مسئولان در برخورد با روستانشینان مهربان باشند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از اورامانات، شکستن اسلحه های شکاری و خداحافظی با شکار از روستای دره کی در منطقه اورامان شهرستان سروآباد آغاز شد و به دنبال آن در بسیاری از شهرهای دیگر استان کردستان و حتی خارج از استان نیز این عمل تکرار شد و به سونامی تفنگ کشان مشهور شد.

احمد عزیزی شکارچی معروف منطقه اورامان سروآباد است، کسی که برای اولین بار این سونامی را به راه انداخت و با طبیعت آشتی کرد.

پایگاه خبری تحلیلی اورامانات با این شکارچی به گفتگو پرداخته و او نیز هدف از کار خود و همچنین مشکلات روستای خود برایمان گفت. در ادامه گفتگوی وی را با اورامانات می خوانید.

لطفا" خودتان را معرفی کنید.

من احمد عزیزی هستم متولد سال 1349اهل روستای دره کی از توابع شهرستان سروآباد و متأهل دارای 1 دختر چهار ساله به نام یلدا.

شما چند سال مشغول شکار بودید ؟

حدود 20 سال بود که به روشهای مختلفی در منطقه شکار می کردم

آقای عزیزی لطفاً بفرمایید انگیزه شما از شکار حیوانات چه بود؟

حقیقتش ما در یک روستای مرزی زندگی می کنیم که شکار هم در گذشته به عنوان شغل اکثر مردم بود. و چون کار مهمی در روستا نبود که انجام دهیم، و هم اینکه به عنوان یک تفریح برای شکار کردن بُزکوهی و انواع پرندگان از جمله کبک به کوه می رفتیم.

بفرمائید، چطور شد که با وجود سالها شکار تصمیم گرفتید با آن را کنار بگذارید؟

روزی که از شکار پرندگان به خانه برگشتم، کبکهایی را شکار کرده بودم و زمانی که دخترم یلدا کبکهای خونی را دید، شروع به گریه کرد و گفت بابا چرا این کبکها را کشته ای، تو باید این کبکها را برایم زنده کنی. این عکس العمل دخترم من را شگفت زده کرد و  بغض وجودم را گرفت،  و آن روز در پیش دخترم با خدا عهد بستم که به خاطر این حرف دخترم برای همیشه شکار را کنار بگذارم و تفنگم را بشکنم.

کاک احمد، تفنگت را چگونه شکستی؟

طی مراسمی با حضور مردم روستای درکی و انجمن سبز چیا تفنگم را برای همیشه شکستم و با شکار خداحافظی کردم.

آیا بعد از شکستن سلاح شکاری استقبالی از شما شد؟

بله، من واقعا" از این بابت خوشحالم که بعد از این کار بسیاری از مردم روستا مرا حمایت و کبکهای زیادی را آزاد کردند و قفس ها و دامهای زیادی را شکسته و به آتش کشیدند و بعد از اینکه این خبر رسانه ای شد در شهرهای استان کردستان و سایر شهرهای دیگر کشور هم ادامه پیدا کرد و در چند مصاحبه تصویری تلویزیونی نیز مرا دعوت کردند.

آقای عزیزی شما اکنون در روستا زندگی می کنید، بفرمایید وضعیت روستا چگونه است و با چه مشکلات و کمبودهایی مواجه هستید؟

باید بگویم روستای درکی دارای 500 خانوار و حدود 1200 نفر جمعیت دارد، و در نقطه صفر مرزی با کشور عراق قرار دارد و در دوران 8 سال دفاع مقدس مورد آماج حملات هواپیماها و توپ بارانهای دولت بعثی عراق بود، روستایی که مردمانش از زن و مرد تا پیر و جوان با آغوش باز رزمنده های سلحشور و انقلابی را در مناطق دالانی،تته، ژالانه و دزلی یاری می کرد .

دره کی یک روستای توریستی است که هر ساله مهمان گردشگران، مسافران و زائران راهیان نور از سراسر کشور است، و هم اکنون با گذشت 35 از سال از دوران جنگ متأسفانه با بی توجهی و بی مهری برخی از مسئولان روبرو هستیم،  برای نمونه اکنون که گاز را به روستا آورده اند، بیش از 200 خانوار روستا را فاقد انشعاب گاز می دانند، و مسئولان گفته اند هر خانوار باید بیش از  یک میلیون تومان به اداره بنیاد مسکن بپردازد و اکنون بیست خانوار به علت بی بضاعتی توان پرداخت این مبلغ را ندارندو  همچنان از نعمت گاز بی بهره اند و زمانی که خودم برای همین موضوع به اداره بنیاد مسکن سروآباد مراجعه نمودم متأسفانه جوابی که از مسئول آن اداره شنیدم این بود که گفت: میل و نظر خودم است.

آقای عزیزی درخواست شما از مسئولین چیست؟

من به عنوان عضو کوچک اهالی روستا درخواست دارم که مسئولین محترم به مشکلات مردم روستا رسیدگی کنند ، مردم روستا را بیشتر درک کنند و با ارباب رجوع به خصوص اهالی روستاها با سعه صدر برخورد کنند و اخلاق را منشأ کار خود قرار دهند، به گفته امام خمینی (ره) که فرمودند: روستائیان را دریابید که زبان شکایت ندارند.

انتهای پیام / پ