به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ «داعش مقابل این جماعت کم میآورد؛ کسی اگر داعشی باشد فقط سر را از بدن جدا میکند و میرود اما اینها با هر وسیلهای داشتند از پیچگوشتی و چاقو گرفته تا سنگ و بتن خردشده، ما را زدند. بر اثر ضربهها، سرم شکاف برداشته و بخیه خورده است؛ عصب پای سمت راستم قطع شده است و باید دستم را به دیوار بگیرم و راه بروم.»، اینها را یک جوان بسیجی 22ساله که روی تخت بیمارستان خوابیده است، از اغتشاشات 18 دیماه در تهران روایت میکند؛ وقتی دارد جزئیات حمله جنایتکاران به خودش و نحوه شهادت دوستش را روایت میکند، ما که بالای سر این نیروی بسیجی جوان ایستادهایم و داریم مصاحبه را ضبط میکنیم، بغضمان را قورت میدهیم و به گوش دادن روایتش ادامه میدهیم اما مادرش که بهعنوان همراه بیمار در بیمارستان حضور یافته است، طاقت نمیآورد و از اتاق خارج میشود، حق هم دارد، حتی شنیدن این وحشیگریها هم از تحمل هر انسانی خارج است چه برسد به تجربه کردن آن.
مشخص بود برای آسیبزدن به ما تمرین کرده بودند
تصاویری که دوربینهای مداربسته از آشوبهای 18 و 19 دیماه ثبت کردهاند، بهاندازه کافی گویای این واقعیت است که بسیاری از این اقدامات وحشیانه توسط گروههای آموزشدیده انجام شده است اما روایت یکی دیگر از نیروهای حافظ امنیت ـ که توسط این افراد آسیبدیده است ـ این موضوع را بیش از پیش روشن میکند: «داشتیم سطلهای زبالهای را که آتش زده بودند، خاموش میکردیم که آشوبگران حمله کردند، تعدادی نارنجک در دست داشتند، اول نارنجک را پرت کردند و سپس یک سنگ بزرگ را وسط خیابان شکستند و آن را به چند تکه کوچک تبدیل کردند تا بهسمت ما که برای خاموش کردن آتش در حال کمک کردن بودیم پرت کنند، یک لحظه دیدم یک نفر از پشت آمد و بهسمتم هجوم آورد، تا برگردم ببینم چه شده، یک نفر دیگر با آجر توی سرم زد، وقتی برگشتم دیدم کمر و پهلویم پر از خون شده است، همه اینها چندثانیه بیشتر طول نکشید، در همین چند لحظه کوتاه دیدم فردی که چاقو را در کمر و پهلویم فرو کرده بود دوید و بسیار دور شد، مطمئناً کسی که آموزش ندیده باشد نمیتواند چنین اقدامی انجام دهد، از مهارتی که در چاقو زدن و در یک آن غیبشدن داشت میشد فهمید چقدر برای این کار تمرین کرده است.»
برخی آشوبگران مواد مخدر مصرف کرده بودند
روایت نیروی مجروح دیگر که زخمها و بخیههای زیادی روی دستها و سرش دیده میشود، پرده از ابعاد دیگری از جنایات آشوبگران برمیدارد؛ میگوید: «ما سعی میکردیم با حرف زدن با مردم عادی، آنها را از صحنه ناامنی که ایجاد شده بود دور کنیم زیرا شرایط برخی افراد اصلاً عادی نبود، یکی از افراد چاقوبهدست که روبهرویم ایستاده بود، حالت عادی نداشت و احساس کردم که مواد مصرف کرده است؛ چند بار جلو آمد که من را بزند اما نتوانست و در نهایت یک نفر با چوب از پشتسر به من حمله کرد و ضربه محکمی که به سرم وارد کرد باعث شد به زمین بیفتم، وقتی زمین خوردم جلو آمدند و با هرچه داشتند حمله کردند.»
صحبتهای رئیس سازمان نظام پزشکی نیز مؤید این است که آشوبهای اخیر ارتباطی با یک اعتراض از سوی مردم عادی نداشته است و آسیبهایی که به مردم و حافظان امنیت در این جنگ شهری وارد شده نیازمند مهارتهایی است که بسیاری از افراد عادی، آنها را بلد نیستند. محمد رئیسزاده در این زمینه اظهار کرد: «آسیبهای واردشده به مجروحان در جریان اغتشاشات اخیر، اصلاً قابل قیاس با اعتراضات سالهای قبل نیست، مشخص است که جراحات واردشده توسط نیروهای بسیار آموزشدیده است که بهنظر من این اقدامات، کار عوامل آموزشدیده دشمن است.»
حتی با ویلچر هم میآیم و به امنیت مردم کمک میکنم
با وجود آن که صدمات زیادی به برخی از نیروهای حافظ امنیت وارد شده است، اما پاسخ همه آنها به این سؤالم که میپرسم: "اگر به عقب برگردی باز هم به میدان میآیی؟"، مثبت است، آن نیرویی که یک پایش از کار افتاده است و فعلاً دیگر نمیتواند راه برود، با لبخند میگوید: «یک پا که سهل است، همه جانم فدای ایران؛ هرجا که پای امنیت مردم در میان باشد، حتی اگر نتوانم بایستم با ویلچر میآیم و به امنیت مردم و کشورم کمک میکنم.»
ارسال دیدگاه