سهم زنان از کرسی های مجلس/مجلس تا چه حد به مسائل حوزه زنان و خانواده توجه کرده است؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانابه نقل از زنان خبر، علی اکبر محزون، مدیرکل فناوری اطلاعات و آمار جمعیتی سازمان ثبت احوال کشور در اردیبهشت سال جاری گفته بود: «در حال حاضر شاخص نسبت جنسی در بدو تولد در کشور به ازای هر 100 دختر بین 105 تا 106 پسر است و در دنیا نیز این شاخص بین 104 تا 107 متغیر است.»

نسبت زنان با مردان در مجلس شورای اسلامی، هیچ تناسبی با آمار جمعیتی مردان و زنان در جامعه ندارد و در طول 9 دوره مجلس سهم زنان از کرسی‌های مجلس هیچ گاه از 14 درصد کل نمایندگان بالاتر نرفته است.

نگاهی به دوره های گذشته از مجلس آمارهای جالبی را به رخ می کشد و نشان از اعتماد مردم به حضور زنان در پارلمان دارد که نگاه جنسیتی به نمایندگان زن و جدا کردن آنها از نمایندگان دیگر مجلس خطایی است که معمولا وقتی می خواهند ذره بینی روی مجلس بیندازند مرتکب می شوند.

انتخابات نهمین دوره مجلس شورای اسلامی در سال 90 و بعد از انتخابات پر حرف و حدیث ریاست جمهوری سال 88 برگزار شد و تعداد داوطلبان زن در این دوره کاهش یافت و به 390 نفر رسید که ماحصل رقابت آنها ورود 9 نفر به بهارستان بود. تعداد نمایندگان تهران نسبت به دوره‌های گذشته باز هم کمتر شد.

تهرانی‌ها که در مجلس پنجم و ششم 7 نماینده زن، در مجلس هفتم 6 نماینده زن و در مجلس هشتم 5 نماینده زن داشتند، در مجلس نهم تنها 4 نماینده زن دارند و بدین ترتیب نسبت زنان به کل نمایندگان در مجلس نهم (290 نفر) به 1/3 درصد رسید.

اما این سیر نزولی تنها دل‌نگرانی برابری‌خواهان نیست؛ نگاهی به لوایح و قوانینی که امضای این ۹ زن در پای آنها بوده، نگاه‌ها را از کمیت متوجه کیفیت می‌کند.

در کنار این روند روبه کاهش که نشانه‌هایی از بی‌اعتمادی زنان و بی‌انگیزگی آن‌ها در مشارکت سیاسی و حضور در مجلس دارد، کیفیت حضور آن‌ها بیش از هر چیز مورد بحث است.

برای ارزیابی این کیفیت نیز باید دید این مجلس چقدر به مسائل حوزه زنان یا با اندکی اغماض حوزه خانواده توجه کرده است و سؤال اساسی‌تر این است که نمایندگان زن در آن موارد چقدر مؤثر بوده‌ و چگونه موضع‌گیری کرده‌اند.

در یک بررسی منصفانه نمی‌توان انتظار داشت که تعداد نطق‌های میان‌دستور، موافق یا مخالف و تذکرهای این ٩ نماینده زن در یک جمع ٢٩٠ نفره رقم قابل‌توجهی باشد اما پذیرش این امر به معنی پذیرش نمایندگانی خنثی و بی‌اثر نیست بنابراین انتظار می‌رود که کم‌بودن تعداد زنان مجلس به عاملی برای فعالیت بیشترشان تبدیل شود.

حضور نمایندگان زن، به عنوان نیمی از پیکره اجتماع، مهم و اثرگذار خواهد بود و به نظر می‌رسد مطالبات واقعی زنان ایران، هنوز با آن‌چه در ذهن نمایندگان‌شان می‌گذرد فاصله دارد.

هفت ماه تا انتخابات مجلس دهم باقی مانده است و گروه‌های سیاسی مختلف در حال آماده‌سازی خود برای حضور و کسب موفقیت در این مصاف هستند. جامعه زنان نیز بیکار ننشسته و در ماه‌های اخیر با طرح مسئله سهم ٣٠ ‌درصدی زنان در فهرست‌های انتخاباتی درصدد است که نمایندگان بیشتری را به مجلس بفرستد.

انتهای پیام/ج