به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ مرکز اسناد انقلاب اسلامی نوشت: آیتالله شیخ حسن صانعی در 1313 ش در شهرستان شهرضا به دنیا آمد. پدرش حجتالاسلام والمسلمین شیخ محمدعلی صانعی از روحانیون شهرضا بود. وی تحصیلات خود را همراه با برادرش آیتالله شیخ یوسف صانعی در زادگاه خود آغاز کرد و سپس جهت تداوم تحصیل حوزوی به حوزهی علمیهی اصفهان رفت. وی پس از فراگیری دروس مقدماتی و سطح، به شهرستان قم رفت.
وی تحصیلات علوم دینی خود را با حضور در محضر درس خارج آیتاللهالعظمی بروجردی تداوم داد و سپس به محضر حضرت امام رسیده و دروس خارج فقه و اصول را از محضر ایشان فراگرفت. او از همان دوران طلبگی جزو ملازمان حضرت امام بود و مدیریت بخشی از پذیراییها و برنامههای دیدوبازدید امام را در بیت معظمله برعهده داشت.
آیتالله صانعی با شروع نهضت اسلامی به رهبری حضرت امام خمینی پای در راه مبارزه با رژیم پهلوی نهاد. ایشان در جریان دستگیری حضرت امام (ره) در آبان 1343 ش فعال بود و مراجع را به صدور اعلامیه یا اعلام مواضع در این زمینه ترغیب کرد.
بعد از تبعید حضرت امام به خارج از کشور به مبارزات خود ادامه داد. در 1345 ش از طرف ساواک متهم به برقراری ارتباط با عناصر مشکوک خارجی شد و در 1346 ش به جرم ترغیب طلاب به تظاهرات، توسط ساواک قم احضار و به وی تذکر داده شد.
در همان سال، اعلامیهها و بیانیههای حضرت امام را در قم توزیع کرد و به مقابله با افرادی که در صدد از بین بردن اعلامیههای الصاق شده به دیوار مدرسهی فیضیه برآمده بودند، پرداخت که منجر به درگیری طلاب مبارز با افراد رژیم شد.
در 1352 ش به علت تداوم مبارزات سیاسی علیه رژیم پهلوی توسط ساواک قم احضار شد.
یکی از علل دستگیری وی، اعدام انقلابی پاسبان محمدرضا مدنی از مأموران شهربانی قم بود که رژیم ساواک وی را همراه با دیگر روحانیون مبارز چون آیات: محمد یزدی و ربانی املشی در 1352/11/1 دستگیر کرد و سپس کمیسیون امنیت اجتماعی شهرستان قم، وی را به سه سال اقامت اجباری (تبعید) در مشکینشهر محکوم کرد.
وی در مشکینشهر به مبارزات خود علیه رژیم پهلوی در دوران تبعید تداوم داد؛ بهطوری که در آن شهر از طرف کمیسیون امنیت اجتماعی قم خطرناک تشخیص داده شد؛ لذا در 1353 ش محل تبعید وی از مشکینشهر به شهرستان مرند تغییر یافت. مدت محکومیت (تبعید) وی در 1355 ش تمام شد و وی به قم مراجعت کرده، مجدداً فعالیتهای سیاسی خود را تداوم داد.
در جریان قیام 19 دی 1356 که در پی اهانت روزنامه اطلاعات به ساحت مقدس مرجعیت و حضرت امام صورت گرفت، وی یکی از سازماندهندگان اصلی قیام بود. ایشان به قول ساواک یکی از اصلیترین محرکین مردم برای برگزاری تظاهرات بود و در این زمینه نقش مؤثری ایفا کرد. کمیسیون امنیت اجتماعی قم در جلسهای به تاریخ 1356/1/21 ش وی را همراه با آیات: محمد یزدی، مکارم شیرازی، خزعلی و... به عنوان محرک اصلی و مخل نظم عمومی تشخیص داد.
لذا با حکم کمیسیون امنیت اجتماعی قم به سه سال اقامت اجباری (تبعید) در شهرستان میناب محکوم شد. قبل از اینکه مأموران رژیم موفق به دستگیری وی شوند، متواری شد و مأموران در دستگیری او ناکام ماندند. محل اقامت اجباری (تبعید) وی بعداً به میاندوآب تغییر کرد؛ درحالی که همچنان وی در اختفا به سرمیبرد.
سپس کمیسیون امنیت اجتماعی قم در 1357/5/1 او را به تبعید در ایذه محکوم کرد؛ در حالی که همچنان مأموران از دستگیری وی ناتوان بودند.
بعد از پیروزی انقلاب اسلامی و بازگشت حضرت امام به کشور، در مدرسهی رفاه و علوی در خدمت امام بود و از تنظیمکنندگان ملاقاتهای امام خمینی با شخصیتهای دیدارکننده و مردم بود.
وی بعد از استقرار نظام مقدس اسلامی بارها از طرف حضرت امام خمینی مأمور امورات شرعی شد و همراه با سید هاشم رسولی محلاتی از طرف امام (ره) در 22 تیر 1362 به عنوان سرپرست بنیاد پانزده خرداد منصوب شد. وی در 1376 ش از طرف مقام معظم رهبری به عضویت مجمع تشخیص مصلحت نظام برگزیده شد.
ارسال دیدگاه