کریمی؛ زیر هشت

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا مصطفی شوقی، با یک تناقض بزرگ روبرو هستیم؛ مقابل ما فردی است که سازنده خاطره های بسیار مثبتی برای فوتبال دوستان ایرانی است. با کسی روبرو هستیم که هواداران بی شمار پرسپولیس بعد از علی پروین، گمشده خود را در او یافته بودند. محبوب قلب هاست و البته رفتار پرتنش اش در کنار این خاطره های خوب و از یاد نرفتنی- در تمام دوران بازیگری اش - او را فوتبالیستی خاص کرده است. کسی که شاید دوستش داشته باشیم اما نمی توانیم کتمان کنیم که «علی کریمی» از آن جنس آدم هاست که همیشه نمی توان به خاطر خصوصیت های فردی اش حامی اش باشیم. اینجا یک تفاوتی میان حمایت و دوست داشتن قائل هستم. ممکن است علی کریمی فوتبالیست خوبی باشد، از آن فوتبالیست هایی که می شود ساعت ها درباره خلق صحنه های بی شمار تکنیکی اش صحبت کنیم، صحنه هایی که بخشی از خاطرهای ماست، بخشی از نوجوانی و جوانی مان و حتی بخشی از هویت فوتبالی مان.

علی کریمی بچه محل من است؛ در وردآورد، در منتهی الیه غرب تهران، جایی که مرز تهران و کرج است. همین چندماه پیش بود که مجسمه اش را در محله ما نسب کردند. او با اینکه حالا فوتبالیست بسیار معروفی است اما هنوز گاهی به محله ای که روزگاری را در آن گذرانده است می آید، نه خیلی زیاد اما به بچه محله هایش سر می زند. چیزهای دیگری نیز از او شنیده ایم، واکنش هایی اجتماعی که گاهی وقت ها در شبکه اجتماعی اش از خود نشان می دهد، موضع گیری هایی که بر محبوبیت او افزوده است. عکس هایی از او منتشر می شود که به مراکز خیریه می رود؛ کمک هم می کند. پس او به عنوان یک «سوپر استار» و «سلبریتی» کسی که مورد رجوع مخصوصا جوان هاست، کسی که خواست آنها را اجابت می کند. کسی که این گروه به دنبال او هستند و پیگیری اش می کنند. شاید بخشی از چهره بودنش در رفتار ذاتی او باشد؛ بی تکلفی و واکنش سریع اش به رویدادهایی که خودش خلق می کند یا اینکه پیرامونش شکل می گیرد.
اتفاقا این هوش هیجانی که علی کریمی دارد بسیاری را به دنبال خود می کشاند و گاه بحث های صریح و بی پردهای را شکل می دهد. او این قدرت را داشته است که « موضوع» بحث های بسیاری باشد. اما سؤال اساسی اینجاست که آیا رفتاری که علی کریمی مخصوصا در 5 سال اخیر پی گرفته، چه سود و کمکی به خودش و فوتبال ایران کرده است؟ آیا علی کریمی جدیدی رخ نمایان کرده است؟ علی کریمی که ما می شناختیم در عین داشته های بیرونی و حاشیه سازی اش در زمین بازی، یک مینیاتوریست بود تا فوتبالیست. ما فقط از او فوتبال نمی دیدیم، هنر فوتبال را در مستطیل سبز اجرا می کرد. همه داشته های علی کریمی قدرت سلبریتی بودنش نبود، اگر واکنش سریعی بود، در محوطه جریمه بود و گلزنی فوق العاده اش. حالا اما ما کمتر علی کریمی را می بینیم که اینچنین است. حاشیه های او هم دیگر از جنس خطای سنگین روی بازیکن حریف یا جدل با بازیکن حریف و یا هل دادن داور بازی نیست بلکه در حوزه های بیرونی درباره آدم ها از هم باشگاهی هایش گرفته تا مربی و مدیران تیم است. اینکه روزی با علی دایی در گفت وگویی پرخاشگرایانه در مورد اینکه چه کسی پرسپولیس را بیشتر دوست دارد شرکت می کند و اینکه روزی مدیر باشگاه را به خاطر مسئله مدیریتی مورد نوازش شدید قرار می دهد. او حالا نه در نقش فوتبالیست تکنیکی و باهوش بلکه در نقش مدعی و شاکی، گویی برای فریاد زدن این مشکلات ماموریتی اجتماعی را از طرف هوادارانش دریافت کرده است.
اینها اما بماند. علی کریمی به سفر استرالیا نرفت او در اینستاگرامش نوشت که «اگر نمیتوانی خدمت کنی، برو تا خیانت نکنی» دلایل زیادی برای این کار عنوان شده؛اینکه او در لیست پاداش تیم ملی نبوده، کروش مثل مربیان ایرانی سابق گفته کریمی روی نیمکت تیم ملی جایی ندارد، کریمی به کروش گفته که محمد نوری را به تیم ملی دعوت کند تا حداقل یک پرسپولیسی در تیم ملی باشد و... این دلایل عنوان شده است اما شاید هیچیک از اینها، دلیل رفتن علی کریمی نباشد. علی کریمی بدون سابقه مربیگری، بدون مدرک مربیگری و به عنوان گزینه حداقلی کروش برای تیم ملی، نباید با یک رفتار هیجانی تیم ملی را ترک می کرد. او بعد از اینکه در سالهای اخیر هیچ کار بزرگی نکرده بود، در تیم ملی می توانست حداقل معنی اسطوره بزرگ بودن برای بازیکنان جوان تیم ملی باشد. می توانست بماند و کار یاد بگیرد. او بارها و در سال های اخیر از میانه راهی که رفته برگشته، می توانست دیگر اشتباه نکند، می توانست راه رفته را تا آخر برود. راه رفته ای که برای آمدن به آن هزینه های بسیاری داده و انتقادهای زیادی شنیده. او حالا در تیم ملی، مظهر منافع ملی ایران چنین کرده است. حتی اگر کروش به او گفته باشد که روی سکو برود، برای اینکه او می تواند یکی از «گزینه های آلترناتیو» تیم ملی فوتبال ایران در آینده باشد خود را در فوتبال ملی تمام نمی کرد. برای او متأسف و نگرانیم؛ سلبریتی ما به کجا می رود...؟

انتهای پیام/