به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در هول و هراس قیامت، مؤمنی که میترسد ناگهان یاری مهربان در کنارش ظاهر میشود، دستش را میگیرد و او را تا بهشت همراهی میکند. آن یار، جز شادی و سروری نیست که مؤمن روزی در دنیا با لبخند خود، در دل برادرش جاری ساخته بود. مرحوم استاد فاطمی نیا در همین رابطه اینگونه مسئله را توضیح میدهد:
فرزندت را به شادی وارد کن؛ چرا که حدیث داریم از مولایمان امام صادق (علیهالسلام) که مؤمن وقتی میمیرد، صورتی خوشسیما در برزخ نزد او میآید.
انسان در آنجا بهشدت از برزخ میهراسد؛ اما بیایید آرام گام برداریم، چرا که این امر در دست من و شماست. آن صورت خوشسیما در برزخ میآید و شما با او انس میگیرید و میپرسید: «آقاجان حالت چطوره؟» و کاملاً با او مأنوس میشوید.
تا زمانی که قیامت برپا شود، آن شخص به مؤمنی که میترسد میگوید: «تو نترس، با تو نیستند من کنارت هستم.» والله که این بسیار ارزش دارد.
حضرت صادق (ع) فرمودند و من از نزد خودم نمیگویم: «آقاجان تو نترس». در آن زمان که «زلزله ساعت» و شیون است و خدا پناهمان بدهد که شوخی نیست، او میآید و دست مؤمن را میگیرد و میگوید: «بیا تا نترسی، بیا از اینجا بریم».
مرحوم علامه طباطبایی فرمودند که قیامت، واقعاً قیامت است. در آنجا که ازدحام جمعیت است، آن صورت زیبا به مؤمن میگوید: «تو از جنتنشینانی، من تو را به جای خلوت میبرم».
در نهایت، تا درِ بهشت او را همراهی میکند.
آن وقت مؤمن برمیگردد و میپرسد: «ای بزرگوار، تو که بودی که اینگونه در حق من آقایی کردی و از برزخ تا اینجا همراهم بودی؟»
این جواب را بشنوید که میگوید: من همان شادی و سروری هستم که تو در دل برادر مؤمنت وارد کردی. پس راه شادی را بگشا.
ارسال دیدگاه