کودکان با قصه آرام می شوند/هیچ وسیله سرگرمی جای قصه را نمی گیرد

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا و به نقل از بازتاب بروجرد   یادش بخیر زمانی مادربزرگ در خانه قدیمی همه نوه ها را دور خود جمع می کرد تا باز هم قصه ای زیبا برایشان بیان کند.

آن روزها کنار مادر بزرگها نشستن و به داستانهای لذت بخش گوش دادن تنها سرگرمی کودکان بود و این قصه ها آنقدر آموزنده بود که به کودکان خوب زندگی کردن را می آموخت.
وقتی مادربزرگ شروع به گفتن قصه می کرد، همه گوش می دادند، بی حرکت می نشستند و تنها به بیان مادربزرگ و قصه گوش می دادند.

قصه یکی از برجسته ترین ادبیاتی است که با زندگی مردم پیوند تنگاتنگی دارد و قصه از گذشته های دور در بین مردم رواج داشته است.

قصه ها به صورت های مختلفی بیان می شوند، گاهی به صورت واقعی و گاهی از طریق خیال پردازی گفته می شوند.

در واقع قصه یک نوع وسیله برای نیازهای روانی کودکان ،نوجوانان و حتی بزرگسالان بوده  و بیش از سایر وسایل تربیتی در رفتار کودک موثر است.

البته بیان قصه و گفتن آن بسیار مهم است به طوری که قصه باید به طورکامل و با شیوه صحیح بیان شود تا بتواند بیشترین تاثیر را بر روی مخاطب داشته باشد.

بیان قصه برای کودکان می تواند ذهن آنها را خلاق نماید و در واقع کودکان بسیاری از تصویرهای قصه ها را در ذهن خود می پرورانند.

نقش قصه و قصه گویی در انتقال و نهادینه نمودن ارزشها و مفاهیم تربیتی به کودکان و نوجوانان تاثیر گذار می باشد.

مادران زمان های گذشته قصه های زیادی را برای کودکان خود با شیوه ای زیبا و گویا بیان می کردند و ازهمین طریق بسیاری از موارد تربیتی را بچه ها از طریق قصه فرا می گرفتند.

مادران با حوصله زمان های گذشته ، کودکان خود را روی زانو می نشاندند و برای آنها وقت می گذاشتند و قصه و داستان می گفتند.

می دانیم که کودکان امروز آینده سازان فردای جامعه هستند و امروز می توانیم با تربیت صحیح، این کودکان را برای فردا تربیت نماییم.

کودکان از طریق گوش دادن به قصه ها ، تخیلشان به کار می افتد و سعی می کنند تا هر کلمه ای از قصه که به زبان می آید ، تصویر آن در ذهنشان کشیده شود .

اما شرایط زندگی امروز به گونه ای شده که بسیاری از پدر و مادران امروزی وقت آن را ندارند که کنار کودکانشان نشسته و برای آن‌ها قصه و داستان بخوانند.

دغدغه های کاری و مشغله های زیاد والدین این روز مهمترین عامل  کم گذاشتن وقت برای کودکان و فرزندان شده است به طوری که بیشتر والدین بر این باورند که تامین مایحتاج و برآورده کردن بسیاری از نیازهای ضروری و غیر ضروری فرزندان مهمترین وظیفه آنها است.

کودکان علاوه بر تامین مایحتاج و تهیه نیازهای آنها، نیازمند این هستند که ساعتهایی را در طول روز در کنار والدین خود باشند و این زمان را با بازی کردن، بیان قصه و داستان، صحبت و یا کارهای دیگری سپری نمایند.

متاسفانه برخی از والدین سعی می‌کنند با خرید انواع و اقسام وسایل سرگرمی این نبودن‌ها و این کمبودها را جبران کنند و به جای آن که وقتی را برای کودک بگذارند، سعی می کنند که این کمبودها را با وسایلی که این روزها در بازار رایج است را پر نمایند.

شاید بتوان گفت که قصه گویی یک نوع مهارت و فن است که برخی از مادران این مهارت را دارند و قصه هایی زیبا برای کودکان می گویند.

اما برخی از مادران در مقابل نیاز کودک به گفتن قصه حوصله به خرج نمی دهند و از کودکان می خواهند تا قصه های خود را از طریق مختلف و ابزارهای جدید بشنوند.

باید توجه داشت که قصه‌ یک ابزار آموزشی و تربیتی و البته سرگرم کننده است که به وسیله‌ی آن، می‌توان بسیاری از مفاهیم تربیتی را به صورت غیرمستقیم در بچه‌ها نهادینه کرد.

قصه‌ها در افزایش ارتباط کلامی قصه‌گو با مخاطب بسیار موثرهستند و در خانواده‌هایی که قصه‌ گفتن جایگاه همیشگی دارد ارتباط والدین با کودکان بسیار دوستانه‌تر است.

انتهای پیام/