امضایی که در تاریخ ماندگار شد و حکم نوشیدن جام زهر را داشت!/ اجبار یا مصلحت؟! دور راهی پیش روی امام خمینی(ره)

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به گزارش خبرنگار سیاسی صبح قزوین، از نخستین ماه­های پس از پیروزی انقلاب­ اسلامی رابطه­ ایران با عراق در اثر به­ وجود آمدن خلاء قدرت در منطقه و همچنین تمایل عراق به گسترش حوزه­ ی نفوذ در منطقه، تیره شد.

صدام که بهبود روابط با ایران را منوط به­ تحقق سه شرط: خروج بی­قید و شرط ایران از جزایر سه ­گانه، بازگرداندن وضعیت حقوقی شط­ العرب به دوران پیش از ۱۹۷۵م و به رسمیت شناختن عرب بودن مردم عربستان یا خوزستان کرده بود در شهریور ۱۳۵۹ با توجه به اختلافات و اوضاع نابسامان داخل ایران به ­امید فتح ایران در کوتاه­ترین زمان، به ­ایران حمله کرد.

شورای امنیت از ۳۱ شهریور ۱۳۵۹ که عراق به ایران تجاوز نمود تا پایان سال ۱۳۶۹ مجموعا ۱۴ قطعنامه و ۱۵ بیانیه صادر نمود؛ایران هفت قطعنامه­ اولی را به این علت که دشمن در خاک ایران بود و شرط ایران هم برگشت نیروهای دشمن به ­مرزهایی بود که صدام قبول نداشت، رد کرد؛ سرانجام قطعنامه­‌ی ۵۹۸ به­ عنوان هشتمین قطعنامه با توجه به ­ویژگی­های خاصی که داشت در تاریخ ۲۷ تیر ۱۳۶۷ این قطعنامه مورد قبول جمهوری اسلامی ایران قرار گرفت.

پس از امضای قطعنامه امام راحل و بعد ایشان رهبر معظم انقلاب سخنان قابل توجهی دارند که به گوشه ای از آن اشاره می‌شود:در بخشی از این پیام حضرت امام در تاریخ ۲۹ تیر ۱۳۶۷ در خصوص قعطنامه ۵۹۸ آمده :” ….و اما در مورد قبول قطعنامه که حقیقتاً مسئله بسیار تلخ و ناگوارى براى همه و خصوصاً براى من بود، این است که من تا چند روز قبل معتقد به همان شیوه دفاع و مواضع اعلام شده در جنگ بودم و مصلحت نظام و کشور و انقلاب را در اجراى آن میدیدم؛ ولى به واسطه حوادث و عواملى که از ذکر آن فعلًا خوددارى میکنم، و به امید خداوند در آینده روشن خواهد شد و با توجه به نظر تمامى کارشناسان سیاسى و نظامى سطح بالاى کشور، که من به تعهد و دلسوزى و صداقت آنان اعتماد دارم، با قبول قطعنامه و آتش بس موافقت نمودم.”

تکلیف و مصلحت اسلام این است
آیت الله خامنه ای در خطبه‌های نماز جمعه تهران ۱۱/۰۱/۱۳۶۸

“می‌بینید آنچه که امام می‌کند در دلها جا باز کرده، این مردمی که هشت سال گفته بودند جنگ جنگ، امام عزیزمان آن وقتی که مصلحت دانست قطعنامه را قبول کرد گفت نه آتش‌بس.

ملاحظه نکرد که حالا من هفته‌ قبل یا ده روز قبل یا یک ماه قبل، خود من چی گفتم نه تکلیف این است مصلحت اسلام این است، کی چه خواهد گفت برای امام مطرح نیست و چون برای خدا کار می‌کند خدا هم برای او همه‌ی مقدمات را فراهم می‌آورد، این نشانه‌ی خلوص است.”

با توجه به این دو فرمایش از امام راحل و رهبری هدف نگارنده بررسی تحمیلی بودن یا مصلحت اندیشی در پذیرش قطعنامه بین ایران و عراق است.

امام به واسطه اینکه شاگرد مکتب توحید و دلسوز همه ملت‌هاست معتقد بود اسلام دینی است که هر گامش براساس مصلحت و عزت اسلام و مسلمین است؛ ما هم وظیفه داریم در همین راستا تلاش کنیم بنابراین نه اسلام اجازه می‌دهد و نه ما خواهان حمله به یک کشور مسلمان بودیم.اما زمانی که جنگ تحمیل شد امام ادامه جنگ را برای جراحی یک غده چرکین به وجود آمده در پیکره اسلام آن را ضروری می‌دانست.

