آقای ظریف! مواضع انقلابی رهبری هم در تقویت نظام سلطه موثر است؟/ایجاد اختلاف بین آمریکا و اسرائیل به قیمت از دست دادن موج بیداری اسلامی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا به نقل از گروه سیاسی آناج: محمد جواد ظریف طی اظهاراتی می گوید: ما باید در تحلیل و تبیین رخدادهای بین المللی از زندان رهیافت رئالیستی خارج شویم. وی افزود: قدرت فقط توپ و تانک نیست بلکه مفهومی فراتر از این است. ظریف اظهار داشت: ما گاهی حرف‌های انقلابی می‌زنیم که تأثیرش در تقویت نظام سلطه بیش از حرف‌های دیگران است. ظریف می افزاید: وقتی امام (ره) می‌گویند آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند، به این معنی نیست که این کشور موشک، توپ و تانک ندارد. امام قدرت را در خلق مفاهیم و ایده‌های جدید می‌دانستند.

شاخص مواضع انقلابی تقویت کننده ی نظام سلطه چیست؟/آقای ظریف! مواضع انقلابی رهبری هم در تقویت نظام سلطه است؟

الف) این یادداشت صرفا تحلیل گفتمانی بدنه ی اصلی کارگزاران فعلی کشور بوده و از پرداخت به جزئیات مذاکرات پرهیز می کند. با مطالعه ی گفتمانی نسبت به اظهارات آقای ظریف متوجه می شویم که وزیر خارجه کشورمان بلافاصله پس از انتقاد نسبت به برخی حرف های انقلابی، به جمله ی تاریخی آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند اشاره کرده است. اظهارات ناقص،نتیجه ی خاصی را دنبال نمی کند.

وزیرخارجه کشورمان باید شاخص و عامل تقویت کننده ی نظام سلطه را بیان می کرد. چرا که انقلابی تر و یا به مقصود گفتمان فکری آقای ظریف، تحریک کننده تر از جمله ی تاریخی آمریکا هیچ غلطی نمی تواند بکند در طی سی سال گذشته خلق مفهوم نشده است. انقلاب اسلامی اساسا برای ساختار شکنی نظام سلطه و با هدف تنش ایجاد کردن بین بنیان های رفتاری و فکری نظام سلطه قدم برداشته است.البته که انقلاب اسلامی باید در مقابل گفتمان های ظلم ستیز، در قالب عقلانیت جهادی و بدون هزینه های بی مورد تنش و هزینه ایجاد کند.

با نگاه مفهومی به اظهارات دکتر ظریف، وی دقیقا جمله ی تاریخی حضرت امام و صحبت های انقلابی رهبر معظم انقلاب را هدف قرار می دهد. زیرا که بیانات رهبری مبنی بر عدم اجازه ی نفوذ آمریکا به ایران و حمایت از مبارزه با رژیم صهیونیستی، همگی نظام سلطه را تقویت کرده و موجب اتحاد میدانی سلطه گران دنیا می شود.

ایجاد اختلاف بین هم پیمانان نظام سلطه به قیمت از دست دادن موج بیداری اسلامی/رهیافت دولت های ضعیف و متحد ایران پس از رویکرد تعامل با دنیا چه خواهد شد؟

ب) با پیشفرض واقعی بودن اختلاف میان آمریکا و اسرائیل و همچنین اختلافات موجود در کنگره ی آمریکا حول پرونده ی هسته ای ایران، رویکرد سیاست خارجی دولت تدبیر، با دستاورد مهمی مواجه شده است. اما این فقط یک بعد از تحلیل گفتمانی را نشان می دهد. با در نظر گرفتن چنین پیش فرضی رویکرد مذاکراتی کارگزاران فعلی کشور، علی رغم ایجاد تزلزل بین هم پیمانان نظام سلطه، بستر را برای ایجاد شکاف گفتمانی بین انقلاب اسلامی و ملت های مظلوم جهان نیز فراهم کرده است.

هرچند که وجود مبارک رهبر معظم انقلاب و بیانات شیوای ایشان، از نفوذ چنین خطری تاحدودی جلوگیری کرده اند. حال باید ببینیم نتیجه ی کدام حالت، انقلاب اسلامی را به هدف نهایی خود نزدیک می کند؟ اساسا آیا می توان با عدول از اصول گفتمان انقلاب، و سوق یافتن به سمت همزیستی مسالمت آمیز با قدرت های دنیا، چنین گفتمانی را پابرجا نگه داشت؟

سوال اینجاست که دولت های ضعیف ولی امیدوار به انقلاب اسلامی ایران با مشاهده ی چنین رویکردی چه سیاستی را در پیش خواهند گرفت؟ قطعا به سمت چتر استکبار جهانی بازخواهند گشت و یاران انقلاب اسلامی ایران در سطح جهان کمتر خواهد شد. آینده نگری چنین رهیافتی نشان می دهد که ایالات متحده با چنین وضعیتی،بهتر گذشته می تواند ایران غیرهم افزا را با مشکل مواجه کند.

پیش فرض رویاپردازانه در قبال راهبرد عملی آمریکا

ج) از نگاه ژئوپولوتیکی و امنیت ملی به برجام، حتی می توان نتیجه گرفت که پیش فرض اختلاف استراتژیکی بین آمریکا و اسرائیل در فضای واقعیت معنا ندارد. مهدی محمدی در اینباره می نویسد: اگر بخواهم از یک تعبیر صریح‌تر استفاده کنم، نوعی اطمینان خاطر در آمریکا وجود دارد که توافق هسته‌ای مقدمه براندازی جمهوری اسلامی است نه مقدمه پذیرش آن به مثابه یک قدرت هسته‌ای پس از 10 یا 15 سال. تامل در ادبیات راهبردی که از سوی مقام‌ها، نشریات و مراکز مطالعات استراتژیک در آمریکا در حال تولید است، جزئیات بسیار خوبی از دینامیزم حصول این تغییر در ایران - آنگونه که آمریکا محاسبه یا برنامه‌ریزی کرده - در اختیار ما می‌گذارد.

وی می افزاید: آمریکایی‌ها می‌خواهند بگویند - و کسانی در داخل ایران دقیقا همین موضع را تکرار می‌کنند- که اگر یک توافق خوب در موضوع هسته‌ای حاصل شد، چرا تکرار این تجربه درباره مسائل منطقه ممکن نباشد؟ این صورت دیگر همان تعبیری است که رئیس‌جمهور اخیرا علاقه‌مند به تکرار آن شده مبنی بر اینکه قدرت سیاسی (کنایه از توان مذاکره با 1+5) در مدیریت بحران‌های منطقه‌ای، از قدرت نظامی و امنیتی ایران کارسازتر و مهم‌تر است. این البته ظاهر قضیه است. طراحی آمریکا این است که اولا با نشاندن ایران پای میز مذاکره، ایران را وادار به پذیرش اصل بده بستان درباره موضوعات منطقه‌ای کرده و مذاکرات را بر چند و چون آن متمرکز کند. ثانیا آمریکایی‌ها تصور می‌کنند به محض نشستن ایران پای میز می‌توانند با استفاده از توانایی‌های شبکه همکار خود در ایران، دوقطبی را که در انتخابات 92 درباره مساله هسته‌ای شکل گرفت، این بار درباره مسائل منطقه‌ای بازسازی کنند و به این ترتیب یک بار دیگر - به زعم خودشان - به سرنوشت انتخابات‌ها در ایران شکل بدهند.