به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ خدا در سوره کهف داستان مردی را بیان میکند که فریب رفاه و دارایی خود را خورد و از یاد خدا غافل شد و با غرور و غفلت از درون شکست خورد. این آیات نشان میدهد گاهی دشمن ایمان، بیآنکه گلولهای شلیک کند، با نفوذ در دل انسان، سختترین ضربه را وارد میکند.
آیات ۲۸ تا ۳۴ سوره کهف گفتوگویی میان مؤمنان و ثروتمندان مغرور را روایت میکند که در ظاهر درباره مال و قدرت سخن میگویند، اما در باطن هشدار عمیقی درباره دشمنی پنهان دنیا و آزمون آن برای اهل ایمان دارد.
مرز میان مؤمن و دنیاطلب
در آغاز این بخش، خداوند به پیامبر فرمان میدهد که با کسانی بنشیند که خدا را میخوانند و دلشان با یاد او آرام میگیرد، و از کسانی که چشمشان به زرق و برق دنیا خیره مانده، دوری کند. این دستور در ظاهر توصیهای اخلاقی است، اما در باطن یک راهبرد دشمنشناسی است؛ زیرا دشمن ایمان همیشه در لباس دنیا و جلوههای مادی نفوذ میکند. مؤمن اگر معیار ارزش را در مال و ظاهر ببیند، مرز خود را با دشمن از دست داده است.
در واقع خداوند پیامبر را از همراهی با اشراف مغروری برحذر میدارد که ایمان را کمارزش و فقرای مؤمن را بیاهمیت میشمارند. این هشدار برای همه زمانهاست: هرگاه قدرت و ثروت به معیار ارزش بدل شود، دشمن معنویت بر دلها مسلط شده است.
نفوذ آرام ثروت در ایمان
در آیات بعد، قرآن نمونهای از این نفوذ را در قالب داستان دو مرد بیان میکند. یکی از آنان دو باغ سرسبز و پرثمر دارد، اما به سبب مال و مکنت دچار غرور میشود. او نهتنها خدا را فراموش میکند بلکه به دوست مؤمن خود با نگاهی تحقیرآمیز میگوید که من از تو مال و نفرات بیشتری دارم. این گفتار نشانه نفوذ دشمن درونی است؛ دشمنی که در قالب فریب ثروت و خودبزرگبینی ظاهر میشود.
ارسال دیدگاه