به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از مرآت معلولیت داستانی تکراری است که گه گاهی رسانه ها به آن پرداخته و با مرور زمان به فرمواشی سپرده می شود.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, مرآت,داستانی که تنها کسانی با آن آشنایی دارند که خود یا عضوی از خانواده آنها معلول باشند.
,بسیاری از معلولین قادرند با اندک یاری از سوی کسانی که باید یاری رسان آنها باشند و با اجرای قانون جامع معلولین، زندگی خود را اداره کنند.
,محمد رضا دائیان 25 ساله که از سن 15 سالگی با ابتلا به نوعی بیماری ژنتیکی و پس از گذشت 2 سال از نعمت پا محروم شد از آن دست افرادی است که به همراه 2 برادر معلول دیگرش به قول محمدرضا 90درصد کارهای شخصی را خود انجام می دهند.
,روزهای اول زندگی با این شرایط بسیار سخت بود ولی با مرور زمان محمد رضا به این نتیجه رسید که این محدودیت امری طبیعی است و بیشتر از آنکه با آن درگیر شود سعی کرد با آن کنار بیاید، پس از کسب مدرک لیسانس حسابداری برای مدتی در یک شرکت خصوصی به عنوان حسابدار مشغول به کار شد و به دلیل تعدیل نیرو مجبور به اشتغال در یک نمایندگی خودرو شد و اکنون نیز در اداره امور مالیاتی سمنان مشغول فعالیت است.
,
, سعی کردم با محدودیتم کنار بیایم و بادیگران هیچ تفاوتی نداشته باشم
,دائیان یکی از دلائل کنار آمدن با این معلولیت را به تدریج معلول شدن خود عنوان کرد و افزود: یک دلیلی که توانستم با این محدودیت کنار بیایم این بود که این اتفاق به مرور زمان برای من رخ داد و دو سال این پروسه طول کشید که من به صورت کامل زمین گیر بشوم به همین خاطر با مرور زمان این شرایط را درک کرده و سعی کردم با آن کنار بیایم تا با آن بجنگم و هرزگاهی که به چالشی می خورم یک مقدار ناراحت می شوم.
,محمد رضا با بیان اینکه از اول دبیرستان که به طور کامل زمین گیر شد تمام تلاش خود را کرده تا جائیکه که می تواند نسبت به مسائلی که برایش اتفاق می افتاد کم نیاورد، افزود: تمام تلاشم را کردم تا حداقل اگر نمی توانم بهتر باشم حد طبیعی برای من اتفاق بیفتد و با بقیه هیچ فرقی نداشته باشم.
,وی با اشاره به تحصیلات کارشناسی ارشد دو برادر دیگرش، بیان کرد: می خواستم ارشد بخوانم ولی دیدم با توجه به شرایط بهتر است که کار پیدا کنم اولش خیلی نا امید کننده بود برای کار به هر مکانی که مراجعه می کردم و هر کدام به نوعی جواب رد دادند تا اینکه موفق شدم با کمک یکی از آشنایانمان در یک شرکت خصوصی مشغول کار شده و بعد از آن با استفاده از سهمیه معلولین در آزمون اداره مالیاتی پذیرفته شوم.
,فکر مثبتی نسبت به کمک دیگران دارم
,محمد رضا از نگاه مثبتش به افراد گفت از اینکه کسی که برای وی کاری انجام می دهد با نگاه دوستانه است و در مرحله دوم نگاه ترحم آمیزنسبت به وی دارد، نگاه تمسخر آمیز را یا تاکنون تجربه نکرده و یا دوست نداشته چنین فکر و برداشتی برای وی ایجاد شود.
,وی با اشاره به اینکه مواردی بوده که به برخی اداره ها مراجعه کرده و گفته ا ند این فرد نمی تواند کاری انجام دهد کارش را راه بیندازید، افزود: برای من این برخورد زیاد مهم نبوده است.
,
, ,
عدم وجود زیر ساخت های شهری مناسب برای معلولین
,محمد رضا از زیر ساخت های شهری برای ما گفت، از پلکانی بودن پیاده روهایی که شاید در دید من و شما چیزی مهم نیست از دست اندازها و چاله های خیابان هاو از طراحی عابر بانک ها.
,وی با بیان اینکه در کلان شهرها بیشتر به این مسئله رسیدگی شده است، ادامه داد: در شهرهای کوچک فضاهای شهری برای حضور معلولین فراهم نشده است.
