ادامه کار غلط

مَن مَدَحَ سُلطاناً جائراً أو تَخفَّفَ و تَضَعضَعَ له طمعاً فیه کانَ قرینهُ فی النارِ.
هرکس حاکم ستمکاری را بستاید و نزد او خود را کوچک کند و فروتنی نماید، به امید بهره ای که از او به وی برسد، همدم همان حاکم ستمکار است در آتش(من لا یحضره الفقیه،شیخ صدوق،ج4ص11 نشر جامعه مدرسی قم)

نشست سالیانه شورای امنیت سازمان ملل در حالی برگزار شد که نیمی از کشورهای غرب آسیا و خاورمیانه و آفریقا در آتش جنگ و کینه‌توزی‌های استکبار جهانی به سرکردگی آمریکا و ایادی دست‌نشانده آن اسرائیل و رژیم وهابی سعودی در حال سوختن است.

در نشستی که چشم و گوش مظلومان جهان به‌سوی سخنان رئیس جمهور ایران اسلامی بود تا نسبت به جنایات هولناک منی و مکه و حوادث دیگر نقاط جهان اسلام و حمله وحشیانه رژیم صهیونیستی به قبله اول مسلمین جهان، واکنشی از خود نشان دهد و با عتاب تند دولت‌های جائر را میخ‌کوب سرجای خود کند، اما در کمال ناباوری ایشان هیچ‌گونه اشاره‌ای به انقلاب اسلامی و رسالت آن و علل و عوامل دشمنی ملت ایران با دول مستکبر، نکرد و دوباره ماجرا را به 2 سال قبل و انتخاب ایشان ربط داد و مطالبی را گفت که در قامت سرافراز ملت بزرگ ایران نمی‌گنجید.

از آن‌طرف انتظار می‌رفت که رئیس دولت یازدهم یا وزیر امور خارجه او متأثر از حادثه منا، نیویورک را برای رسیدگی عاجل به مشکلات حجاج به مقصد تهران ترک می‌گفتند تا مرهمی باشند بر زخم‌های بیشمار زائران بیت‌الله الحرام، اما همگان در کمال تأسف دیدند که نه تنها این کار انجام نشد بلکه در دیداری از قبل تدارک دیده شده(البته همین‌طوری به‌طور اتفاقی!!!) توسط روزنامه‌های زنجیره‌ای و حامی دولت وزیر امور خارجه دولت یازدهم با حاکم ستمکار و جائر یعنی اوباما که امام عزیزمان دولت آنها را شیطان بزرگ خوانده است دست می‌دهد و بلافاصله در اقدامی هماهنگ روزنامه‌های غربی در تیتر اول خود می‌نویسند «رئیس جمهور آمریکا و وزیر امور خارجه ایران که برای نشست مجمع عمومی سازمان ملل در نیویورک به سر می‌برند، باهم دست دادند» (بلومبرگ.BBC.فارسی.)

و این کار ظریف در امتداد همان کار غلطی بود که روحانی سال گذشته در همین جلسه انجام داد و با اوباما تلفنی صحبت کرد.

• این چه طمع و ولعی است برای ارتباط با استکبار که در این‌گونه دولت‌ها وجود دارد؟
• از آمریکا چه دیده‌اند؟
• تاکنون آمریکا و کلاً دول غربی به آنها چه نفعی رسانده‌اند؟

درحالی‌که انتظار می‌رفت سردار دیپلماسی کشور با قامتی راست پشت رژیم قرون وسطایی سعودی را به خاک بزند و به گفته خودشان عزت پاسپورت ایرانی را بازگردانند ولی با کمال تأسف هنوز پیکر عزیزانمان در حادثه منا به کشور بازنگشته و دل مردم ایران به خصوص رهبر انقلاب محزون است.

پس دست دادن چه معنایی داشت در حالی که تمام رسانه‌های غربی و عربی حامی آل سعود این حادثه را چیزی بی‌اهمیت جلوه دادند و حتی رئیس جمهور آمریکا در نطق خودش سراسر به ملت ایران توهین کرد؟

حالا می‌فهمیم که چرا رهبر انقلاب در میان دریادلان ارتش اسلام وقتی دیدند که دولت سرگرم کارهای بی‌ربط با انقلاب است و آبی از آنها گرم نمی‌شود و فقط چند جلسه فرمایشی برگزار کردند این‌گونه ندای حیدری سر دادند و صدای مظلومان عالم را به گوش سردمداران آل سعود رساندند.

حالا می‌فهمیم که با گذشت 6 روز از حادثه منا وزرای دولت یازدهم به زور توانستند رضایت سعودی را برای جواز ورود به عربستان بگیرند و اگر این نهیب رهبر انقلاب نبود معلوم نبود که تا چه اندازه دیگر باید صبر می‌کردند؟

خلاصه اینکه با توجه به حدیث صدر کلام، به یک کلام و ختم کلام:

این انقلاب مرد انقلابی می‌خواهد نه دیپلمات

/والسلام/
 

انتهای پیام/