به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ در فاصله ۲۵ کیلومتری از شهر دزفول در محدوده سد دز و در میان کوههای زاگرس قرار گرفته. میگویند بهشت گمشده دزفول است؛ روستایی که نامش در فهرست ۱۲ نامزد ایران برای حضور در رقابت بهترین دهکده گردشگری جهان قرار گرفته است.
اقتصاد مبتنی بر گردشگری
اقتصاد پامنار مبتنی بر گردشگری است و اهالی با قایق، تور گردشگری، اقامتگاه، پذیرایی و صنایع دستی امرار معاش میکنند، اما شغل عمده ساکنان منطقه دامداری است. هرچند آنها در کنار دامداری به کشاورزی به صورت کشت دیم و بیشتر گندم و جو هم میپردازند و علاوه بر آن، عده زیادی از ساکنان روستاهای پاقلعه و پامنار در دریاچه سد دز صیادی میکنند.
بافت پامنار با خانههای کاه گلی که بوی آن حال و هوای خاصی به این روستا داده، تماشایی است. از گیاهان و پوشش گیاهی روستا میتوان به رملیک، کنار، بنه، بادام، جاز، انجیر، بلوط و نخل اشاره کرد.
خانههای کاهگلی، چشماندازهای متنوع طبیعی، همجواری روستای پامنار با دریاچه شهیون به عنوان یکی از زیباترین دریاچههای ایران و جهان در شمال غربی دزفول و پشت ۲ کوه شاداب و تنگوان از ویژگیهایی است که موجب شده هر سال گردشگران زیادی به این منطقه سفر کنند.
زمستان و اوایل بهار بهترین زمان برای سفر به این روستاست و هر سال گردشگران و کوهنوردان زیادی برای استفاده از جاذبههای طبیعت زیبای منطقه به آن سفر میکنند.
نگارخانه طبیعت
روستای گردشگری پامنار علاوه بر همه جاذبههای طبیعیاش، به تازگی دلیل دیگری برای جذابیت پیدا کرده؛ نقاشی درها با مضامین حمایت از محیطزیست که موجب شده این روستا نگارخانه طبیعت شود.
این طرح با هدف نمایش ظرفیتهای گردشگری روستای پامنار انجام شده، اما فراتر از یک اقدام زیباسازی بلکه حامل پیامی عمیق درباره اهمیت حمایت از محیط زیست و حفاظت از گونههای جانوری کمیاب کشور است.
در نقوش اجرا شده بر دروازه منازل، تصاویری از حیوانات و پرندگان نادر از جمله کل، بز و جغد ماهیخوار به چشم میخورد؛ روستای پامنار یکی از معدود مناطق جهان است که جغد ماهیخوار در آن زیست میکند.
کپوبافی در پامنار
پامنار خاستگاه اصلی کپوبافی هم محسوب میشود؛ کپوبافی از بافتههای حصیری و مواد اولیه آن کرتک و برگ نخلهای خرماست که از سالیان متمادی رواج داشته. کرتک نوعی گیاه خودرو است که در حاشیه نهرها، رودخانهها و دشتهای منطقه شهیون به وفور یافت میشود. روستا پامنار در گذشته در کنار سرچشمههای رود دز قرار داشته و با داشتن نخلستانهای زیاد مرکز مهمی برای تهیه مواد اولیه آن به شمار میرفته است، اما با آبگیری سد دز در سال ۱۳۴۲ نخلستانهای این منطقه به زیر آب رفت و خود روستا نیز به محل فعلی آن یعنی کنار دریاچه منتقل شد.
کپو در لغت دزفولی به سر یا کله و اصطلاحاً هر شی کروی یا چمباتمه زده گفته میشود و در تعریف این هنر ظروفِ دردار کرویِ بافته شده را کپو میگویند. قدمت این هنر در این روستا به ۲۵۰ سال پیش باز میگردد.
در حال حاضر حدود ۱۵۰۰ نفر در ۸۵ کارگاه کپوبافی در دزفول مشغول به کار هستند که انواع این تولیدات آنها شامل اشکال مسطح، بیضی و دایرهای با کاربردهای مختلف به ویژه مصنوعات صنعتی از جمله گلدان، جا دستمالی، زیرکتری زیرقوری، میوه خوری و انواع دیگر محصولات حصیری به بازار عرضه میشود.
بافت کپو در کشور منحصر به شهرستان دزفول بوده و روستای پامنار آغازگر معرفی این صنعت به استان خوزستان، ایران و هم اکنون به جهان محسوب می شود.
ارسال دیدگاه