به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از جویباران، باز هم یک سری دیگر برنامه پایتخت با نام «پایتخت 4» در ایام ماه مبارک رمضان از سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شد.
, شبکه اطلاع رسانی راه دانا, جویباران,
وقتی این برنامه را نگاه می کردم این سوال برایم پیش میآمد که براستی هدف از ساخت این چنین برنامههای بی محتوا چیست؟
بیننده در پایان فیلم چه چیزی عایدش میشود؟ آیا برای پر کردن وقت مردم باید به هر شیوهای متوسل شد؟ عوامل این برنامه امت فهیم و شهیدپرور کشورمان را چگونه تصور میکنند که به خود اجازه میدهند رفتارهایی را به این مردم قهرمان که با درایت خود و مسولانشان استکبار جهانی را به زانو در آوردند نسبت دهند و اینگونه آنها را به تمسخر بگیرند؟
سبک گفتوگوی مردم چرا به این شکل خندهدار و عوامانه نشان داده میشود و اصلاً آیا لهجهها و شیوه گفتوگوهای مردم در خور تمسخر است؟
در مورد برنامه پایتخت چهار چند مورد به نظرم رسیده که قابل تامل است، شاید چون شتابزده فیلم را تهیه کردند زیاد به تمام جزئیات توجه نشده که جا دارد در تهیه برنامههای دیگر کمی بیشتر دقت کنند:
1-در این برنامه خانواده نقی و چند نفر دیگر همیشه با هم هستند و با هم به سر میبرند؛ سوال اینجاست چرا عده ای که به هم نامحرم هستند باید همیشه در کنار هم باشند و با هم بخورند و بخوابند؟ نویسندگان محترم این الگو را از کجا گرفتند؟
2-در قسمتی از فیلم بخشی از شام خوردن آقای تنابنده و خانوادهاش را نشان دادند که کمی زننده و به دور از آداب معمول بود.
3-در این مجموعه در یک جا خانوادهای را نشان میدهند که مقید به رفتن به مسجد برای اقامه نماز جماعت هستند و در ادامه در همین خانواده نشان میدهند که بیتوجه به قانون و ضوابط و به دور از چشم مأموران مرتکب خلاف میشوند و ساختمانی غیرمجاز را احداث میکنند.
کسی که نماز می خواند بیشک مقید به حلال و حرام و رعایت کننده قانون و اصول است نه این که دزدکی و به دور از چشم مأموران دولت مرتکب انجام کاری غیر قانونی شود. آیا این توهین به نماز گزاران نیست؟
دست اندرکاران این مجموعه از خوبان عرصه فیلم و نمایش هستند و جا دارد هنر خود را در خدمت به مردم به کار گیرند و در راه اعتلای فرهنگ و هویت مردم اقوام گوناگون هنرنمایی کنند و اگر قرار است « طنزی» نمایش دهند باید در خدمت به مردم و بیان نابسامانیها و معضلات و مشکلات اجتماعی باشد تا با حل آن مشکلات، جامعه گامی به جلو بردارد نه اینکه آداب و رسوم و طرز گفتگوی مردم شریف را برای خنداندن عده ای به تمسخر بگیریم که آن وقت باید نام « هزل »را برای موضوع برنامه به کار بریم که در شأن این هنرمندان توانمند نیست.
در پایان بیتی را به کارگردان و هر یک از هنرمندان گرامی این مجموعه تقدیم می دارم و امیدوارم از نوشته بنده دلخور نشوند:
وقتی این برنامه را نگاه می کردم این سوال برایم پیش میآمد که براستی هدف از ساخت این چنین برنامههای بی محتوا چیست؟
بیننده در پایان فیلم چه چیزی عایدش میشود؟ آیا برای پر کردن وقت مردم باید به هر شیوهای متوسل شد؟ عوامل این برنامه امت فهیم و شهیدپرور کشورمان را چگونه تصور میکنند که به خود اجازه میدهند رفتارهایی را به این مردم قهرمان که با درایت خود و مسولانشان استکبار جهانی را به زانو در آوردند نسبت دهند و اینگونه آنها را به تمسخر بگیرند؟
سبک گفتوگوی مردم چرا به این شکل خندهدار و عوامانه نشان داده میشود و اصلاً آیا لهجهها و شیوه گفتوگوهای مردم در خور تمسخر است؟
در مورد برنامه پایتخت چهار چند مورد به نظرم رسیده که قابل تامل است، شاید چون شتابزده فیلم را تهیه کردند زیاد به تمام جزئیات توجه نشده که جا دارد در تهیه برنامههای دیگر کمی بیشتر دقت کنند:
1-در این برنامه خانواده نقی و چند نفر دیگر همیشه با هم هستند و با هم به سر میبرند؛ سوال اینجاست چرا عده ای که به هم نامحرم هستند باید همیشه در کنار هم باشند و با هم بخورند و بخوابند؟ نویسندگان محترم این الگو را از کجا گرفتند؟
2-در قسمتی از فیلم بخشی از شام خوردن آقای تنابنده و خانوادهاش را نشان دادند که کمی زننده و به دور از آداب معمول بود.
3-در این مجموعه در یک جا خانوادهای را نشان میدهند که مقید به رفتن به مسجد برای اقامه نماز جماعت هستند و در ادامه در همین خانواده نشان میدهند که بیتوجه به قانون و ضوابط و به دور از چشم مأموران مرتکب خلاف میشوند و ساختمانی غیرمجاز را احداث میکنند.
کسی که نماز می خواند بیشک مقید به حلال و حرام و رعایت کننده قانون و اصول است نه این که دزدکی و به دور از چشم مأموران دولت مرتکب انجام کاری غیر قانونی شود. آیا این توهین به نماز گزاران نیست؟
دست اندرکاران این مجموعه از خوبان عرصه فیلم و نمایش هستند و جا دارد هنر خود را در خدمت به مردم به کار گیرند و در راه اعتلای فرهنگ و هویت مردم اقوام گوناگون هنرنمایی کنند و اگر قرار است « طنزی» نمایش دهند باید در خدمت به مردم و بیان نابسامانیها و معضلات و مشکلات اجتماعی باشد تا با حل آن مشکلات، جامعه گامی به جلو بردارد نه اینکه آداب و رسوم و طرز گفتگوی مردم شریف را برای خنداندن عده ای به تمسخر بگیریم که آن وقت باید نام « هزل »را برای موضوع برنامه به کار بریم که در شأن این هنرمندان توانمند نیست.
در پایان بیتی را به کارگردان و هر یک از هنرمندان گرامی این مجموعه تقدیم می دارم و امیدوارم از نوشته بنده دلخور نشوند:
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
,
]
ارسال دیدگاه