حضرت امام فرمایشاتی داشت که مبین اهداف ما از دفاع در برابر تجاوز دشمن بود، ما مظلوم و دفاع گر بودیم و متجاوز نبودیم دشمن به قصد تسخیر مملکت به ما حمله کرد و ما ایستادگی کردیم.

هدف امام راحل از دفاع مقدس، مقابله با تجاوز دشمن و از بین بردن مسیر تصرف کشور توسط حزب بعث و از بین بردن توان متجاوز که دیگر توان حمله به ایران را نداشته باشد؛ در این خصوص هم فرموده بودند؛ صلح بین اسلام و کفر معنا ندارد و جنگ جنگ تا رفع فتنه در جهان؛ که شعار قرآن است یا راه قدس از کربلا می‌گذرد.

لذا وقتی امام برای یک ضرورت‌هایی قصد می‌کند از این اهداف دست بردارد، کار سخت و مشکلی است لذا تعبیر به جام زهر می‌کند.

حجت الاسلام مجتبی ذوالنور کارشناس مسائل سیاسی در گفتگو با خبرنگار سیاسی صبح قزوین، در خصوص اینکه چه مسائلی زمینه ساز شد امام راحل تن به پذیرش این قطعنامه بدهد تصریح می‌کند:” عوامل متعددی بود، یکی عدم همکاری برخی از مسئولین سیاسی کشور، مثلا خود آقای هاشمی در خصوص ادامه جنگ با امام خمینی(ره) اختلاف نظر داشت و وی به همراه آقای منتظری از مخالفین ادامه جنگ بود.

وی عنوان می‌کند: این افراد به دنبال سازش بودند، در این میان دولت آقای موسوی به عنوان مسئول پشتیبانی کننده جنگ همکاری لازم را در رابطه با حمایت از رزمندگان و پشتیبانی و تدارکات جنگ را نداشت بنابراین جنگ شهرها و بمباران زندگی مردم گسترش پیدا کرده بود.

این کارشناس سیاسی تاکید می‌کند: در این فضا وضعیت در مسیری پیش رفته بود که وضعیت اقتصادی برای ادامه جنگ مناسب نبود البته اگر مسئولین مثل حضرت امام روحیه عاشورایی داشتند جنگ ما با پیروزی جمهوری اسلامی ادامه پیدا می‌کرد.”

استکبار جهانی از وجود انقلاب اسلامی و ثبات یک انقلاب احساس خطر می‌کرد و از ایستادگی روی ارزش‍‌های ایرانی‌ها آنها را نگران کرده بود که اگر این ایده به پیروزی برسد آنها باید بساط خود را از منطقه جمع کنند.

فرانسه نیروهای نظامی، آمریکا نیروهای نظامی و اطلاعات جنگی و کشورهای عربستان و کویت دلارهای نفتی را به دامن عراق می‌ریختند آلمان سلاح شیمیایی و کشورهای وابسته دیگر حمایت‌های مالی و نیررویی به کمک رژیم بعث فرستادند.

وضع را به گونه ای کشاندند که امام راحل در شرایط تحریم اقتصادی نتوانستند ایده خود را جامه عمل بپوشانند؛ بنابراین تعبیر پذیرش قظعنامه به نوشیدن جام زهر را قسمتی می‌توان به این فضای ایجاد شده تعبیر کرد.

بخشی دیگر در پیام خود امام آمد، آنچه در بیان سراداران جبهه جنگ بیان می‌شود مطرح کردن نیازهای تسلیجاتی برای جبهه‌ها بود که دولت گفته بود ما قدرت تامین این نیازها را نداریم؛ اگر بر فرض پول این کار فراهم می‌شد اما محل تهیه این تسلیحات مسئله بود.

تلاش امام کم کردن سایه تهدید این دشمنی‌ها بود بنابراین ایشان تحت فشار قرار گرفتند و از آن تعبیر به جام زهر کردند.

دغدغه و نگرانی امام بعدها روشن شد و صدام با باقی ماندنش در منطقه به کویت حمله کرد و به قتل عام شیعیان داخل عراق پرداخت.

