به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ بنابر آخرین اعلام صورت گرفته، مراسم وداع و تشییع پیکر اسماعیل یغمایی باستانشناس و پژوهشگر که قرار بود روز سهشنبه ۳۰ تیرماه برگزار شود، به روز چهارشنبه ۳۱ تیر ساعت ۱۰ صبح موکول شد.
پیکر این باستان شناس فقید قرار است در قطعه ۳۲۰، ردیف ۶۲، شماره ۸ در مزار خانوادگی و در کنار تنها فرزندش مهرداد در بهشت زهرا (س) در تهران به خاک سپرده شود.
یغمایی که از دوشنبه ۱۵ تیر در بیمارستان محب یاس تهران در اثر سکته مغزی بستری شده بود و در کما به سر میبرد، صبح یکشنبه ۲۸ تیر در بیمارستان درگذشت.
یغمایی از جمله پژوهشگرانی است که بیش از نیم قرن از عمر علمی و حرفهای خود را وقف کاوش، مطالعه، مستندسازی و حفاظت از میراث تاریخی و تمدنی ایران کرده و نام او با بخشی از مهمترین پژوهشها و کاوشهای باستانشناسی کشور گره خورده است. آثار و دستاوردهای علمی این استاد پیشکسوت، سهمی ماندگار در شناخت لایههای تمدنی ایران و غنای دانش باستانشناسی کشور داشته و برای نسلهای مختلف پژوهشگران، منبعی ارزشمند و الهامبخش به شمار میرود.
اسماعیل یغمایی، متولد شهریور ۱۳۲۰، تحصیلات عالی خود را در رشته باستانشناسی و هنر در دانشگاه تهران به پایان رساند و از اردیبهشت ۱۳۴۶ با استخدام در ادارهکل باستانشناسی کشور، فعالیت حرفهای خود را آغاز کرد. از آن پس، به عنوان سرپرست یا عضو هیاتهای علمی، در دهها پروژه کاوش و بررسی باستانشناسی در نقاط مختلف ایران حضور یافت و نقش موثری در شناسایی، حفاظت و معرفی میراثتاریخی کشور ایفا کرد.
کارنامه علمی او، حضور در کاوشهای شاخصی همچون هفتتپه خوزستان، شوش، شهر سوخته، تپه چغاگاوانه اسلامآباد غرب، مرودشت، کرمانشاه، کنگاور، دشت قزوین، گرگان، کرمان و مناطق شمالباختری ایران را در بر میگیرد؛ پژوهشهایی که هر یک بخشی از تاریخ و هویت تمدنی ایران را روشنتر ساخته و به غنای مطالعات باستانشناسی کشور افزودهاند.
یغمایی علاوه بر فعالیتهای میدانی، در حوزه تالیف نیز آثار ارزشمندی از خود بر جای گذاشته است. کتابهای «شوش؛ کاوشهای باستانشناسی در شهر پانزدهم دوره عیلام میانی»، «گیسوان هزارساله؛ گوشههایی از خاطرات یک باستانشناس»، «آن قصر که جمشید...؛ پژوهشی در پیشینهشناسی تختجمشید»، «نقاط امن» و «وقتی که بچه بودم» از جمله آثار منتشرشده این پژوهشگر برجسته است که بخشی از تجربههای علمی و پژوهشی او را برای آیندگان ماندگار کردهاند.
وی از آخرین بازماندههای نسل باستانشناسان ایرانی بود که دهه ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ خورشیدی پا به عرصه کاوشهای میدانی گذاشتند و با سالها تلاش، بخش ارزشمندی از تاریخ و تمدن کهن ایران را از دل خاک بیرون کشید. او دلباخته و شیفته تمدن و فرهنگ ایرانی بود و عمر خود را در راه شناخت، حفاظت و معرفی میراث تاریخی ایران سپری کرد.
ارسال دیدگاه