پرستاری حرفه مقدس بر عرصه گیتی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به گزارش نظریک:آنگاه که رنج و درد بر کالبد انسان حمله‌ور گشت و سلامت وی را پایان داد، پرستاری به وجود آمد؛‌ یعنی از زمان پیدایش بشر،‌ این حرفه مقدس بر عرصه گیتی نمایان شده است. در مسیر تاریخ، پرستاری همپای پزشکی در خدمت انسان‌ها بوده است و به تدریج، این دو در قالب علم پیشرفت نموده‌اند و در زمان‌های بحرانی، مانند حوادث طبیعی و جنگ‌ها، خدمات شایان توجهی انجام داده‌اند.

حرفه‌ی پرستاری در پاسخ به نیاز جامعه به وجود آمده است و در رابطه با سلامت انسان در طول زندگی ایده‌آل‌هایی را مد نظر دارد. پرستاران در جهت پیشبرد، حفظ و بازگرداندن سلامت و پیشگیری از بروز بیماری و  تسکین دردها تلاش می‌کنند.

پرستاری، حرفه‌ای پویا و حمایت‌گر است که از قوانین اخلاقی خاصی پیروی می‌کند و ریشه آن مراقبت از بیمار یعنی مفهومی که چهار زمینه فعالیت در آن(کار عملی؛ آموزش؛ مدیریت و تحقیق) نهفته می‌باشد.

در اواسط قرن نوزدهم (1858 میلادی) پرستاری به نام "فلورانس نایتینگل" در دنیای پرستاری قد علم کرد و شیوه‌ی پرستاری نوین را ابداء و پایه گذاری کرد و انقلابی عظیم در تربیت و آموزش پرستاران، ایجاد کرد. او هدف از انجام خدمات پرستار را قرار دادن بیمار در بهترین شرایط ممکن به نحوی که طبیعت بتواند اثرات خود را اعمال نماید، تعریف نمود. وی در سال 1860 اولین مدرسه پرستار نایتینگل را در بیمارستان سنت توماس تاسیس نمود.

پرستاری در ایران

در سال 1294 شمسی نخستین آموزشگاه پرستاری در ایران گشایش یافت که دوره‌ی آموزشی سه ساله جهت علاقه‌مندان این رشته برگزار می‌کرد. در سال 1314 در شهرهای تبریز؛ مشهد و شیراز آموزشگاه‌های پرستاری تاسیس شد. در سال 1320 آموزشگاه پرستاری دانشگاه تهران افتتاح شد و در سال 1335 وزارت بهداری برای تدوین برنامه‌های آموزشی پرستاری از کارشناسان بین‌المللی پرستاری استفاده نمود و اولین کنفرانس بزرگ پرستاری را در تهران برگزار کرد.از آنجایی که نیروی انسانی تعلیم یافته پرستاری جوابگوی نیاز جامعه نبود، در سال 1338 به منظور جبران این کمبود اولین آموزشگاه بهیاری تاسیس شد.

لازم به ذکر است هم اکنون تعلیم پرستاران با مهارت‌های روز پرستاری جهان تا مقطع دکترای در ایران انجام می‌گیرد و همه ساله خیل مشتاقان به این سفید جامگان می‌پیوندند.

پرستاری در فرهنگ اسلامی

در فرهنگ اسلامی و تعابیر قرآنی، آن هنگام که پرستار برای یاری انسان نیازمندی تلاش می‌کند و نیازهایش را برمی آورد، ‌مثل آن است که او را از مرگ رهایی بخشیده و بدین کار، موجبات خرسندی خداوند را فراهم کرده است؛ زیرا پرستاری که با تلاش خویش جان مجروح یا بیمار ناتوانی را نجات می‌دهد و برای بهبودی وی فعالیت می‌کند، به یقین او را زنده کرده است و هر که فردی را زنده کند و به جامعه پر تلاش انسان‌ها باز گرداند، مثل آن است که خدمتی شایان به همه مردمان کرده است. قرآن کریم در آیه 32 سوره مائده در این باره می‌فرماید: "و هر کس انسانی را از مرگ رهایی بخشد، ‌چنان است که گویی همه مردم را زنده کرده است.پیامبر گرامی نیز در این زمینه می‌فرماید: هر کس برای برآوردن نیاز بیماری بکوشد، چه آن را برآورده سازد و چه نسازد، از گناهانش پاک می‌شود، مانند روزی که از مادر زاده شده است.

پرستاری از مجروحان و کمک به ناتوانان، در فطرت و نهاد هر انسانی وجود دارد که حاکی از اهمیت آن در زندگی اجتماعی است. سیره رهبران الهی نیز همواره بر این بوده که در میدان انجام کارهای پسندیده، گوی سبقت را از همه انسان‌ها بربایند و انسان کامل عصر خویش و الگو برای آیندگان باشند تا بدین ترتیب، بزرگ‌ترین مشوق انسان‌ها در عمل به نیکی‌ها گردند. یکی از کارهای نیک، پرستاری از بیماران است و رهبران الهی (حضرت زینب(س)،پرستار نهضت حسینى - حضرت یوسف (ع) ) نیز بدان همت می‌گماردند. و چه زیبا روز ولادت بانوی بزرگ اسلام، شیر زن واقعه کربلا حضرت زینب (س) که توانست با پیام‌رسانی خود ضامن بقای اسلام باشد و از بازماندگان حادثه‌ تلخ عاشورا مراقبت و پرستاری کند را روز پرستار نامیدند، پرستاران، خادمان بی‌منت و فرشتگان سپیدپوش جامعه هستند که لباس خدایی بر تن دارند و به درستی که پرستاری شغلی الهی است که می‌تواند بالی برای پرواز باشد، آنگاه که عاطفه پرستار از سرچشمه عاطفه زینبی جاری شود و جویبار رحمت و ایثار پرستار به چشمه تقوای الهی متصل باشد و اینگونه پرستار می‌تواند در آسمان زیبای رضایت پروردگار پرواز کند. روزتان گرامی باد.

در پایان امید است مدیران سلامت تنها به تقدیر از جنبه  های عاطفی و احساسیِ حرفه ی پرستاری اکتفا نکرده و با درک جایگاه و منزلت حرفه پرستاری در راستای دستیابی به یک جامعه پویا و توانمند گام بردارند./انتهای پیام

سارا همتی/ کارشناس پرستاری

انتهای پیام/ص