معایب تک فرزندی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا، به نقل ازصبریه ، با توجه به شرایط زندگی در دنیای امروز و تحت تاثیر زندکی مدرن و ماشینی به وجود آمده، تعداد والدین تک فرزند روز به روز در حال افزایش است؛ اما نباید از یاد برد که داشتن یک فرزند، از معایب و مزایایی برخوردار است. خانواده های تک فرزندی بر مسائلی خاص تأکید دارند که ممکن است در خانواده های چند فرزندی وجود نداشته باشد. این یک امر طبیعی است که تک فرزندها بیش از چند فرزندها، مورد توجه والدین هستند.

سطح وسیع و گسترده ای از توجه، از جانب والدین نسبت به تک فرزندها وجود دارد که موجب می شود تا تک فرزندها نتوانند ناامیدی ها و فشارهای روحی را تحمل کنند.

به گونه ای که والدین تمام آمال و آرزوهای خود را در فرزند خود خلاصه می کنند و همین امر موجب می شود تا از همان کودکی به دنبال فراهم کردن شرایطی خاص برای کودک خود باشند. خاص بودنی که از نحوه لباس پوشیدن کودک شروع می شود تا بردن او به آتلیه های سرشناس و گرفتن عکس های متعدد در سنین مختلف و استفاده از کلاس ها و کارگاه های بازی، که همه اینها به طور مجموع، شرایط رفاهی ویژه ای را برای کودک تک فرزند ایجاد میکند. به این ترتیب سطح وسیع و گسترده ای از توجه، از جانب والدین نسبت به تک فرزندها وجود دارد که موجب می شود تا تک فرزندها نتوانند ناامیدی ها و فشارهای روحی را تحمل کنند.

یعنی مراقبت و توجه بی اندازه از طرف والدین موجب می شود تا وقتی در موقعیتی در میان گروه همسالان قرار گیرند، چنانچه توهینی به آنها شود، بی آن که قصد و غرضی در کار باشد این توهین را رفتاری عمدی و به پشتوانه نیتی خاص تفسیر می کنند. چنانچه از مسئله ای رنجیده خاطر شوند این حالت را تا مدت های مدید در درون خود زنده نگاه می دارند. آنها فقط به برقراری روابطی علاقه مندند که دربرگیرنده منافع آنان باشد و احساساتشان را نیز جریحه دار نکند. آنها ممکن است ناراحتی های خود را برای دیگران بیان نکنند و فردی درون گرا شوند.

این در حالی است که اغلب والدین این فرزندان معتقدند که هدف اصلی شان از تک فرزندی این است که بتوانند تربیتی تمام وکمال را ارائه بدهند در حالیکه از این نکته غفلت دارند که همین تک بودن موجب سرازیر شدن سیل محبت و توجه والدین به سمت یک فرزند می شود و همین امر مشکل زاست. در حالیکه اگر این محبت بین دو فرزند تقسیم شود بسیاری از مشکلات از بین خواهد رفت. مساله را می توان به این صورت تحلیل کرد که تک فرزندها از ابتدای زندگی خود و در طی مراحل رشد، در خانواده ای حضور دارند که و با افرادی در تعامل هستند که بالغ هستند و مسلما چنین شرایطی بسیار متفاوت است با شرایط کودکی که خواهر و برادری دارد که همواره در تعامل و برقراری ارتباط و حتی رقابت با او می باشد.

مشخص است که تک فرزندان در مراحل رشد خویش، با کمبودهایی مواجه خواهد بود. آنان کودکانی هستند که در محیط خانه کسی را ندارند تا با او رقابت یا بازی و دعوا کنند. بنابراین برخی از احساسات را تجربه نمی کنند و فرصتی برای کنترل و مدیریت آنها نخواهند داشت. شاید به همین خاطر است که برخی از روانشناسان تربیتی معتقدند موضوع تربیت و موفقیت والدین در این امر وقتی تکامل می یابد که تک فرزندی وجود نداشته باشد.

تصور کنید در جامعه کنونی، سن ازدواج به دلایل مختلفی بالا رفته است و از طرفی مساله ارتقای تحصیلی و سپس ارتقای شغلی بانوان، موجب شده تا بچه دار شدن در سنین بالاتر را ترجیح دهند و در نهایت به داشتن یک فرزند بسنده کنند. این امر موجب می شود تا نهایت تلاش خود را برای فراهم کردن امکانات مختلف در جهت پرورش تک فرزند خویش، به کار گیرند. به این ترتیب توجه بیش از حدی به کودک وجود دارد و رفاه او به حدی زیاد می شود که شرایط رشد فکری و طبیعی را برای بالغ شدن از او می گیرد.

بهتر است واقع بینانه تر به این موضوع بیندیشیم. اغلب والدین تک فرزندان و یا کسانی که تمایل به تک فرزندی دارند اینطور بیان می کنند که انرژی و توان تربیت بیش از یک کودک را ندارند. این در حالی است که معایب و مشکلات ناشی از تک فرزندی در برخی از موارد به گونه ای است که شاید عدم داشتن فرزند به نوعی بهتر باشد. چرا که تک فرزندان در طول زمان به مشکلاتی دچار می شوند که چند فرزندان کمتر در معرض آن هستند و این فرضیه ای اثبات شده در تحقیقات تربیتی و روانشناسی است.

درست است که فرزندآوری و پرورش یک کودک امری دشوار و بسیار سخت است اما مسلما شرایط و چگونگی تربیت او از اهمیت بیشتری برخوردار است. چه بسا خانواده هایی که از ترس همین قضایا به تک فرزندی بسنده کردن و مشکلات اینده یگانه فرزندشان از خانواده ای که سه فرزند داشت، بیشتر بود.

انتهای پیام/گ