به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ فعالیت بدنی منظم یکی از مؤثرترین راهها برای حفظ سلامت جسم و ذهن است. بااینحال، بخش بزرگی از جمعیت جهان همچنان به میزان توصیهشده فعالیت نمیرسند. براساس آمارهای جهانی، حدود یکسوم بزرگسالان از سطح مطلوب فعالیت بدنی برخوردار نیستند و در میان نوجوانان ۱۱ تا ۱۷ ساله، نزدیک به ۸۰ درصد به حداقل ۶۰ دقیقه فعالیت روزانه دست پیدا نمیکنند.
کمتحرکی فقط مسئله جسمی نیست. شواهد نشان میدهد فعالیت بدنی با عملکردهای شناختی مانند حافظه، تمرکز، یادگیری و تصمیمگیری ارتباط مستقیم دارد. این مهارتها در دوران کودکی نقش کلیدی در پیشرفت تحصیلی و فرصتهای آینده ایفا میکنند.
در عین حال، والدین با موانع بیشتری برای فعال ماندن روبهرو هستند. فشارهای زندگی روزمره و مسئولیتهای خانوادگی اغلب زمان و انرژی لازم برای ورزش را محدود میکند. از این رو، خانوادهها بهعنوان یک واحد اجتماعی، هدف مهمی برای مداخلات ارتقای سلامت در نظر گرفته میشوند؛ زیرا کمتحرکی میتواند هم والدین و هم کودکان را تحت تأثیر قرار دهد.
در مطالعهای تازه، پژوهشگران با ۲۴ خانواده مصاحبه کردند تا عوامل مؤثر بر فعالیت بدنی مشترک و تفاوتهای احتمالی براساس وضعیت اقتصادی–اجتماعی را بررسی کنند.
پس از فعالیت بدنی، کودکان در آزمون حافظه کاری عملکرد بهتری نشان دادند و والدین نیز در پردازش اطلاعات سریعتر شدند
یافتهها نشان داد که برخی موانع، الگوهای نسبتاً ثابتی دارند. هزینه بالای فعالیتهای سازمانیافته و کمبود زمان آزاد از مهمترین دلایل کاهش فعالیت مشترک در خانوادهها بود. خانوادههای کمدرآمد همچنین به محدودیت دسترسی به امکانات ورزشی و تفریحی محلی اشاره کردند، درحالیکه خانوادههای مرفهتر این امکانات را یکی از عوامل تسهیلکننده مهم برای حفظ فعالیت بدنی میدانستند.
نکته قابلتوجه، نقش دوطرفه تأثیرگذاری میان والدین و کودکان بود. کودکان گزارش کردند که مشاهده فعالیت والدین، انگیزهای قوی برای مشارکت در ورزش ایجاد میکند. درمقابل، والدین در خانوادههای کمدرآمد اغلب فرزندان خود را بهعنوان منبع انگیزه معرفی کردند و گفتند اشتیاق و انرژی کودکان آنها را به تحرک بیشتر سوق میدهد.
یافتهها نشان میدهد فعالیت بدنی در خانواده صرفاً به معنای تشویق والدین نیست، بلکه فرایندی تعاملی است که در آن اعضای خانواده میتوانند بهطور متقابل رفتارهای سالم را تقویت کنند.
براساس نتایج، پژوهشگران برنامهای برای فعالیت بدنی خانوادگی طراحی کردند که هدفش ایجاد فرصت برای ورزش همزمان والدین و کودکان بود. در این برنامه، راگبی تگ بهعنوان فعالیت اصلی انتخاب شد. راگبی تگ نسخه سادهتر، ایمنتر و غیرتماسی از ورزش راگبی است که بیشتر برای آموزش، مدارس و فعالیتهای تفریحی استفاده میشود.
هدف مطالعه این بود که بررسی شود آیا حتی جلسه کوتاه ۴۵ دقیقهای میتواند تغییرات قابل اندازهگیری در عملکرد شناختی و برخی شاخصهای فیزیولوژیک ایجاد کند یا خیر. در پژوهش، ۱۶ خانواده شرکت کردند و هر خانواده در دو شرایط جداگانه مورد بررسی قرار گرفت: یک جلسه ۴۵ دقیقهای راگبی تگ (شامل گرمکردن، تمرین مهارتها و بازیهای گروهی) و یک جلسه کنترل شامل استراحت نشسته.
قبل و بعد از هر جلسه، شرکتکنندگان مجموعهای از آزمونهای رایانهای را برای ارزیابی عملکرد شناختی شامل حافظه کاری، توجه و سرعت پردازش اطلاعات انجام دادند. همچنین واکنش متابولیک بدن آنها پس از مصرف یک وعده غذایی استاندارد از طریق اندازهگیری سطح گلوکز و انسولین بررسی شد.
نتایج نشان داد پس از فعالیت بدنی، سطح انسولین در والدین پس از وعده غذایی نسبت به حالت استراحت پایینتر بود، در حالی که پاسخ قند خون تفاوت قابل توجهی نداشت. این موضوع نشان میدهد که بدن در شرایط پس از ورزش، با کارایی بالاتری و با ترشح انسولین کمتر، قند خون را تنظیم میکند.
از نظر شناختی نیز اثرات مثبتی مشاهده شد. کودکان بلافاصله پس از فعالیت عملکرد بهتری در آزمون حافظه کاری داشتند. در والدین نیز بهبود در سرعت و دقت پردازش اطلاعات مشاهده شد که تا حدود ۴۵ دقیقه پس از تمرین ادامه داشت.
با وجود نتایج امیدوارکننده، یافتهها باید با احتیاط تفسیر شوند. حجم نمونه کوچک بود و مطالعه فقط اثرات کوتاهمدت یک جلسه فعالیت بدنی را بررسی کرد. بنابراین نمیتوان نتیجه گرفت که این اثرات در بلندمدت پایدار یا تجمعی خواهند بود. بااینحال، نتایج نشان میدهند که حتی یک دوره کوتاه فعالیت بدنی خانوادگی میتواند اثرات فوری بر عملکرد شناختی و برخی شاخصهای متابولیک داشته باشد.
ارسال دیدگاه