هر تخم نیرنگ و تفرقه ای که در زمین ایران بکارید یقینا روزی دودش چشمانتان را کور می کند

به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از شاخه طوبی، هر وقت توانستید در درون مجموعه بین دو یا چند نفر حس اطمینان به هم و به معنای واقع کلمه تفرقه و عدم اعتماد را جاری و ساری کنید‏ یقینا بعد از آن خواهید توانست به خیلی از مقاصد شوم خود دست یازید.

چون اصولا تفکری که از قلبی سلیم سرچشمه میگیرد و خدا میشناسد هرگز جان فکر را آلوده به این خزعبلات نخواهد کرد که در نهایت بخواهد از آن دستاویزی برای پیشبرد اهداف خود استفاده نماید. با این مقدمه به سراغ اصل قضیه خواهیم رفت.

بر اساس آیات قرآن کریم و اقسام روایات متعدد که اینجا بخاطر تلاش برای عدم طولانی شدن مقاله بدان اشاره نمیکنم بطوره مختصر میگویم تا بدانید:

در  دین مبین اسلام در هر حالتی اصل بر برائت در میان امت تبیین شده است‏ بر این مفهوم که همه خوبند مگر عکس آن مصداق با بیینه اثبات شود.

با مرور گذر ایام اما پس از رحلت رسول اکرم (ص) و جریان یافتن فتنه از همان روزهای اول مصبیت عروج ملکوتی اشان‏‏، عده ای چون منافع خود را به شدت در خطر میدیدند حتی با این حالی که میدانستند فرق میان حق و باطل را و تفاوت راه راستی که در نماز یومیه چندین بار در سوره حمد از خداوند متعال خواستارند تا از آن فاصله نگیرند ؛ انگار کج روی ار راه راست را تنها راه نیل به اهداف پست و پلیدشان دیدند.

و اینگونه بود که در راه خاتم رسل هم عده ای دون صفت و فرومایه به نیت رسیدن به اهداف و آرمانهای دنیایی و پست به راه خدا پشت کردند و تخم شوم نفاق را در بطن زمین دین خدا ریختند.

اما انگار در میان همه ی ادیان الهی و حتی غیر الهی نیز این ماجرا سبقه دارد که مطالعه بیشتر را به اهل دل در حوزه ی پزوهش وامیگذارم چون نیت بنده ی حقیر صرفا مرور برگهای کهنه تاریخ و اثبات این حقیقت بزرگ نیست که:

اگر ظلمی روا شد از انسانها بود در حق بشریت و لا غیر.

بعد از فروغ محمد (ص) و خاندان عصمت و طهارت یکی پس از دیگری بخاطر بدمرامی خلق الله در حق خاندان نور ما ماندیم و آقایمان ولی عصر (عج) تا به ما بنمایاند کنه ذات این جماعت را؛

تا اینان را در این عصر غیبت بیشتر بشناسیم و هر روز یاد بگیریم تمیز دادن حق و باطل را،

اینکه موقن شدن هرگز به این آسانی ها نیست و تلاش برای خدا محور بودن و ماندن هر چند به کلام آسان است اما به عمل خیلی سخت،

اینکه بفهمیم اگر تقوا سنجی هم هست در دست اوست که خالق است و عاشق و الباقی اگر مدعی اند بیشتر رنگبازی میکنند تا عشق بازی در مشی تقوا سنجی دیگران.

که اگر غیر از این بود اصل ستار العیوبی اش زیر سوال میرفت و اصل عدالتش...

در سده ی هفت و هشت هجری وقتی از اسلام جز 

لا اله الا الله و محمد رسول الله 

هیچ باقی نمانده بود مولای ما ناظر و شاهد بود و حامی غیبی عشاقش و حالا که دنیا فریاد میزند:

ما خدا نمیخواهیم و به خدا دیگر هیچ اعتقادی نداریم!!!

باز هم عاشقانه به همه ی بندگان خدا

چه مومن و چه مشرک

با نگاهی از سر مهر و لطف و ترحم مینگرد.

او مولای همه ی مردم دنیا است...

او منجی همه ی مردم دنیا است...

او مصلح همه ی مردم دنیاست...

او کسی است که اگر قلب بزرگ رسول الله (ص) را در سینه تپنده دارند و خون علی (ع)و مهر و عشق فاطمه (س) در سراسر لمحه های بودنش جاری و ساری  است،

دلسوز همه ی بندگان خدا است و تا آخرین ثانیه میخواهد و تلاش میکند که همه ی دلهای روی زمین به سمت او باز گردند.

