به گزارش خبرنگار فرهنگی شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛
محسن شریفیان، نوازنده و پژوهشگر شناخته شده موسیقی نواحی ایران که طی سال های اخیر در حوزه معرفی موسیقی جنوب فعالیت های بین المللی متعددی را انجام داده است، هم زمان با فرا رسیدن سالروز بمباران اتمی هیروشیما برای سومین بار پیاپی به کشور ژاپن سفر کرد و با اجرای موسیقی در «پارک صلح» شهر هیروشیما و تنها ساختمان باقی مانده از بمباران اتمی این شهر تلاش کرد تا پیام آور صلح طلبی و دوستی ایرانیان به دنیا باشد.
حضور شریفیان در هیروشیما با هدف ادای احترام به قربانیان بمباران اتمی و رساندن پیام صلح و دوستی از سوی موزه صلح ایران انجام شد. این آهنگساز و نوازنده شناختهشده موسیقی جنوب ایران، پیش از این نیز در سالروز بمباران اتمی هیروشیما در این شهر حضور یافته و با اجرای موسیقی، بر نقش هنر و فرهنگ در ترویج صلح میان ملتها تأکید کرده بود.
علاوه بر این شریفیان به همراه صادق حسین پور نوازنده سازهای کوبه ای، با گروهی از هنرمندان ژاپنی در توکیو نیز به همنوازی پرداخت؛ اجراهایی که در آن، موسیقی ایرانی و ژاپنی در کنار یکدیگر قرار گرفتند و نیانبان جنوبی بهعنوان یکی از شاخصترین سازهای موسیقی جنوب ایران، در کنار سازهای کوتو، شامیسن و دیگر سازهای هنرمندان ژاپنی به صدا درآمد.
«Story of a Shepherd» یا «آنچه یک چوپان دیده است» به آهنگسازی TSUMUZI آهنگساز و موسیقی دان ژاپنی در قالب هم نوازی نی انبان و ویلن به عنوان هم نشینی ۲ سنت موسیقایی متفاوت در یک اجرای مشترک از جمله قطعاتی بود که در این ویژه برنامه اجرا شد. این در حالی است که در بخش دیگری از این برنامه، شریفیان یکی از ملودیهای شناختهشده موسیقی ژاپن را نیز با نیانبان اجرا کرد. در این مسیر «بهار بیا (Haru yo, Koi)» از آثار یومی ماتسوتویا خواننده و آهنگساز مشهور ژاپنی، قطعهای بود که اینبار با صدای نیانبان ایرانی روایت شد.
شریفیان درباره اجرای این ملودی ژاپنی با نیانبان، آن را تجربهای فراتر از یک اجرای موسیقایی توصیف کرد و از آرامش، نظم و زیبایی سرزمین ژاپن سخن گفت؛ تجربهای که در آن، یک ملودی ژاپنی از طریق صدای ساز شاخص جنوب ایران بازخوانی شد.
شریفیان درباره این اجرا عنوان کرد: حضور بنده در هیروشیما، همزمان با سالروز یکی از تلخترین رویدادهای تاریخ معاصر به نوعی بر معنای این اجراها افزوده است؛ چراکه موسیقی در این برنامه نه بهعنوان ابزاری برای یادآوری جنگ، بلکه بهعنوان زبانی برای بیان صلح، دوستی و همزیستی ملتها به کار گرفته شد.
به گفته وی این هم نوازیها را میتوان نمونهای از گفتگوی فرهنگی ایران و ژاپن از مسیر موسیقی دانست؛ گفتگویی که در آن، تفاوت زبان، ساز و سنت موسیقایی نهتنها مانعی ایجاد نمیکند، بلکه به بستری برای شناخت متقابل و ارتباط میان ۲ فرهنگ تبدیل میشود. نکته دیگر اینکه نیانبان، سازی ریشهدار در فرهنگ موسیقایی جنوب ایران و از نمادهای موسیقی بوشهر و سواحل خلیج فارس، در این اجراها از مرزهای جغرافیایی خود فراتر رفت و در کنار سازهای ژاپنی و ویولن قرار گرفت تا ملودیهایی از ۲ سرزمین را در یک صحنه روایت کند.
ارسال دیدگاه