به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ جلال خالقی مطلق، با بیش از نیمقرن پژوهش و ارائه بهترین تصحیح «شاهنامه»، تاثیر شگرفی بر تاریخ زبان و ادب پارسی گذاشت.
تدریس در دانشگاه هامبورگ آلمان و قائممقامی بنیاد فردوسی، از جمله سوابق برجسته این استاد فقید است.
جلال خالقی مطلق، ادیب، پژوهشگر و شاهنامه پژوه ایرانی، متولد ۲۰ شهریور ۱۳۱۶ در تهران بود. تحصیلات دبیرستانی را در تهران انجام داد. دورههای تحصیلات دانشگاهی را در آلمان گذراند و در سال ۱۳۴۹ (۱۹۷۰) از دانشگاه کلن در رشتههای شرقشناسی، مردمشناسی و تاریخ قدیم درجه دکتری گرفت. از سال ۱۳۵۰ (۱۹۷۱) در بخش مطالعات ایرانی در دانشگاه هامبورگ مشغول به تدریس زبان و ادبیات فارسی و فرهنگ ایران بوده است.
جلال خالقی مطلق از آغاز دهه ۱۳۵۰ ضمن اقامت و تدریس در کشور آلمان، پژوهشهای گستردهای در زمینه ادبیات حماسی ایران و شاهنامه انجام داد.
مقالههای تحقیقی او در مجله سیمرغ (نشریه بنیاد شاهنامه فردوسی)، مجله دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه فردوسی، ایراننامه، ایرانشناسی، کلک و نامه ایران باستان انتشار مییافت. دو مجموعه برگزیده از مقالههای او با عنوانهای «گل رنجهای کهن» (۱۳۷۲) و «سخنهای دیرینه» (۱۳۸۱) در تهران به چاپ رسیده است.
مهمترین دستاورد جلال خالقی مطلق، تصحیح شاهنامه فردوسی است در هشت دفتر که در سالهای ۱۳۶۶ تا ۱۳۸۶ در نیویورک زیر نظر احسان یارشاطر انتشار یافت. تصحیح شاهنامه فردوسی، حاصل بیش از ۳۰ سال کار مداوم خالقی در گردآوری و بررسی کهنترین دستنویسهای شاهنامه و مقابله آنها با پیروی از روشهای جدید تصحیح متون است.
جلال خالقی در کار مقابله دستنویسها از همکاری محمود امیدسالار و ابوالفضل خطیبی در دفترهای ششم و هفتم بهره گرفت. دوره شاهنامه خالقی در سال ۱۳۸۷ توسط مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی در تهران تجدید چاپ شد. او به عنوان عضو هیئت علمی کنگره بینالمللی هزاره شاهنامه فردوسی برگزیده شد و عضو هیات امنای بنیاد فردوسی بود.
ارسال دیدگاه