به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از صاحب نیوز؛ روز شنبه، هفدهم مرداد ماه سال 1377 هجری شمسی (هشتم آگوست 1998 میلادی) خبری هولناک در سراسر جهان منتشر شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, صاحب نیوز,شهر مزار شریف مرکز استان بلخ در شمال افغانستان به دست طالبان سقوط کرد؛ کنسولگری جمهوری اسلامی ایران در این شهر مورد حمله نیروهای طالبان قرار گرفت؛ در این حمله، دیپلمات های ایرانی و “محمود صارمی” مسئول دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی در مزار شریف به شهادت رسیدند.
,خبرها میگویند شهر سقوط کرده است، مردم خانهها را رها میکنند و هرکس به هر وسیلهای تلاش میکند جان خود و خانوادهاش را نجات دهد. شبانه میگریزند. صدای توپ و رگبار است که بیوقفه و همهجا شنیده میشود. آمار کشتهها دقیق نیست و هرکس سر راه قرار بگیرد، هدف رگبار گلولههاست. طالبان شهر را تصرف کرده است.
,در روزهای منتهی به 17 مرداد 1377، اضطراب و انتظار سهم دیپلماتها در سرکنسولگری ایران در «مزار شریف» بود. آن زمان که درِ سرکنسولگری را به شدت کوبیدند، کسی باور نمیکرد که تا دقایقی بعد 9 دیپلمات و یک خبرنگار ایرانی در یکی از اتاقهای زیرزمین به رگبار بسته شوند.
,گفتنی است قبل از آن و حدود دو ماه پیش بارها به مقامات ایرانی گزارش شده است که حضور آنان در این شرایط تاثیری ندارد ولی مقامات ایرانی دولت اصلاحات گفته اند که از پاکستان برای تامین امنیت آنان تضمین گرفته اند.
,الله مدد شاهسون تنها بازمانده آن اتفاق هولناک در مصاحبه با خبرگزاری ایسنا می گوید : من از دو ماه قبل از آن، درباره وضعیت آنجا با تهران مکاتبه کرده بودم و گفته بودم که شرایط در مزار اینگونه است. در مزارشریف حجم کار آنقدر زیاد بود که از تاریکهای صبح بیدار میشدم. فهمیدم که لشکر بلخ سقوط کرده و طالبان فرماندههان این لشکر را خریدهاند و وزیر کشور وقت افغانستان به فرمانده این لشکر گفته بود که هلیکوپتری میفرستند که از آن طریق از مزار خارج شود. این را که شنیدم، مسأله را تمامشده میدانستم. فوری فایلها و اسناد محرمانه را مخفی کردم. بچهها را از خواب بیدار کردم و گفتم مزار سقوط کرده است. به شهید صارمی هم برای مخابره اخبار کمک کردم. به سرعت برخی از اسناد را منهدم و برخی دیگر را در جاهای ویژه مخفی کردم.
,همان موقع و در سال 77 هیج حرکتی از سوی مقامات وزارت خارجه دولت اصلاحات برای یافتن حقیقت انجام نشد و در سال های بعد آقای علاالدین بروجردی با حضور در یک برنامه تلویزیونی تنها به این نکته اکتفا کردند که مقامات بالاتر در وزارت خارجه اجازه کاری را ندادند و ما گوشت را بدست گربه دادیم.
,وحید مژده، کارشناس امور افغانستان پنج سال پیش در گفتگو با خبرگزاری جمهوری اسلامی اظهار داشت که عده ای از نیروهای طالبان از افراطیون پاکستان بودند که از داخل افغانستان از نظر پرسنلی تغذیه و حمایت می شدند؛ در میان آن گروهی که به مزار شریف هجوم بردند چند نفر از نیروهای پاکستانی حضور داشتند که دست به این جنایت هولناک زده بودند. وی معتقد است که طالبان با اینگونه اقدامات، قصد کشاندن ایران را به یک جنگ تحمیلی طولانی مجدد داشتند. البته سرهنگ الله مدد شاهسون نیز در مصاحبه های خود می گوید که من بارها گفتم که این کار از سوی پاکستان انجام شده است ولی پس از آن مرا در انزوا قرار دادند.
,نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران، بر اساس مأموریت ذاتی خود ( دفاع از حریم کشور و دستاوردهای انقلاب اسلامی) اقدام به تمرکز قوا و اجرای مانورهای نظامی گسترده در منطقه کردند.
,خویشتنداری جمهوری اسلامی ایران و همزمان اجرای اقدامات بازدارندگی گسترده در نوار مرزی با آن کشور، سبب شد که هم طالبان فکر سرپیچی از خواسته های به حق ملت ایران را از سر بیرون کند و هم دست از اقدامات تحریک آمیز و تجاوز کارانه خود بردارد. چنین به نظر می رسد که رهبر معظم انقلاب اسلامی مسئولان کشور را به بردباری و هوشیاری صد در صد فرا خوانده باشند و از سوی دیگر جهت تأدیب طالبان مرتجع به نیروهای مسلح دستور اجرای اقدامات بازدارنده گسترده را در طول نوار مرزی با افغانستان داده باشند.
,با این همه هنوز یک پرسش بی جواب باقی مانده و آن این که چطور وقتی سایر کشورها بر اساس اطلاعات صحیح به این نتیجه می رسند که یک کشور جهت ادامه اقدامات دیپلماتیک امن نیست، در کمترین زمان ممکن اتباع و دیپلماتهای خود را از آن کشور فرا می خوانند ولی این عدم تأمین جانی دیپلمات های کشورمان با شهادت دیپلماتهای ایرانی و مسئول دفتر خبرگزاری جمهوری اسلامی در مزار شریف اتفاق افتاد و متأسفانه بدون عبرت گرفتن از این وقایع پس از اشغال عراق توسط قوای ائتلاف بار دیگر پنج نفر از کارکنان کنسولگری جمهوری اسلامی ایران در اربیل، به همراه دو مستند ساز توسط آمریکایی ها به اسارت درمی آیند؟ باید از مقامات دستگاه دیپلماسی و دبیر شورای امنیت ملی وقت پرسید که پس شما با وجود آن همه شواهد و قرائن و گزارشهای ارسالی توسط خود افراد مستقر در کنسولگری چه می کردید و چرا دستور خروج از محل کنسولگری را ندادید؟
,انتهای پیام/
]
ارسال دیدگاه