداخت درست در فیلمنامه به شخصیتی همدل و جذاب تبدیل شده و بیراه نیست اگر بگوییم در جشنواره کم شخصیت امسال، یکی از شخصیت های به یاد ماندنی است. زنی ساده و کاملا «معمولی» که رفته رفته در دل داستان نشان می دهد که اتفاقا معمولی نیست و اوست که می تواند آن دانشمند سرد خشک را به جایی برساند که به جای نجات جهان از بلعیده شدن به دست سیاه چاله، در ماشین بنشیند و از فرمول هایی که امیرساسان گرو گرفته چشم پوشی کند و برود تا شاید آن نوزاد بی پناه را، و شاید خود تی تی را، نجات دهد.
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه