جوانمردی هم با تختی رفت زیر خاک؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی دانا  به نقل از صاحب نیوز، امروز ۱۷ دی ماه سالمرگ چهل و ششمین سال درگذشت کشتی گیری است که دوست دارانش از وی به عنوان جهان پهلوان یاد می کردند.

امروز دوست داران تختی در ابن بابویه آرامگاه ابدی وی حضور پیدا کردند و از جوانمردی و پهلوانی دم زدند اما وقتی شب به خانه هایشان برگردند، تختی همان تختی اسطوره ای است و جماعت همان جماعتی که پهلوان مرده را بیشتر دوست می دارند زیرا قهرمان مرده را هر طور که می خواهند تفسیر می کنند.

واقعیت این است که نسل جدید و حتی میانسال و بعضا پابه سن گذاشته ورزش ایران تصویر روشنی از او در ذهن ندارند، آن چه از تختی در ذهنمان تصویر داریم، برگرفته از خاطراتی است که از وی شنیده ایم و نقل کرده اند؛ حال چه قدر درست یا اشتباه هستند بماند اما انگار تا وظیفه این خاطرات بزرگ کردن چهره تختی در ذهن ما و دیگران است تا دلمان نگیرد که اسطوره ای نداریم.

اما هیچ گاه از خودمان نپرسیده ایم که راویانی که هر سال خاطرات جدیدی از تختی به ذهنشان می رسد، چقدر با تختی بوده اند که چنین حجم سنگینی از خاطرات او را حمل می‌کنند؟

*مردم داری تختی را زنده نگه داشت
شکی نیست که آنچه باعث شده تختی از سایر همدوره هایش و حتی سایر قهرمانان و مدال آوران ایرانی متمایز شود، سجایای اخلاقی اوست.

بارها شنیده ایم که اخلاق برای تختی در اولویت اول و آخر بود، برای همین به پای مصدوم حریفش حمله نمی‌برد .

تختی دغدغه مردم را داشت. بارزترین مثال ممکن نیز جمع آوری کمک برای زلزله زدگان بوئین دشت بود که جهان پهلوان به واسطه محبوبیتی که بین مردم داشت، کمک های بسیاری را جمع آوری کرد؛ راویان از کامیون های زیادی می گویند که از کمک های مردمی پر شده بود و به دست زلزله زدگان می رسید.

سال هاست که وقتی زلزله ای در گوشه ای از ایران رخ می دهد، یاد و خاطره حرکت جاودانه تختی که بین دوستانش به آقا تختی معروف بود، زنده می شود.

در چند سال اخیر نیر شاهد بوده ایم که در زمان وقوع اتفاق خانمان سوز زلزله، ورزشکاران زیادی برای کمک کردن به میدان آمده اند که انصافا در مقاطعی پر رنگ بوده است اما هنوز که هنوز است و نزدیک نیم قرن از حرکت ماندگار آقا تختی سپری می شود، باز هم نمونه بارز مردمی بودن تختی عنوان می شود.

*او از دل مردم برخواسته بود
تختی از دل مردم برخواسته بود و همین از دل مردم برخواسته شدن محبوبیتی را برای وی رقم زده بود که سال ها و قرن ها که نیز بگذرد، ورزشکار دیگری به پای وی نخواهد رسید.

چند سال قبل بود که به مناسبت ۱۷ دی و سالگرد جهان پهلوان تختی با افراد سرشناسی صحبت می کردیم. مردم داری نکته اصلی گفتار تمام کسانی بود که تجربه برخورد با تختی را داشتند، مجذوب مردم داری تختی شده بودند.

یا محمد نصیری قهرمان نامدار وزنه برداری، که از دوستان گرمابه و گلستان تختی بود، چنان از خصوصیات اخلاقی تختی تعریف می کرد که آرزو می کردی ای کاش در زمان حیات تختی زنده بودی و شاید یک بار می توانستی با وی هم صحبت شوی.

*تختی تنها بود
بی اغراق نیست اگر بگوییم بخشی از محبوبیت تختی به فوت زودهنگام وی بر می گردد. در آخرین سال های حیات تختی، وی با مشکلات زیادی مواجه شده بود و بسیاری از هم دوره هایش با وی به مشکل خورده بودند. همین اختلاف نظرها و شکست های اواخر عمر موجب شده بود تا تختی به طور فزاینده ای تنها شود و ماه های پایانی عمرش به طرز عجیبی از همه دوری کند.

اما تصور کنید اگر غلامرضا تختی زنده بود؛ مردی با موهای سپید و کم پشت و چروک‌هایی در پیشانی و گونه‌ها؛ اگر او زنده بود امروز چه جایگاهی در ورزش ایران داشت؟ همدوره‌هایش که قهرمان المپیک شدند و در دوران قهرمانی‌شان هرگز به سمت بی‌اخلاقی نرفتند امروز در چه رتبه‌ای از شان و منزلت ایستاده‌اند؟

امروز از حال و احوال عبدا… موحد چه قدر خبر داریم و آیا اصلا در جریان بودنش هستیم؟ تختی اگر بود شاید امروز سرمربی یا مدیرفنی تیم ملی کشتی آزاد بود و بایستی بابت کمبود امکانات و اختلافات جور و واجور حرص می‌ خورد.

*رفتند ابن بابویه و تمام شد

بسیاری از آن هایی که امروز به ابن بابویه رفتند، کشتی گیر بودند؛ آن هایی که کشتی گیر بودند و آن هایی که کشتی گیر نبودند، از تختی گرفتند و از مردم داری و مرام پهلوانی و جوانمردی وی اما کدامشان امروز حرف های دیروز یادشان می آید. کشتی ایران سال هاست که از اختلافات درونی رنج می برد؛ اختلافات گوش شکسته هایی که امروز از جوانمردی تختی دم می زدند اما امروز حاضر نیستند به خاطر منفعت کشتی هم که شده، گامی از منافعشان کوتاه بیایند.

۱۷ دی بهانه ای است برای اینکه یادمان بیاید قهرمانی و زرق و برق های آن گذراست اما ان چه می ماند پهلوانی است اما مشکل اینجاست که فکر می کنیم تختی متعلق به روزخاصی است و گرنه ۱۷ دی با ۱۷ بهمن و ۱۷ تیر تفاوتی ندارد…….سال هاست عادت کرده ایم یک روز از سال را به نام تختی نام گذاری کنیم و همین یک روز از سال را به یاد تختی باشیم، غافل از اینکه تختی محدود به روز و ساعت و ماه خاصی نیست اما عیب از فراموشکاری ماست.

انتهای پیام/