اما به دلیل عدم همراهی‌ها امام تشخیص دادند قطعنامه ۵۹۸ را بپذیرند، امام زمان شناس بود و مدیریت بحران داشت و تبدیل تهدید به فرصت در مدیریت ایشان بود و قطعنامه ۵۹۸ زمانی علیه ما تصویب شده بود که ایران در اوج قدرت بود و امام زمانی آن را پذیرفت که از لحاظ بضاعت ادامه جنگ در افول بودیم.

امام آن نقطه قوت را در زمان ضعف استفاده کرد و در حقیقت دشمن متحیر شد؛ امام با این کار مظلومیت جمهوری اسلامی و تجاوزگری دشمنان ما و پشتیبانان آنها را به اثبات رساند به دلیل اینکه شعارهای پوشالی آنها که ایران قطعنامه را نمی‌پذیرد امام با این ابتکار آنها را خلع سلاح کرد.

آنها به دنبال آتش بس و صلح نبودند بلکه تظاهر به این امر می‌کردند نشانه آن هم این بود که صدام پس از پذیرش قطعنامه از جنوب و غرب و جبههای میانی به ایران حمله کرد؛ از اروند رود عبور و جاده خرمشهر-اهواز رو رد کرد و ما در پاسگاه زید درگیری‌های جدی داشتیم.

بعثی‌ها از امامزاده صالح آباد قصد ورود به ایلام را داشتند و این استان در حال سقوط بود و به کمک منافقین به منطقه غرب کشور حمله کردند تا نزدیکی کرمانشاه آمدند و ما در تنگه مرصاد در مقابل آنها ایستادیم.

دشمن پس از پذیرش قطعنامه برای دستیابی به ایران با اهداف اولیه جنگ دوباره حمله کرد زیرا ایران را در موضع ضعف می‌دید اما با حضور گسترده مردم فضاحت شکست نصیب منافقین شد.

در همین فضا با پیگیری‌های ایران، صدام به عنوان متجاوز شناخته شد.

حجت الاسلام علی قابل، رئیس دفتر نظارت و رسیدگی شورای نگهبان قزوین در گفتگو با خبرنگار سیاسی صبح قزوین، معتقد است: “نیت امام و رزمندگان جنگ جنگ تا پیروزی بود اما یک شرایطی در آن دوران به وجود آمد که ایشان نتوانستند آن ایده بزرگ و ارزشمند خود را پیاده کنند؛ هدفی که رهایی کشورهای مسلمان از این عناصر مفسد که بر کشورهای منطقه حکومت داشتند.

وی می‌افزاید: امام قطعنامه را پذیرفتند نه اینکه اولین مرحله، زیرا موارد دیگر شرایط مدنظر اما را نداشتند؛ در عین حال از آن تعبیر به نوشیدن جام زهر کردند.

این کارشناس سیاسی می‌گوید: این جام زهر نه برای شخص خود امام بلکه از آن بُعد که نیت ارزشمند امام که بتواند جهان را به یک آرامش و آسایش برسانند حاصل شد؛ بنابراین امام پیش بینی می‌کردند بازهم زهر خود را خواهد ریخت.”

حال اگر بخواهیم نگاهمان را از تاریخ دهه شصت برگرفته و وضعیت امروز ایران اسلامی را مورد کنکاش قرار دهیم، این سوال مطرح است که با توجه به اینکه انقلاب اسلامی ایران یک حرکت و جریان زنده و پویا در داخل و سطح بین الملل است آیا می‌توان گفت فضای امروز کشور در شرایطی قرار دارد که دشمنان داخلی و خارجی بتوانند قطعنامه دیگری را به ایران تحمیل کنند؟

حجت الاسلام ذوالنور در پاسخ به این سوال بیان می‌کند: اگر آقای رئیس جمهور یا هرکس دیگری شرایط امروز کشور را شبیه صلح امام حسن(ع) تشبیه می‌کند، این موضوع کاملا اشتباه فاحش و پناه گرفتن پشت این حرف‌ها برای جبران اشتباهات خودشان است.

وی تاکید می‌کند: به هیچ وقت امروز ما در شرایط صلح امام حسن(ع) قرار نداریم و در شرایط پذیرش قطعنامه و زمان جنگ هم نیستیم و ما در بهترین شرایط از ابعاد مختلف حاضر هستیم.”

