حسین شریعتمداری نوشت:
۱- این روزها دولت حاکم بر جزیره ایرانی بحرین، تعداد زیادی از روحانیون، دانشجویان و مردم بحرین را دستگیر کرده و به حبس ابد، سلب تابعیت، جرایم سنگین نقدی، اخراج از بحرین، مصادره اموال و انواع جرایم وحشیانه دیگر محکوم میکند. اتهام آنها حمایت از جمهوری اسلامی ایران در حمله نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به کشورمان است. کشوری که مردم با نگاه وطن اصلی خود به آن مینگرند. اعتراضها برخاسته از آن است که چرا باید بخشی از ایران اسلامی به پایگاهی برای مقابله با آن تبدیل شود. در اینباره گفتنیهایی هست که اشارهای هرچند کوتاه و گذرا به آن ضروری است. بخوانید!
۲- در میان آن دسته از کشورهای عربی جنوب خلیجفارس که در جنگ رمضان با حمله نظامی آمریکا و رژیم صهیونیستی به ایران اسلامی مشارکت مستقیم داشتهاند، دولت حاکم بر جزیره ایرانی بحرین حساب جداگانه و متفاوتی دارد. چرا که بحرین بخشی از خاک ایران بوده و هست. این جزیره ایرانی در تابستان سال ۱۳۵۰ و در جریان یک زد و بند خیانتآمیز میان شاه معدوم و دولتهای انگلیس و آمریکا از ایران جدا شده است و از آن هنگام تاکنون یکی از اصلیترین خواستههای مردم بحرین، بازگشت این استان جدا شده از ایران به سرزمین اصلی و مادری خود، یعنی ایران اسلامی است. گفتنی است، اسدالله علم وزیر دربار شاه در خاطرات خود به طور ضمنی اعتراف میکند به پیشنهاد دولت انگلیس برای آن که این اقدام خائنانه شاه، سرپوش و ظاهری به اصطلاح قانونی داشته باشد، قرار میگذارند که «جدائي بحرین از ایران و یا استمرار حاکمیت ایران بر بحرین»! در میان مردم ساکن این جزیره ایرانی به همهپرسی گذارده شود و مردم بحرین با پاسخ آری یا نه در این همهپرسی شرکت کنند! و اما، صرفنظر از این که مگر میشود یک کشور حاکمیت بر سرزمین اصلی و شناختهشده خود را به رفراندوم بگذارد، این همهپرسی نمایشی نیز صورت نپذیرفت و به جای همهپرسی، رؤسای چند قبیله مهاجر عرب که رسماً به عنوان دستنشاندههای دولت انگلیس شناخته میشدند، به جدائی بحرین از ایران رأی دادند. و قبیله آل خلیفه (حاکمان کنونی و جعلی بحرین) که پیش از آن در بیابانهای نجد به راهزنی مشغول بودند، حاکمیت بحرین را (به نیابت از انگلیس) برعهده گرفتند.
۳- به قول مرحوم امیرحسین دهلوی «این قصه سر دراز دارد» که بیرون از محدوده این نوشته مختصر است ولی اکنون با توجه به ماجرای جدائي بحرین از ایران که تمامی اسناد آن نیز موجود و قابل دسترسی است، آیا در این واقعیت که بحرین کماکان بخشی از سرزمین ایران است، کمترین تردیدی هست؟ اگر تردیدی نیست که نیست، چرا برای بازپسگیری آن اقدامی نمیشود؟! انتظار آن است و انتظاری شایسته و بایسته نیز هست که جمهوری اسلامی ایران، سازوکار قانونی بازپسگیری بحرین را در دستور کار فوری خود قرار دهد و یقین داشته باشد که در اسناد و مدارک قانونی کشورمان برای اثبات حاکمیت خود بر این جزیره که استان چهاردهم ایران بوده است، کمترین خدشه و خللی وجود ندارد. چرا باید بخشی از سرزمین ایران اسلامی نه فقط در اختیار بیگانگان باشد؟ بلکه به پایگاه آمریکا و رژیم صهیونیستی برای حمله به کشورمان تبدیل شود؟! در اینباره گفتنیهای دیگری نیز هست که به بعد موکول میکنیم. مخصوصاً آن که همه شواهد و گزارشهای غیرقابل تردید از اشتیاق فراوان مردم بحرین برای پیوستن دوباره به وطن اصلی خود یعنی ایران اسلامی حکایت میکند.
ارسال دیدگاه