اینجا آخر دنیاست!!!

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از ماسال نیوز:  به هرکس که رو می اندازیم نمی تواند ما را پیدا کند. آخر کسی نمی داند اینجا دقیقا کجاست؟! اینجا نام و نشان ندارد!!! این شهر را بهشت گمشده می نامند ولی ما در کوچه جهنمش زندگی می کنیم. نمی دانم؛ شاید اینجا از بس کوچه های جهنمی دارد که دیگر کسی به فکر ما نیست.

به هر حال کسی به کمک ما نیاید! بی خیال، اینجا خطر فراوان است! مسئولین محترم که هرگز سنگر اداره و میزهای مدیریتی و صندلی های چرخ دار خود را رها نکنند. اینجا اصلا جای امنی برای ایشان نیست! تازه اگر خواستید بیایید نمی دانم چگونه خواهید توانست اینجا را پیدا کنید؟! اینجا که نام ندارد! یا اگر هم پیدا کردید چطور باید از ظلمات و تاریکی و چاله های آب این کوچه جان سالم به در ببرید؟ اصلا فرض کنیم از تونل وحشت کوچه ما با همه ترس و اضطرابش جان سالم به در بردید با مهلکه گله سگ های وحشی رها شده و اسبها و گاوهای سرگردان اینجا چه می کنید؟پس بی خیال...

می دانیم سرتان شلوغ است و همایش و جلسه و دیدار و صبحانه و نهار کاری و دیدار دارید. تقصیر شما نیست، شما سرتان شلوغ است! همه تقصیر آفتاب است که زود غروب می کند و همه جا تاریک می شود و کوچه ما در ظلمات فرو می رود! آخر تقصیر اداره برق چیست که خورشید زود غروب میکند و ماه خوب نمی تابد؟ اصلا همه تقصر این ابرهاست که باران می شوند و بر کوچه ما می بارند و همه جا را گل الود میکنند!

درست است که داریم به کمرکش قرن 21 می رسیم. درست است که اکنون دنیا به دهکده جهانی مبدل شده است. درست که دنیا به فکر زندگی در ماه و مریخ است. اما قرار نیست که ما بخاطر مسائل ناچیزی مثل تاریکی و ظلمات کوچه و گل و لای چاله و چوله و نداشتن اسم و نام و نشان کوچه خود و مهم تر از همه نداشتم تلفن مزاحم مسئولان عزیزمان و مصدع اوقات همایش ها و برنامه ها شان باشیم.

چه کسی گفته کوچه ما و مسیر وردی به آن باید از نور و روشنایی بهره برد؟ اصلا چه کسی گفته کوچه ما باید تلفن داشته باشد؟ چه کسی گفته ما باید با این افکار و نیازهای خود مزاحم اداره محترم مخابرات شویم؟ اگر کوچه ما  تلفن ندارد یا اینکه سالهاست از سرعت اینترنت در شهر خود رنج می بریم چه اشکال دارد؟ ما چه اهمیت داریم؟! صد تای مثل ما با همه مشکلاتمان فدای یک جلسه و همایش و امضا و پاراف ایشان!

چه کسی گفته ما باید رفاه داشته باشیم؟! مثلا اگر کوچه ما نام و نشان نداشته باشد مگر چه می شود؟ چه کسی گفته ما باید پارک داشته باشیم؟ چقدر بدبین شده ایم؟! چقدر توقع مان بالاست...

البته ناگفته نماند ما آدمهای قدر ناشناسی نیستیم. کوچه ما  انتهای کوچه شهید مهدی اسکندری نرسیده به مدرسه بو علی ماسال است که نام ندارد اما گاز دارد که لازم است از مسئولان تشکر کنیم. راستی یادم رفت از نعمت برق و آب هم بهره می بریم. خدا رو شکر...

انتهای پیام/پ