حس عدم اعتماد میان انسانها چه در درون یک خانواده ٥ نفری و چه در میان دو زن و شوهر

چه در میان کسانی که در یک اداره کار میکنند و چه در میان افراد شاغل در خط تولید یک کارخانه

چه در میان مردم یک محله و چه در میان مردم یک شهر کوچک

چه در میان مردم یک استان از یک قومیت خاص بزرگ مثل ترک و لر و بلوچ و عرب و فارس و کرد

و چه در میان مردمان یک کشور به پهناوری ایران عزیز

آفتی است که درد میسازد؛

و آن درد مثل نشایی میماند زهرآگین که به مرور تبدیل به درختی سهم آگین می شود به نام 

تنفر...

تا زمانی که یاد نگیریم تخم شوم این مصیبت را در درون جامعه نپاشیم باید هر لحظه برای یک بحران جدید خود را آماده کنیم.

درخت تنفر دیده شدنی نیست ولی وقتی خود را عیان ساخت میسوزاند و جلو میرود.

تنفر تنها درد بی درمانی است که تا از خون جبران دردش سیراب نگردد کوتاه نمیاید.

تا دیر نشده بیایید به خود و به مردم جامعه خود کمک کنیم.

ما میتوانیم الگوی رفتار خوب و افکار پاک برای دنیا باشیم.

زبان خوب داشتن خیلی زیباست به شرطی که قلب شما با آن در یک سو گام بردارد والا شما چیزی جز یک منافق دون صفت نیستید.

عدم تطابق زبان با قلب از بیماری های قلب ماست که ما وظیفه داریم به حکم کمک به خود و جامعه امان در کلیات رفتاری امان در این زمینه بازنگری کنیم.

فراموش نکنید:

هر تخم نیرگ و خدعه و تفرقه ای که در زمین ایرانتان بکارید یقینا روزی دودش چشمانتان را کور میکند.

کسانی که با تمام وجود در تلاشند تا در درون جامعه و به هر قیمت فضای حال حاضر ایران اسلامی را مغشوش، ناامن و نامطمئن و غیر قابل اعتماد و پیش بینی نشان دهند بدانند:

اینان ابتدا دارند به هویت خود و در نهایت نسلهای آینده تیشه میزنند.

یکپارچگی ایران گزاره ی کم اهمیتی نیست و فقط خود خدا میداند تا به امروز یکایک جوانان رشید این مرز و بوم چه خون هایی در این راه بعلت آزادگی اشان و فقط بخاطر رضای خدا در راه میهن و دین اهدا نموده اند.

حداقل وظیفه ی امثال بنده و شما تلاش برای نیل به این هدف آرمانی بلند مدت است:

اسلام دین جنگ و خشونت فی نفسه نبوده و نیست ؛اما انقلاب اسلامی به حکم وظیفه در قبل مظلومان جهان خود را مسئول میداند.

ما باید بتوانیم زیر سایه ی امنیت و اقتدار و زیرساخت موجود در ایران اسلامی اولا کاری کنیم که مردممان در حوزه ی رفتاری با اعتماد بیشتری با یکدیگر برخورد نمایند که این جز با آگاهی یکایک هم میهنان با مبانی اخلاقی و تلاش برای عملی ساختن آن در زندگی فردی و شخصی ممکن نیست.

وقتی افراد درک درستی نسبت به جایگاه انسان به عنوان اشرف مخلوقات و تلاش برای رفتای مبتنی بر کرامت انسانی با یکدیگر داشتند ؛ ایران اسلامی میتواند در حوزه ی رفتاری برای شهرواندان منطقه و حتی دنیا نمونه ی رفتاری باشد.

ما میتوانیم:

فراموش نکنید سبقه ی تمدنی ایران بالا است.

ما از گذشته در این مبانی هم پیشرو بوده ایم، چرا امروز با داشتن اسلام عزیز به عنوان آخرین و کاملترین دین نتوانیم،

وقتی ویل دورانت نام کتابش را گذاشت : مشرق زمین گاهواره ی تمدن بشر یقین بدانید وقتی کتاب را بخوانید میفهمید میخواسته بگوید ایران زمین گاهواره ی تمدن بشر ولی نتوانسته...

به قلم: فوآد شبانی

انتهای پیام/