آئین «آشتی کنان» یزدی ها در ماه مهمانی خدا/جلوه زیبای مذهب در شهر کوچه های «آشتی کنان»

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از یزدرسا، آداب و رسوم مردم هر دیار، معرف فرهنگی است که نسل به نسل برای رشد و بالندگی افراد ان دیار منتقل می شود و چه بسا بسیاری از شهرها و روستاهای کشور با آداب و رسوم آن  ها شناخته می شوند.

یزد که از دیر باز به شهر دارالعباده شهرت داشته با حلول ماه های قمری چون محرم، صفر، شعبان و رمضان لباس دیگر گونه از آداب ورسوم کهن خود به تن می کند و گویا همه مردمان این دیار با این اداب ورسوم پیوندی دیرینه و ناگستنی دارند.

با حلول ماه مبارک رمضان نیز مردمان این استان در هر گوشه گوشه ای که عطر ماه خدا می پیچد، با رسومات و مراسمات و آداب خاص خود این ماه الهی را مبارک، فرخنده و ارج می دارند که معرفی ان ها خالی از لطف نیست.

سنت «آشتی کنان» در شهر کوچه های «آشتی کنان»

یکی از سنت هایی که از روزگار گذشته دراین شهر جهانی رواج داشته و درحال حاضر نیز با شدت و ضعف هایی همچنان برقرار است، سنت آشتی کنان می باشد، معمولا ماه مبارک رمضان فرصتی می شود تا بزرگترها با پا درمیانی میان افرادی که در یک خانواده و یا جمع دوستان با یکدیگر قهر هستند را آشتی دهند که این سنت معمولا از اواخر ماه شعبان آغاز می شود.

وجود کوچه های آشتی کنان که در یزد  وجود دارد، کمک کرده است که افرادی که با یکدیگر کدورت دارند درنهایت در این کوچه های یک متری با یکدیگر برخورد و به میمنت ماه مبارک رمضان کینه ها را از دل خارج کرده و صفا و صمیمت را جایگزین آن کنند.

همچنین شب نشینی های بعد از افطار نیز علاوه براین که زمینه دید و بازدید در میان خانواده ها به ویژه با محوریت بزرگان فامیل را فراهم می کند، موقعیت خوبی است تا افرادی که با یکدیگر کدورتی دارند هم به این شب نشینی ها دعوت شده و صلح و آشتی بین ایشان ایجاد شود.

یکی از شهروندان یزدی در این رابطه گفت: سنت آشتی کنان از گذشته های دور دریزد وجود داشته و درحال حاضر نیز هنوز این رسم درمیان خانواده اصیل قمی دیده می شود اما این رسم کهن و تاریخی در ماه مبارک رمضان ابعاد فراتری به خود می بیند زیرا که مردم یزد معتقد هستند در ماه رمضان که مهمان خدا هستند نباید دوبرادر و دو دوست و دو رفیق با حالت قهر به مهمانی بروند که میزبان آن پروردگار کریم است.

ایزدی ادامه داد: یکی از ویژگیهای خوب مردم یزد،علاقه مندی به برقراری دوستی میان اعضای خانواده ها می باشد، آنها همیشه تلاش دارند که این صمیمت ها ادامه داشته باشد و معمولا این سنت حسنه در ماه رمضان بسیار مورد توجه قرار می گیرد، مردم یزد ایجاد دوستی میان اقوام و آشنایان را بهترین ثواب دراین ماه رحمت می دانند.

با حالت «قهر» به مهمانی خدا نمی روند یزدی

از آنجایی که اختلاف و کدورت دراعتقاد دینی مردم، موجب عدم قبولی طاعات و عبادات به درگاه پروردگار است، رسم آشتی کنان در بین خانواده و اشخاصی که به علت اختلاف و نزاع، مدت ها با همدیگر قهر بودند، از سنت های رایج و با اهمیت مردم یزد بوده و می باشد؛ به این ترتیب که یکی از بزرگان نزدیک به دو خانواده، مهمانی کوچکی در خانه خود تشکیل می ‌دهد و با دعوت ازطرفین اختلاف، واسطه صلح و آشتی آنان می شود.

ریش سفیدان یزدی حلقه وصل  آشتی دو دوست

«صدیقه رمضانخانی» نویسنده و پژوهشگر سرشناس یزدی که آداب و سنن مختلف مردم این دیار را در مراسم و آیین‌های خاص در قالب کتاب «فرهنگ عامه مردم شهر یزد» مورد تحقیق و پژوهش قرار داده دررابطه با اینکه یکی از آیین‌های یزدی‌ها که پیش از آغاز ماه مبارک رمضان شروع می شود سنت «آشتی‌کنان» بوده است، در خصوص این آیین خاطرنشان کرد:یکی از رسوم زیبای یزدی‌ها که قبل از فرارسیدن ماه مبارک شروع میگردید برگزاری مراسم یا آیین آشتی‌کنان بود،مردم یزد به ویژه سالخوردگان معتقد بودند که آشتی کردن قبل از ماه مبارک رمضان از واجبات است و هرکس با دلی پر از کدورت روزه بگیرد، ثواب روزه واقعی را نخواهد برد.

وی عنوان کرد: مراسم آشتی کنان نیز به این صورت برگزار می‌شد که یک نفر بزرگ‌تر و به قول معروف ریش سفید، پا در میانی می‌کرد و دو نفر را که نسبت به هم کدورت داشتند، بدون اطلاع یکدیگر به خانه خود دعوت می‌کرد و بعد از صحبت و ذکر حدیث و آیه از مذمت قهر به‌خصوص در این ماه می‌گفت و آن 2 را آشتی داده و معمولا بعد از روبوسی کردن، شیرینی در دهان هر 2 می‌گذاشت؛ سپس با ذکر صلوات مراسم به خیر و خوشی به پایان می‌رسید؛ به‌ویژه اگر آشتی دهنده سید بود، کسی روی حرف وی حرفی نمی‌زد و مراسم آشتی‌کنان سریع‌تر انجام می‌شد؛ چراکه مردم یزد احترام خاصی برای سادات قائل هستند؛ به خصوص زمانی که سید به جد خود قسمی ‌یاد کند.

یزد با توجه به پیشینه تاریخی اش، اصیل ترین آداب و رسوم محلی را بویژه در ماه مبارک رمضان دارد اما موضوعی که در استان دارالعباده به صورت ویژه خودنمایی میکند زنده بودن این آئین ها و رسم و سومات می باشد به گونه ای که مردم این دیار در طول زمان، آنچنان به این مناسبت ها پایبند شده اند که جزء جدایی ناپذیر زندگی آنها شده است.

انتهای پیام/ک