به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ مراسم بزرگداشت سیاوش طهمورث، بازیگر و هنرمند پیشکسوت تئاتر و سینما، روز جمعه ۲۱ آذر در فرهنگسرای ارسباران از سوی کانون ادبی زمستان، برگزار شد.
سجاد عزیزیآرام، مدیر کانون ادبی زمستان در ابتدای مراسم با تجلیل از جایگاه هنری سیاوش طهمورث، او را از بزرگترین چهرههای هنر ایران در حوزه هنرهای نمایشی دانست و گفت:«استاد طهمورث در تئاتر، سینما و کارگردانی از سرآمدان هنر نمایشی کشور هستند.»
وی با اشاره به سنت انتخاب لقب برای چهرههایی که بزرگداشتشان برگزار میشود، افزود:«با توجه به وقار، شخصیت و تواناییهای ایشان، لقبهایی چون ‘رستم سینمای ایران’ یا ‘تهمتن سینمای ایران’ کاملاً برازنده استاد سیاوش طهمورث است.»
نصرالله مدقالچی، دوبلور، درباره صدای طهمورث گفت: «امتداد صدا در حدی است که حتی از ردیف پنجاهم هم کاملاً قابل درک است. این کیفیت صدای منحصر به فرد اوست که کمتر کسی در تئاتر ایران به آن دست یافته است.»
ایرج راد، بازیگر، شاخص بودن طهمورث را نتیجه خلوص، شناخت جامعه و انعطافپذیری او دانست و افزود: «کسی که فقط کار میکند کافی نیست؛ باید جامعه و مردمش را بشناسد تا اثرگذار شود.» او همچنین به فعالیتهای کارگردانی طهمورث اشاره کرد و یادآور شد که نمایش «معرکه در معرکه» از کارهای فراموشنشدنی تئاتر ایران است.
سیاوش طهمورث نیز در بخشی از سخنان خود به فلسفه هنر و خرد اشاره کرد و افزود « ذهن ما نمیتواند عالم کائنات را بفهمد، اما خرد، خردمند را هدایت میکند. هنر از طبیعت گرفته شده و همه جنبههای آن، از موسیقی تا بازیگری، در مادر طبیعت وجود دارد.»
او از علاقهمندان هنر قدردانی کرد و از دیدن مردمی که برای هنر ارزش قائل هستند،قدردانی کرد.
فرزانه کابلی، هنرمند و بازیگر، با اشاره به تجربههای حرفهای خود گفت: «سیاوش همیشه با عشق و دقت روی نمایشها کار میکند. شبها تا دو صبح متنها را بررسی میکرد و به نقشها با تمام وجود نزدیک میشد. همکاری با او برای من یک کلاس درس واقعی بود.»
او در بخشی از سخنانش از هادی مرزبان هنرمند تئاتر که به تازگی از دنیا رفته است، یاد کرد.
فرزانه کابلی، همسر هادی مرزبان است، از چگونگی درگذشت این هنرمند سخن گفت و گله کرد از بیمارستانی که هادی مرزبان در آخرین روزهای عمرش در آن بستری بود.
در ادامه شهره سلطانی از اولین برخورد خود با طهمورث در نمایش «باغ وحش شیشهای» یاد کرد و گفت: «بعد از آن نمایش، دو نمایش دیگر هم با او کار کردم و همواره خاطرات شیرینی از همکاری با او دارم.»
رضا فیاضی به نقش حمایتی طهمورث در آموزش و همکاری با جوانان اشاره کرد و گفت: «او نه تنها بازیگر بزرگی است، بلکه پشت هر بازیگر انرژی و انگیزه میدهد.»
او همچنین درباره بخش موسیقی مراسم گفت؛ «تعدادی از شرکتکنندگان آثار خود را برای داوران اجرا کردند، اما نکته قابل توجه این بود که همه اجراکنندگان مرد بودند. جای خالی زنان در میان اجراکنندگان حس میشد و امیدوارم در برنامههای آینده فرصت حضور و دیده شدن برای بانوان هنرمند نیز فراهم شود.»
زهرا سعیدی نیز با اشاره به تجربه دیدن بازی طهمورث گفت: «هر وقت بازی او را میبینم، حتی لحظهای نمیتوانم از تماشای او دست بکشم. قدرت و تسلط او بر نقشها حیرتانگیز است.»
سام قریبیان، با اشاره به نخستین مواجهه خود با صدای طهمورث در دوران کودکی گفت:«در دورانی که پس از انقلاب بسیاری از نوارها از بین میرفت، صدای ایشان برای ما در میان کارهای کانون پرورش فکری ماندگار شد.»
او دومین مواجهه مهم خود را حضور در پشتصحنهٔ تئاتر دانست و یادآور شد:«سال ۷۶ ایشان دست مرا گرفت و برای نخستین بار پشتصحنهٔ تئاتر شهر را نشانم دادند. پوسترهای قدیمی و فضای تئاتر را با دقت برایم توضیح دادند و این تصویر هرگز از ذهنم پاک نشد.»
قریبیان در ادامه با اشاره به کلیشه نقشهای منفی طهمورث گفت: در سینما نقشهای خیلی خوبی هم دارند؛ مثل 《محمد چلاق》 در فیلم چشمهایش. لنگیِ شخصیت در فیلم چشمهایش، ژست نیست؛ ابزاری است برای نشان دادن. در این فیلم، سیاوش طهمورث، یک شخصیت خوب و پاک را بازی کرده است که این خوبی، نه از معصومیت بلکه از رنج میآید. یکی از محبوبترین نقشهای دوران بازیگریشان به نظر من، همین نقش است.»
مهوش وقاری، بازیگر با اشاره به تجربه همکاری مشترک، گفت که به دلیل نقشهای منفیای که از طهمورث دیده بوده، ترسی از ایشان داشته است.
او افزود: «اما در همکاری با ایشان آنقدر محبت و راهنمایی دیدم که فقط میتوانم قدردان مهربانی و بزرگواریشان باشم.»
مهدی میامی، بازیگر، با یادآوری دوران نوجوانی و رفتوآمدهای خود به کارگاه نمایش گفت که طهمورث همیشه در میان نسل تأثیرگذار آن دوران میدرخشید.
او با ذکر خاطرهای از انتخاب بازیگر یک سریال توضیح داد : وقتی استاد بعد از سالها از آلمان به ایران آمد، بدون تردید ایشان را جایگزین بازیگر قبلی کردم.
ارسال دیدگاه