دلواپس نه دلخون!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا،به نقل از آناج، آقای ما امام خامنه ای سالهاست که موضعش درباره مذاکره با آمریکا و مستکبرین مشخص است و اگر کسی نظرش مماشات با کدخدای دروغین است حداقل نظرش را به نظر مقام معظم رهبری گره نزند.

سال‌هاست که مقام معظم رهبری در سه دولت اصلاحات، مهر و اعتدال؛ فریادمی زند (نقل به مضمون) که نباید به آمریکا اعتماد کرد، به مذاکره خوش‌ بین نیستم، اگر قدمی عقب نشینی کنیم دشمن قدم به جلو می گذارد، اصلا مذاکره با دولتهای مستکبر فایده ندارد، آدم عاقل کار بی‌ فایده را انجام نمی‌دهد و چاره ما در اقتصاد مقاومتی و تکیه بر توانایی داخلی است. اما وقتی، برخی‌ ها بر مذاکره و تعامل اصرار دارند رهبر مملکت نمی‌تواند پشت مسئولین کشور را خالی کند و لذا نوای رحمت حمایت سر می‌دهد و می‌ فرمایند من مخالف نیستم.

دقت کنیم که ایشان نمی‌ فرمایند موافق هستم زیرا موافقت بار مثبت و نشانه‌ی رضایتمندی است ولی عدم مخالفت نشانه ‌ی بی میلی و عدم خوش‌ بینی است. اما روزنامه‌ها و رسانه‌هایی هستند که حدود سه دهه است صحبت‌های رهبر انقلاب راگلچین می‌کنند و تیتر درشت آن‌ها انتخاب جمله‌ای است که به نفع آن‌هاست. از این بگذریم...

کارشناسان همسو با دولت تدبیر، در گذشته دائما انتقاد میکردند که چرا مذاکرات در زمان دکتر احمدی نژاد طولانی شد اگر ما باشیم برای مذاکره، مذاکره نمیکنیم و حتی به روش با صلابت دکتر جلیلی خرده میگرفتند. اما اکنون که سرکار آمدند نتیجه این شد که بیشتر از عمر تمام مذاکرات پیشین، در این یکسال مذاکره کردند و روش آنها عجین با خنده و قدم زدن در خیابانها است ولی نه تنها خبری نشد بلکه تحریمها بیشتر هم شد و کشور در میدان بازی اوباما و کنگره و تصمیمات نفتی عربستان قرار گرفت.

دیگر نه راه پس داریم و نه پیش، اگر ادامه دهیم آنها پرروتر میشوند و اگر ترک کنیم تحریمها چند برابر و دیگر مشکلات. گر چه ما به این امر راغب هستیم و تا همینجا میتوان جلوی ضرر را گرفت.

اکنون به این مطلب دقت کنیم که امام خامنه ای در بحث هسته ای فرمودند؛ "طرف مقابل به مرگ گرفته که به تب راضی بشوید. "یعنی دلخوش نکنیم که امریکا ساختار کلیه ستهایما را از بین نبرده است، اینکه آمریکا محل کارگاهها و انبارهای ما را بداند و بازرسی کند و فقط اجازه ی کار به چند سانتریفیوژ نسل اول بدهد و آب سنگین اراک فقط ماهیت خود را حفظ کند و راکتورهای جدیدکه قرار بود تاسیس شوند نیز تاسیس نشوند و کار به جایی برسد که پارچین را نیز بازرسی کنند ممکن است همان تبی باشد که رهبرانقلاب پیشتر  گوشزد کردند و اکنون آقایان به آن تن داده اند اگر نگوییم آن را فتح الفتوح میدانند!

اینکه کارشناسان همسو با دولت تدبیر و امید، افتخار کنند که اوباما گفته من اگر میتوانستم حتی پیچ و مهره کارگاههای هسته ای ایران را میبردم ولی ما پیچ و مهره و ماهیت آب سنگین اراک را حفظ میکنیم نه هنر است و نه جای افتخار دارد بلکه همان تب است که با نقشه ی دقیق برای ما طراحی شده بود. همان تبی است که دکتر ولایتی در مناظرات انتخاباتی با افتخار درباره آن گفت: ما کاری کردیم که غرب بپذیرد پنج هزار سانتریفیوژ داشته باشیم و پرونده ی ما در آژانس هسته ای به حالت عادی  در آیدولی آقای فلانی این توافق ما را باسخنرانی خود خراب کرد!

سخن امروز دولتمردان در ندادن پیچ ومهره و حفظ ساختار و ماهیت شبیه همان سخن دیروز دکتر ولایتی است. همان وقت باید به دکتر ولایتی گفته می شدکه مگر نیاز کشور را با تعداد سانتریفیوژ اندازه گیری میکنند؟ آیا اینکه دلمان به این مقدارخوش باشد، این همان خواسته و حق ان پی تی ماست؟ مگر ما عقده ای هستیم که با داشتن چند سانتریفیوژ نسل قدیم عقده ی خود را خالی کنیم؟ مگر قرار نیست که وابستگی به نفت به حداقل ممکن برسد و از انرژیهای جدید مانند هسته ای در اندازه ی حقمان استفاده شود تا قیمت نفت اینچنین ما را دچار مشکل نکند و دولت محترم را به گران کردن نان سفره ی مردم سوق ندهد؟ خلاصه اینکه با دلخون باید نوشت: ما حقمان را خواستیم و نه خواسته ی فلان و بهمان را...