به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ رضا زبیب در چندین توئیت به سند همکاری جامع ایران ـ چین پرداخته و این سوالات را مطرح کرده است: برنامه همکاری جامع با چین چه چیزی نیست!؟
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا,
وی توضیح داد: ابعادی از این برنامه توسط وزارتخارجه و کارشناسان توضیح داده شده یا می شود. اما پرسشها و نگرانیها چیست؟ ۱- امتیاز مشخص و احیانا بزرگی واگذار شده؟ ۲- تجربه سریلانکا و ... تکرار می شود ۳- چرا متن منتشر نمی شود؟
,
این دیپلمات کشورمان در پاسخ به این سوالات تصریح کرد که دو سوال اول، با ذهنیت و برداشت "قرارداد" از این سند مطرح می شود. اما اصولا این سند، ماهیت و حتی شکل قرارداد/ موافقتنامه ندارد، بلکه صرفا یک نقشه راه و چارچوب روابط بلند مدت است. آنچه اکنون بصورت غیر مدون بین دو کشور وجود دارد، با یک افق بلند مدت تثبیت و تقویت شده است.
,
وی در ادامه آورده است: «همکاریها کشورهای به ۲ شکل آغاز و گسترش مییابد؛ اول اینکه توافق کلان سیاسی میکنند تا حوزههای ممکن برای همکاری اجرایی را پیدا کنند و دوم اینکه برای دستیابی به توافق اجرایی مهم، بهدنبال وجود بستر سیاسی میگردند. این سند، هر ۲ کار را کرده است؛ اراده سیاسی را به نمایش گذاشته و حوزه های همکاری را هم مشخص کرده است.»
,
زبیب با طرح این پرسش که تجربه سریلانکا و ... تکرار میشود، گفت: «اصولا امتیازی مبادله نشده و لذا جای نگرانی از ناحیه آنچه غربیها "تله بدهکاری" میگویند، و سریلانکا را مثال میزنند، وجود ندارد. آنچه پایه شکلگیری این سند بوده، مواضع همسوی ۲ کشور در سطح بینالمللی و منافع متقابل از همکاری اقتصادی است.»
,
مدیر کل آسیای شرقی وزارت امور خارجه در پاسخ به این سوال که چنین سندی سود اجرایی و عینی دارد؟ نوشت: «سود فوری چنین سندی، تنوعبخشی به گزینههای ملی- بینالمللی و سپس، تبدیل به قراردادهای اجرایی است. ظرفیت چنین سندی، امضای دهها و بلکه صدها قرارداد است.»
,
زبیب در پایان این رشته توییت درباره علل منتشر نشدن متن سند همکاریهای ایران و چین نوشته است: «انتشار موافقتنامهها، الزامی قانونی دارد اما انتشار اسناد غیرتعهدآور چندان متداول نیست. تحریم هم مانع دوچندان است.»
,
انتهای پیام
]
ارسال دیدگاه