با توجه به صحبت‌های این کارشناس سیاسی می‌توان گفت؛ این امر امکانپذیر نیست ایران اسلامی در حال حاضر در بهترین شرایط نسبت به زمان جنگ قرار دارد؛ از حیث اقتصادی، توانمندی‌های نظامی، ثبات و نفوذ در منطقه، تاثیر در معادلات جهانی، نقش الگودهی از انقلاب اسلامی در بین ملت‌های مختلف، توامندی‌های علمی و صنعتی و تکنولوژیکی و رسیدن به استقلال در جایگاه بالایی قرار دارد.

زمان جنگ ما در اکثر فضاها وابسته بودیم و بلافاصله پس از پیروزی انقلاب دشمنان جنگ را به ما تحمیل کردند؛ اما امروز استکبار جهانی معتقد است که جمهوری اسلامی همقطار قدرت‌های برتر جهان حرف برای گفتن دارد.

با رصد وضعیت فعلی کشورمان این موضوع امری بدیهی است که امروز فضای حاکم بر کشور با زمان جنگ فاصله بسیاری دارد، زیرا ملت ایران دارای بصیزت لازم است و به واسطه چشیدن مزه استقلال و عزت زیر سایه پرچم جمهوری اسلامی بیش از گذشته قدر انقلاب خود را می‌داند.

در حال حاضر ملت ایران کاملا دریافته و هرکس در این کشور زندگی می‌کند به جز مخالفان ارزش‌ها سه چیز را برای خود ارزش می‌دانند و اجازه نمی‌دهند کسی وارد این مقوله شود؛ یکی اصل اسلام، اصل انقلاب و دیگری رهبری.

مردم در خصوص این سه مولفه با کسی شوخی ندارند؛ اما در مقطع جنگ عناصر منافق زیاد بودند و استقلال زیر سایه نظام برایشان ملموس نبود.

نکته دوم این است ملت‌های منطقه بیدار شده اند در گذشته این میزان بیداری را نداشتیم و در این چندسال اخیر کشورهای زیادی براساس درس بیداری که محصول فکری ایران بود، آنها انقلاب کردند و نظام‌های سلطه را نابود کردند؛ البته در برخی کشورها به صورت کودتایی این انقلاب زمین گیر شد اما ملت‌ها بیداری خود را از دست ندادند.

نکته سوم این اسنت که امروز ما از لحاظ تسلیحاتی رشد زیادی کردیم و وابستگی به کشورهای دیگر نداریم اما در گذشته بسیاری از اقلام نظامی ما ار خارج وارد می‌شد.

همچنین حجت الاسلام قابل با بیان این‌که نمی‌توان امروز ایران را با دیروزش مقایسه کرد ابراز می‌کند: “البته عده ای به دنبال این مطلب هستند که زمینه را به گونه ای فراهم کنند تا موارد تحمیلی به رهبری و نظام داشته باشند، اما هم رهبری اندوخته تجربیات قبل و بعد جنگ را دارا هستند و ملت هم در سطح آگاهی آنها بیشتر شده است.

وی تصریح می‌کند: نمی‌خواهیم بگوییم امروز توطئه در این قسمت نیست، بلکه هست اما با بیداری مردم و حضور به موفع در صحنه و مدیریت رهبری و وضعیت اقتصادی مناسب کشور ایران همان کشور دوره شصت نیست که بتوان آن را مورد هجمه قرار داد.”         

امروز جدا از محدوده نظام مقدس جمهوری اسلامی ما دوستانی در منطقه پیدا کردیم یعنی در گذشته حزب الله لبنان، وضعیت فلسطین، عراق و یمن و بحرین را نداشتیم، در صورتی که امروز آنها بیدار شده اند که نمودهای این مطلب در جنگ عربستان علیه یمن می‌بینیم.

در شرایطی که عربستانی‌ها وعده تسلط یک هفته ای به یمن را می‌دادند اما در حال حاضر بیش از ۱۱۰ روز از جنگ می‌گذرد اما چیزی گیرشان نیامده است، بلکه عربستان شکست خورده است.

و در پایان می‌توان گفت؛ رگه‌های وابستگی قطع شده و ما خودکفا شده و پیشرفت‌هایی داشته ایم که امروز همه چانه زنی‌هایی گروه ۱+۵ و ایادی دیگر آنها از این است که ایران چه قدرت‌های برتری دارد و خواهان بازرسی بودن آنها دلیلش کشف دارایی‌های ماست.

انتهای پیام/