از کارگری در دانشگاه تا پروفسور شدن/باید به رهبر ایران اعتقاد داشته باشیم و حرفش را گوش دهیم

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از  بلاغ ، سفر یک روزه به شبه جزیره میانکاله و آشوراده به همراه پروفسور بادکوبه‌ای استاد دانشگاه کالیفرنیا آمریکا مقدمات گفت‌وگوی صمیمی با وی را به مناسبت 5 اسفند روز مهندس فراهم کرد، که متن آن در ادامه تقدیم می‌شود.

لطفا خودتان را برای مخاطبین سایت معرفی کنید

من حسن بادکوبه‌ای هستم، در نقاش‌محله بهشهر به دنیا آمدم، به مدت 20 سال در نقاش‌محله و گرجی‌محله زندگی کردم و در حال حاضر حدود 71 سال سن دارم.

دیپلم ریاضی را اولین دوره‌ای که این رشته پیشنهاد شده بود، در بهشهر گرفتم، بعد برای سربازی به سپاه دانش رفتم و بعد از سربازی هم در کوت سید نعیم اهواز معلم شدم.

تحصیلات دانشگاهی را چطور ادامه دادید؟

کارشناسی را در رشته آبیاری و آبادانی از دانشکده کشاورزی دانشگاه تبریز گرفتم و پس از آن 5 سال برای سازمان آب و برق خوزستان کار کردم، به عنوان مهندس و معاون عملیات آبیاری مشغول به کار شده بودم.

6 ماه بورسیه دولت هند داشتم که دوره آموزشی و پژوهشی را گذراندم و بعدش به آمریکا رفتم و دوره کارشناسی ارشد را در مهندسی صنایع و دوره دکتری و PHD را در رشته راه و ساختمان گرفتم.

در حال حاضر کجا زندگی می کنید، آمریکا؟

عکس سلفی پروفسور بادکوبه‌ای به همراه دکتر گلشن

در آمریکا به ایران فکر می کنید؟

افتخار می کنم یک جز ناقابل جمهوری اسلامی هستم، اگر کاری از دستم بربیاد در خدمت هستم و امیدوارم که خداوند بیشتر از این‌ها به ما توفیق بده که در خدمت ایران و نظام جمهوری اسلامی باشیم.

از رفتن به آمریکا، زندگی و کار در آنجا توضیح دهید.

من وقتی وارد آمریکا شدم، دیگر پولی نداشتم ادامه تحصیل دهم، رفتم دانشگاه که کار بگیرم – دلم می‌خواد دانشجویانی که اینجا هستن گوش کنن – وقتی رفتم آمریکا، دنبال کار می‌گشتم، گفتن که شما چون مهاجر هستی، نمی توانی کار بگیری، در بیرون و باید تو دانشگاه کار کنی، سوال کردم چه نوع کاری، گفتن که شما صبح ساعت 5 باید بیای دانشگاه و جارو به دست بگیرید و پله‌های ساختمان را جارو بزنید، توالت و سرویس بهداشتی را تمیز بکنید و کلا‌س‌ها و صندلی‌ها را مرتب کنید، تخته سیاه ها را پاک کنید و آماده بشوید تا دانشجویان بیایند.

شما در ایران عنوان مهندسی داشتید برای شما سخت نبود که این کارها را انجام بدهید؟

خیلی سخت بود، من مخصوصاً سعی می کردم که پنهان کنم که دیگران یا ایرانی‌هایی که آنجا بودند، منو نبینن، البته الان این حس را ندارم، اگر شما الان دستم جارو بدهید و بگویید مسجد یا خیابان را جارو بزن، بدون هیچ ناراحتی انجاممی دهم ولی آنجا خیلی ناراحت بودم.

 
مخارج زندگی را چطور تأمین می کردید؟

تو رستوران‌ها کار می کردم، پیتزا می بردیم خانه‌های مردم تحویل می دادیم تا مقداری پول بگیریم که زندگی کنیم و درس بخوانیم، هم من و هم خانومم در این شرایط در آنجا تحصیل کردیم تا توانستیم دوره فوق لیسانس و دوره دکتری بگیریم، این طور نبود که به خانواده مان بگوییم که برای ما پول بفرستید، نداشتند که بفرستند، پدرم کارگر کارخانه چیت سازی بود، شغل و عنوان زیاد بالایی نداشت و درآمد کمی داشت.

