یک روز در کوهستان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه گزارش خبرنگار بلفت، با توجه به تنوع کوهستانی منطقه سردشت هر ساله جمعیت زیادی از مردم این شهرستان بصورت گروهی و دسته جمعی راهی کوه و دشت در بالا دست ها می شوند تا از گیاهان کوهی که مخصوصا در آنجا می رویند و از هیچ گونه کودشیمیایی به آنها پاشیده نشده و به اصطلاح ارگانیک هستند بهره مند شوند.

اگرچه ماشینی شدن زندگی بشر، تاثیری بسیار ناخوشایند بر رفتار و عادات آنها گذاشته است اما آمدن فصل بهار بهانه ای می شود تا مردم منطقه خود را از این وابستگی رها کنند و گویی کوهنوردانی مجرب که جای جای منطقه را می شناسند و ترسی از بلندی، ارتفاع و خستگی ندارند رهسپار کوهها می شوند.

تمام کسانی که به بلندی ها می روند گیاهان کوهی را خوب می شناسند و حتی مکانی که گیاه مورد نظر می روید را هم خوب می دانند و برای این کار باید صبح زود از خواب شیرین صبحگاهی بزنند.

بیدار شدن آنان در صبح بستگی به دوری و نزدیک بودن مسیر دارد پیش امده که در ساعات اولیه شب، 3، 5 ، یا هر ساعت دیگری از صبح راهی شوند و با برنامه ریزی هایی که از چند روز قبل انجام داده اند پشت خودروهای شاسی بلند همچون تویوتا 3F و لندکروزر و یا هر وسیله ای که وحشتی از دره و سقوط و سنگ و کوه نداشته باشد سوار می شوند و برای جستجوی گیاه مورد نظر اقدام می کنند و این امر برای مردم سردشت عادی شده است.

به هنگام رسیدن به مقصد اصلی کنار جوی آبی اتراق می کنند اسباب و وسایل نهار را پهن کرده و فردی را مسئول چای و گرم کردن غذا انتخاب می کنند و بقیه دنبال گیاهان مورد نظر خود می گردند فرقی نمی کند پیر یا جوان. اگر همین فرد پیر تا دیروز بعد از پیمودن یک مسیر چند متری در داخل شهر زود خسته می شد و می بایست خستگی را از تنش به در کند اکنون در کوه پای به پای همسن و سالان و حتی جوانان و حتی بهتر از انها قله ها را یکی پس از دیگری می پیمایند.

چنان حرکت می کنند و مست در طبیعت می شوند انگار تازه با معشوقه شان هم صحبت شده اند و در قسمت هایی که کسی جرات عبور از آنجا را ندارد بدون ترسی و خستگی آنجا می روند و جوانان را به سخره می گیرند که شماها جوانان روغن نباتی هستید و در اینجاست که سن و سال رنگ خودش را می بازد.

انبر یا شفره جزو لاینفک وسایل مورد نیاز برای آنان است چون با این ابزار می توان گیاهانی مانند کنگر به دلیل داشتن خارهایی که دارند و تنها برگ های خاردارشان مشاهده می شود بیرون می آورند آن را بر دوش خود گذاشته و یک گونی بزرگ برای قرار دادن گیاهان دیگر روی سینه شان با طناب محکم می کنند چون با این کار لازم نیست هر بار گیاهان جمع اوری شده را بر زمین بگذارند.

افرادی که به کوه رفته اند اکثرشان حلوایی که در منزل پخته اند را با خود آورده اند و به عنوان غذای ظهر نوش جان می کنند. عصر برای صرف چای و خوردن دوباره غذا که گرسنگی این دفعه ناشی از خستگی زیاد کوهپیمایی است برمی گردند و در نهایت که هوا، هوای تاریک شدن را در سر می پروراند بعد نماز خواندن و کارهای دیگر کوله هایشان را آماده مراجعت به داخل شهر می کنند.

بعضی از آنان که از بضاعت مالی مناسبی برخوردار نیستند محتویات داخل کوله ها از کنگر، لوشه، ریواس، پیچوکه گرفته تا کوراده، سیرموکه و غیره را به چند قسمت تقسیم می کنند برای فروش، دوستان و آشنایان، تازه خوری و در نهایت برای زمستان در فریزر می گذارند.

هر آنچه آنجا و در طول روز می گذرد از بیدار شدن در اول صبح، اعتماد به پشت ماشین های شاسی بلند، پیمودن راههای صعب العبور برای جست و جوی گیاهان، اتراق در محلی که آب آن را دیگر شاید تا سال های بعد نبینند، حرف ها و خاطره هایی که بین افراد مستقر رد و بدل می شود و هر آنچه در آنجا می گذرد شاید با آمدن همین به اصطلاح مدرنیته و عصر ارتباطات و غیره دیگر تنها در شبکه های اجتماعی و موبایل ها ببینی و یا تنها به خاطره ای از پدرانمان تبدیل شود.

بعضی ها به این موضوع با دیدی جهانی تر نگاه می کنند.

کاک محمود یکی از این طبیعت دوستان است وی را زمانیکه داشت تخم کنگر که از سال های قبل جمع آوری کرده بود و در کوهستان پخش می کرد دیدم و با وی هم صحبت شدم به اعتقاد وی کنگر را نباید از ریشه در آورد بلکه بصورت سطحی باید قسمت هایی از آن را برداشت و همینطور باید به گیاهان کوچکتر همانند ما انسان ها که اجازه بیرون آمدن و زندگی کردن را داریم باید همیشه نمونه ای از انواع گیاهان را برای گرده افشانی در طبیعت باقی گذاشت تا همچنانکه ما از این نعمت خدادادی می خوریم آیندگانی هم می آیند که شاید دوست داشته باشند به مانند ما از آن استفاده کنند.

انتهای پیام/