,دائیان با اشاره به پلکانی بودن برخی پیاده روها، افزود: برای فردی که با ویلچر مجبور به تردد است این مساله جزئی بسیار مشکل ساز بوده و به همین خاطر مجبور هستیم از خیابان ها عبورو مرور کنیم و به دلیل عدم طراحی مسیری برای تردد ویلچرها و سرعت بالای ماشین ها این امر خطرناک است، گاه برای عبور از خیابان ها مجبور می شوم 10دقیقه منتظر بمانم تا کسی من را از این سوی خیابان به آن سو ببرد.
,پله هایی موجود در برخی از اداره ها و نبود آسانسور مشکل دیگری بود که وی به آن اشاره و تصریح کرد: عابر بانک ها نیز به گونه ای طراحی شده اند که امکان دسترسی به آنها برای ما فراهم نیست.
,شاید از دید من وشما این ها مشکلاتی ساده و کوچک بوده ولی اگر از نگاه کسی که تمام امورات خود را با ویلچر انجام می دهد، به این مسائل نگاه کنیم آنگاه به اهمیت موضوع پی می بریم.
,دائیان از نبود وسایل حمل و نقل عمومی مناسب برای معلولین نیز گفت، از اینکه تاکسی های تلفنی بعد از کلی منت و با دریافت هزینه ای دو برابری حاضر به جابه جایی آنها هستند و قطارها و اتوبوس های نیز اصلا به گونه ای نیستند که فرصت را برای حضور آنان فراهم سازند.
,بهزیستی خیلی کم به مشکلات رسیدگی می کند
,میزان رضایتش از بهزیستی را جویا شدم و گفت: بهزیستی کارش خوب است ولی وقتی صحبت هایش را ادامه داد دیدم این جمله بیشتر شبیه تعارفی بود و بس.
,وی در خصوص مددکاران بهزیستی با بیان اینکه در حد توان کارها را انجام می دهند، بیان کرد: تمام تلاششان را می کنند ولی بیشتر کارهایی را که می خواهند انجام دهند یا نمی توانند و یا ازعهده آنان خارج است.
,دائیان به کارکنان بهزیستی نمره 13 داد و افزود: برخی از کارمندان اذیت می کنند به جای اینکه بخواهند کار شما را انجام دهند شما را سرگردان می گذارند تا دیگر مزاحمشان نشوی.
,مدیر کل بهزیستی با نمره 17 بهترین فرد از نظر این معلول بود که کارها را پیگیری می کند و دستورات لازم را می دهد ولی کارمندان زیر دست به نوعی معلولین را می پیچانند.
,دائیان با بیان اینکه بهزیستی بیشتر از این کاری نمی تواند انجام دهد و یا انجام نمی دهد، بیان کرد: در شهرهای بزرگ وضعیت معلولین بهتر است و کارهای بیشتری برای معلولین انجام می دهند اما در شهرهای کوچک یا بودجه خیلی کمی برای معلولین وجود دارد و یا بهزیستی دوست ندارد کار بیشتری انجام دهد.
,وی در ادامه خاطر نشان کرد: ما اگر خودمان بعد از چندین بار مراجعه برای کاری شاید به نتیجه برسیم و اگر ما نرویم کسی پیگیر کار ما نمی شود و پس از چندین بار مراجعه به زحمات می توانی به نتیجه برسی.
,بهزیستی از نظر فرهنگی ورزشی کار خاصی انجام نداده است
,از فعالیت های ورزیش پرسیدم گفت: به دلیل شرایط جسمیم قادربه انجام ورزش هایی همچون تنیس و والیبال نیستم و چند ماهی است که به ورزش بوچیا روی آورده ام.
,
,
, وی با بیان اینکه این ورزش مخصوص جانبازان است نحوه ورودش به این ورزش را اینگونه بیان کرد: در خیابان در حال عبور بودم که خانم غایبی (مسئول این ورزش در استان) از ماشین پیاده شده و به من این ورزش را معرفی کرد.
,محمد رضا در ادامه اظهار کرد: ندا غایبی به بهزیستی مراجعه و از آنها در خواست کرده و تا معلولین جسمی را برای حضور در این ورزش معرفی کنند ولی مسئولین بهزیستی در پاسخ گفته اند: ما نمی توانیم به شما کمک کنیم و افراد را معرفی کنیم چون ممکن است این ها از ما سرویس بخواهند یا وسیله و ابزار و هزینه های ما بلا می رود ما نمی توانیم جوابگو باشیم.
,دائیان اظهار امیدواری کرد ارگان های مسئول روزی برای کارهای فرهنگی ورزشی معلولین سرمایه گذاری کنند و از انجام کاری برای بالا رفتن هزینه ها سر بازنزند تا معلولین در خانه بمانند و از نظر روحی آسیب ببیند.
,
انتهای پیام/ش
]
ارسال دیدگاه