شهید باز علی نصیری

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از سمنا،  بازعلی پسری از شهر ونک بود که تحصیلات ابتدایی را در دبستان شهید مفتح ونک گذراند و برای ادامه تحصیل عازم شهرضا شد ولی وقتی آغاز جنگ و تجاوز رژیم بعثی به عراق را دید نتوانست آرام بگیرد و درس را نیمه کار رها کرده و به سوی جبهه های نبرد عازم شد.

مادر شهید بازعلی نصیری در گفت و گو با خبرنگار ما می گوید:

۸ فرزند دارم ۵ پسر وسه دختر . بازعلی فرزند اولم بود . ما ۱۰ سال بچه دار نشدیم تا اینکه خداوند بازعلی را به ما داد پدرش اسمش را بازعلی گذاشت یک سفر هم با ایشان به مشهد رفتیم بازعلی در ونک به دنیا آمد تا مقطع راهنمایی را در ونک گذراند وبرای ادامه تحصیل در مقطع دبیرستان به شهرضا رفت ونک در کا رکشاورزی کمک پدر می کرد به حوزه علمیه شهرضا رفت وبه عنوان بسیجی داوطلب در سن ۱۷ سالگی بعد از یکسال تحصیل در حوزه علمیه به جبهه رفت.برای اجازه گرفتن جهت رفتن به جبهه به ونک آمد گفتم برو به سلامت اگر شهید شدی که به راه جدم رفته ای اگر هم شهید نشدی که برمی گردی .دوتا عموهاش هم شهید شده بودند پدرش هم راضی بود از موقعی که به جبهه رفت یکبار از ناحیه دست مجروح شد ودو انگشتش قطع شد.در جبهه راننده تانک بود آخرین بار که می خواست برود تا دم در رفتم سر وصورتشا بوسیدم وگفتم : برو خدا به همراهت شیرم حلالت .خواب دیده بودم شهید مشود می دانستم برای آخرین بار می بینمش .خواب دیدم خانه سبز ونورانی بودامام خمینی (ره ) گفتند : خواهی نخواهی اینجا خانه پسرت هست .همان موقع وسایل حجله اش را آماده کردم خبر شهادتش را یکی از دوستانش آورد..پیکرش را در گلزار شهدای ونک به خاک سپردیم .الان حدود سیزده سال است که از ونک به شهرضا آمده ایم .

خواهر شهید به خبرنگار سمنا گفت:

وقتی بازعلی شهید شد من ۶ ساله بودم همبازی خوبی برایمان بود در درس خواندن خیلی به ما کمک می کرد .موقعی که جنازه اش را آوردند من وخواهرم که بزرگتر از من بود مدرسه بودیم هنوز خبر شهادتش را نفهمیده بودیم که متوجه شدیم معلمهایمان بیرون رفتند احساس کردم خبری شده اما نمی دانستم چه خبری ؟ تشیع جنازه از جلوی مدرسه ما بود آنروز برف می بارید وما وقتی دیدیم حال مادرمان خوب نیست وگریه می کند متوجه شدیم .برای اینکه به جنازه برسیم کلی با خواهرم دنبال جمعیت می دویدیمبازعلی همیشه مسئولیت ما را به عهده داشت روزهای بارانی به علت وجود سیلاب در روستا ما رابه مدرسه می برد وموقع تعطیل شدن به سراغمان می آمد.

سرانجام شهید باز علی نصیری در تاریخ ۱۰/۱۲/۶۵ در شلمچه به فیض عظمای شهادت می رسد

محل شهادت

محل شهادت

محل شهادت

محل شهادت