این آقایان دانشجویی که اینجا هستند، درنظر داشته باشند که فشار به پدر و مادرشان نیاورند که شما باید زمین تان را بفروشید، زندگی تان رو بفروشید برای ما که ما مثلا برویم فلان دانشگاه؛ خودشان باید تلاش کنند، فعالیت کنند و واقعاً بی انصافی است که همه فشارها را روی پدر و مادر بیاورند.

پس از اینکه مدرک دکتری را دریافت کردید، زندگی شما تغییر کرد؟

من که مدرک دکتری گرفتم، کار نبود، یک وضعیتی به وجود آمد که استخدامی ممنوع شده بود تقریباً، من 512 تقاضانامه استخدامی به سراسر آمریکا داده بودم به عنوان استادی که قبولم کنند، از این 512 تقاضا که یک سال طول کشید، فقط یک دانشگاه با حداقل حقوق به من پیشنهاد کار داد.

متاسفانه الان می بینم که خیلی از جوانان کار ندارند، بیکارند ولی سوال اینجاست که چقدر شما دنبال کار رفتید؟ به کدام شهر رفتید؟ چرا الان جوان‌ها بیکار تو خانه هستند و پدر 70 ساله باید هزینه زندگی شان را بدهد؟

این نصیحتم به جوانان است که شما باید جویای کار باشید و بروید دنبالش، منتظر نباشید که از طرف یک اداره به شما بگویند که کارتان آماده است.

الان شما استاد دانشگاه آمریکا هستید و عنوان پروفسوری به شما دادند، چه انتظاری از جمهوری اسلامی ایران دارید؟

من معتقدم نباید بگوییم جمهوری اسلامی برای ما چی کار کرد، باید بگوییم ما چه کاری برای انقلاب اسلامی و جمهوری اسلامی کردیم؟ جمهوری اسلامی واقعاً مظلوم است.

من این صحبت هایی که می کنم، دنبال چیزی یا مسئولیتی نیستم، از سنم گذشته و احتیاجی هم به امکانات و پول اینجا ندارم.

شما نگاه کنید که 36 سال از انقلاب گذشته 10ها میلیون نفر برای حمایت از این مملکت به خیابان‌ها می آیند بدون اینکه زوری پشت سرشان باشد، بدون اینکه هیچ پولی به آنها داده شود، بدون اینکه هیچ فشاری باشد.

برای چی؟ در 300 سال گذشته از انقلاب فرانسه که از 1799 شروع شده تا الان، آن انقلاب‌ها بعد از چند سال رنگ خودش را از دست داد، ولی انقلاب جمهوری اسلامی بعد از 36 سال، روز به روز قدرتمند تر می شود.

عامل موفقیت جمهوری اسلامی را چه چیزی می دانید؟

مردم پشت جمهوری اسلامی هستند و حمایت می کنند، باور کنید اگر حمایت و پشتیبانی مردم نبود، الان وضعیت ما خیلی بدتر از عراق و افغانستان می شد.

نکته دیگری که باید اشاره کرد، این است هر کشوری که یک رهبر نداشته باشد، آن کشور موفق نمی شود، شما نگاه کنید به مصر، یک لیدر نداشت، ولایت نداشت، شکست خورد، نگاه کنید به لیبی، همینطور شکست خورد.

ولی نگاه کنید به کشور هند، موفقیت یک کشور مثل هند برای آزاد شدن از یوق بردگی انگلستان، به دست یک نفر، یک لیدر مثل گاندی انجام گرفت که آن هم در گفتار خودش می گوید که من این انقلاب و انقلابی بودن را از امام حسین (ع) یاد گرفتم.

برای همین است که اگر ما ولایت فقیه داشته باشیم و اگر حمایت کنیم، هیچ کشوری نمی تواند علیه ما بجنگد و اگر هم بجنگد، موفق نخواهد شد و تا حالا هم موفق نشدند، ما باید رهبر انقلاب و ولایت فقیه را قبول داشته باشیم و اعتقاد داشته باشیم و پشت سرش باشیم و حرف هایش را گوش کنیم.

حرف آخر شما ... .

درست است که الان مشکلات زیادی داریم، تحریمات هست، اما اگر می خواهیم سربلند و افتخارآمیز زندگی کنیم، باید از ولایت فقیه حمایت کنیم که در این صورت ما در دنیا سربلند خواهیم بود.

نکته بعدی هم اینکه جوانان برای دست پیدا کردن به موفقیت و آرامش، باید تلاش کنند، جنب و جوش داشته باشند تا بتوانند زندگی خوبی را برای خودشان فراهم کنند.

انتهای پیام/